บทที่ 11

ลางสังหรณ์บางอย่างนำทางเขามายังคฤหาสน์ตระกูลไป๋ทันทีหลังจากที่ไม่พบตัวลั่วฉีเยี่ยน

ไป๋ซู่ซินให้เสี่ยวชุนไปตามหมอมายังคฤหาสน์ ทันทีที่ทั้งหมดกลับมาถึง แผลของไป๋อวี้หลันแม้ว่าจะลึก ทว่านางได้รับการปฐมพยาบาลทันที ดังนั้นจึงไม่มีอะไรน่าห่วง เพียงแต่ว่าจนกว่าจะหายดี เด็กสาวจะยังไม่อาจจับพู่กันหรือถือของหนักๆ ได้

ไป๋อวี้หลันมองผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดด้วยความเสียดาย ผ้าผืนนี้ดูจากเนื้อผ้าที่เป็นของชั้นเลิศแล้ว น่าจะเป็นของที่ราคาแพงน่าดู แม้ยังคงประหลาดใจที่ชายหนุ่มจำนางได้ ทั้งที่นางเป็นเด็กอายุสิบห้าปี แม้ว่าหน้าตาจะเหมือนกัน ทว่าความอ่อนเยาว์ก็ต่างกันมาก

ฟังจากคำพูดที่เขาบอกว่า ‘เป็นเจ้าจริงดังคาด’ ก็มั่นใจได้เลยว่าเขาจำนางได้ แต่จำได้จากอะไร…

“อวี้เอ๋อ เหตุใดมานั่งอยู่ตรงนี้เล่า”

“ข้านอนไม่หลับเจ้าค่ะ ว่าแต่พี่ซินเอ๋อมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”

“เปล่าหรอกพี่เพียงอยากจะมาปรึกษากับเจ้าเกี่ยวกับการเดินทางไปเมืองหลวงเท่านั้น”

“กลับเมืองหลวงหรือเจ้าคะ”

“อย่าบอกนะว่าแม้แต่เรื่องสำคัญของตัวเองเช่นนี้เจ้าก็ลืม พิธีปักปิ่นของเจ้าเองเชียวนะ” ไป๋ซู่ซินเสียงสูง

“เอ๋ ข้ายังไม่ได้เข้าพิธีปักปิ่นหรอกหรือเจ้าคะ แต่ว่าท่านบอกว่าข้าอายุสิบห้าแล้วนี่นา ทั้งยังเปลี่ยนการแต่งตัวและรวบผมแบบหญิงสาวไปแล้วด้วยนี่นา” ไป๋อวี้หลันตาโต

“ใช่เจ้าอายุครบสิบห้าตั้งแต่สองเดือนที่แล้ว แต่พิธีปักปิ่นของเจ้า ท่านลุงใหญ่ขอร้องให้เจ้ากลับไปทำพิธีที่คฤหาสน์ไป๋ที่เมืองหลวง ทั้งยังให้เจ้าเดินทางเข้าไปเมืองหลวงพร้อมพี่” ไป๋ซู่ซินลูบผมเด็กสาวด้วยความรักใคร่

“ท่านเองก็ต้องไปเมืองหลวงหรือเจ้าคะ”

“ใช่ เมื่อเร็วๆ นี้องค์ชายห้าได้ส่งแม่สื่อมาขอหมั้นข้ากับท่านลุงใหญ่ ดังนั้นข้าจึงต้องเดินทางไปเมืองหลวง” ไป๋ซู่ซินเอ่ยเสียงเรียบ

“แล้วท่านรักเขาหรือไม่เจ้าคะ”

“รักหรือ เด็กโง่เขาเป็นถึงองค์ชายข้าจะไปเคยพบเขาจนรักเขาได้อย่างไร”

“แต่...ท่านจะยอมแต่งงานกับเขา ทั้งๆ ที่ไม่ได้รักหรือเจ้าคะ”

“รัก…มันคืออะไร และเป็นอย่างไร พี่คิดว่าพี่รักหยางไห่มาโดยตลอด แล้วอย่างไรเล่า เขาถึงกับทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ทั้งกับพี่และกับเจ้า เพียงเพราะไม่สมหวัง หากนั่นเรียกว่ารักพี่ก็ไม่อยากจะมีมันหรอกนะ พี่ขอทำตามประสงค์ของท่านพ่อท่านแม่ แต่งเป็นชายารององค์ชายห้า เพื่อเชิดหน้าชูตาให้วงศ์ตระกูลยังดีเสียกว่า”

ได้ยินเช่นนั้นไป๋อวี้หลันถึงกับพูดไม่ออก

“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะยังไม่เข้าพิธีปักปิ่น”

เสียงทุ้มที่ดังมาจากบนกำแพง ทำให้ไป๋อวี้หลันที่กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหันหลังขวับไปมองทันที “ทำไมเป็นท่าน”

“เหตุใดเอาแต่ถามคำถามเดิมซ้ำๆ” เขาเย้า

“ท่านมีงานอดิเรกคือการปีนกำแพงบ้านผู้อื่นหรือ”

“คงใช่” เขากระโดดลงมา

“สนุกหรือ”

“อยากรู้หรือไม่” ว่าแล้วก็รวบร่างเล็กเข้าไปในวงแขน ก่อนจะพานางเหินกายขึ้นไปยืนบนกำแพงสูง แล้วกระโดดหายไปกับความมืดยามค่ำคืน

ไป๋อวี้หลันดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม รู้สึกตกใจเล็กน้อยที่เขาทำอะไรปุบปับเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นว่าเขาพาตนเหินตัวกระโดดขึ้นไปบนหลังคาบ้านหลังแล้วหลังเล่า จนกระทั่งไปหยุดอยู่บนหอสูงแห่งหนึ่ง

ที่นั่นนางสามารถมองเห็นทั่วทั้งเมืองเลี่ยอู่ นางจึงอดที่จะตื่นตาตื่นใจไม่ได้ ภาพของเมืองเลี่ยอู่ในยามค่ำคืนภายใต้แสงจันทร์ มองดูงดงามยิ่งนัก “สวยจังเลย” ไป๋อวี้หลันยิ้มออกมา

เสวียนหมิงก้มลงมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มด้วยความพอใจของนาง แล้วก็นั่งลง นางค่อยๆ ทำตามเขาทันที เพราะเกรงว่าจะตกลงไป มือเล็กยังคงยืดตัวเสื้อของเขาเอาไว้กันเหนียว ซึ่งก็ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด

“ท่านเป็นใครกันแน่” ไป๋อวี้หลันเอ่ยถามเขา

“เป็นข้าที่ควรจะถามคำถามนั้นกับเจ้ามากกว่ากระมัง เจ้าเป็นใคร ไยการปรากฏตัวของเจ้าจึงมีความแตกต่างกันขนาดนี้ อีกทั้งเจ้ายังหายตัวไปได้อย่างไร้ร่องรอย เจ้าคือนักเดินทางข้ามเวลาอย่างท่านอาของข้าหรือ”

เสวียนหมิงเอ่ยการมีตัวตนของนางดึงดูดความสนใจของเขาเป็นอย่างมาก เพราะนางทำให้เขานึกถึงเหยียนหว่านเอ๋อผู้เป็นอาของเขายิ่งนัก เหยียนหว่านเอ๋อคือหญิงสาวนักเดินทางข้ามเวลา ความเป็นมาของนางนั้นเต็มไปด้วยปริศนาบนเส้นแบ่งของความเป็นไปไม่ได้ และความไม่น่าเชื่อ

“นักเดินทางข้ามเวลาหรือ” ไป๋อวี้หลันงุนงง

“ไม่ใช่หรือ เจ้าปรากฏตัวครั้งแรกเจ้าน่าจะอายุมากกว่าตอนนี้หลายปี ครั้งที่สองเป็นตอนกลางคืน แต่ข้าก็มั่นใจว่าเจ้าไม่ใช่เด็กสาวเช่นนี้ อีกทั้งคำพูดของเจ้าที่แทนตัวว่า ‘คุณ’ ข้าเคยได้ยินมาจากคนผู้หนึ่งว่ายังมีโลกอีกโลกที่ใช้คำคำนั้น แต่ที่ข้าไม่เข้าใจก็คือ ทำไมเจ้าจึงกลายเป็นบุตรสาวตระกูลไป๋ไปได้ หากเจ้าเป็นนักเดินทางจริงอย่างท่านอา เจ้าก็ไม่น่าจะมีครอบครัว ไม่น่าจะมีบิดา มารดาอยู่ที่นี่”

“เดี๋ยวนะ ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่ อะไรคือนักเดินทางข้ามเวลา ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”

“เช่นนั้นก็ช่างเถิด” เสวียนหมิงหันหน้ากลับไปมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองเลี่ยอู่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เมืองเลี่ยอู่แห่งนี้ดอกตู้จวนฮวาขึ้นชื่อที่สุด เพราะสภาพอากาศที่ไม่เหมือนเมืองอื่นทำให้ดอกไม้ชนิดนี้เบ่งบาน และเติบโตได้ดีกว่าที่ไหนๆ กลิ่นเกสรยามค่ำคืน ทำให้ข้านึกถึงสุราเลิศรสของหอสุราสราญสุขในเมืองหลวง”

“เมืองหลวง หรือว่าท่านก็เคยไปเมืองหลวง”

“ข้าเติบโตที่เมืองหลวง”

“จริงหรือ ข้าเองก็กำลังจะกลับเมืองหลวง”

“ข้ารู้…เจ้ากำลังจะกลับไปเข้าพิธีปักปิ่นสินะ”

“ใช่”