หลุมพรางร้อยรัก

หลุมพรางร้อยรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-07
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
148Bab
1.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

บางสิ่งที่เกิดมาคู่กัน แม้จะอยู่ห่างไกล แต่โชคชะตาจะนำพาให้มาพานพบ นางคือผู้ที่ชะตาชักนำให้เดินทางข้ามเส้นแบ่งกาลเวลา เพราะค้นพบกำไลหยกปริศนาสองวงโดยมิได้ตั้งใจ นางต้องเอาตัวรอดจากองค์ชายห้าแห่งแคว้นจ้าว จึงต้องสร้างข่าวลือขึ้นมา แต่แล้วนางกลับถูกจับยัดใส่เกี้ยวเจ้าสาว ของจอมมารจ้าววังเมฆาอัคคีโดยที่นางมิได้เต็มใจ จอมมารที่ใครๆ ต่างก็หวาดกลัวเช่นเขา กลับรับนางเอาไว้อย่างยินดียิ่ง ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่านางมิใช่เจ้าสาวของเขา เมื่อไม่มีทางเลือกนางจึงได้ทำพันธสัญญาร่วมกันระหว่างนางกับเขา โดยที่นางมิรู้เลยว่าพันธสัญญานั้นจะย้อนคืนมา ร้อยรัดหัวใจนางจนมิอาจแยกจาก!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

"I know you've been working with this company for two years now. Don't you also want a higher position? I mean, I could give you the post of manager." The man said, smiling at her across the table.

"Yes, sir. Thank you so much, sir. I would appreciate that a lot, sir." Ellie, who was sitting opposite the man, replied in excitement.

"Yeah. This life is about give and take. Isn't it?" The man smiled.

"Give and take? I don't understand what you're saying, sir," she said, pretending not to understand what he was saying.

This is her stupid old boss, and she knows the man so well; he is a womanizer and a despicable person. He had sexually harassed a lot of his female workers, lying to them about giving them a higher position. He even have a wife and small kids.

"I understand. Let me come down to your level. I want us to, you know, start having sexual intercourse." The man stood up from his seat to whisper into her ear, but she didn't let him finish when she also stood up and slapped him hard across the face.

"Ow! You! How dare you raise your hand at your boss?" The man screamed. He never imagined she would slap him. The ladies he had been with in the past never dared to do that.

"Oh no. Does it hurt?" she asked with sarcasm.

"That's what you get for trying that rubbish with me; I should gouge out your eyes instead," she said, before poking his nose with her finger.

"Ellie Loren! You are fired! I don't want to see your face in this company again!" Mr. Parker screamed, rubbing his red cheek.

"No. I resigned even before you fired me. Don't have a nice day, Mr. Parker," she screamed back.

She walked out of his office and went back to her cubicle to pack her belongings. She could feel other staff members looking at her. "I'm finally free," she said, taking a deep breath and exhaling it out.

She could still feel their eyes on her, so she turned to a girl sitting opposite her. "The best thing is to resign before he fires you; do have a pleasant life." She smiled at the girl before leaving the company.

She looked at the building one last time before taking a cab home. On getting home, she noticed her door was open, and she recognized her bestie’s handiwork.

"Hey? Why are you back so early?" Jasmine asked; she was not expecting to see her come home so early. She thought of waiting for her until she leave to work the night shift.

"Crazy story: I got fired. No. I resigned from work." She said, smiling at her friend.

"What?! Why?!" Jasmine asked, waiting for an answer.

"Well. My crazy boss told me he wanted to have sex with me, so I slapped his face and also resigned right in his face." She replied, smiling at her friend, but Jasmine could only sigh. "I can't believe that shameless man. I wonder how his wife is coping with that kind of person." Jasmine shook her head before looking back at her friend. "Did you resign, or did he fire you?" She knew her friend was so pained about losing her job, and she was just trying to cover it up with her smile.

"Both," Ellie replied, looking at the floor, but Jasmine pulled her chin up to face her. "You know what? Let's just get all the sadness over with this night at the club. So this night is going to be a girl's night; call in other girls, get drunk, and hook up with guys.

"No. I'm not going anywhere, and I'm definitely not hooking up with any guy. I'd stay at home and enjoy my sleep." Ellie replied. She placed a pillow on her lap and started pressing her phone.

"I wasn't asking; we're going, and that's final, girl. You need to get the sadness out." Jasmine said with a smile, but Ellie did not reply. She knew she had no choice. "And because of that, I'll beg someone to take my shift tonight."

***

In a meeting room. They sat down in fear, looking at the man who was sitting in front of them. He wore a tight blue shirt with rolled-up sleeves, showing off his toned stomach and muscles. With his nicely carved brows, he was looking at the man, who was presenting in fear.

Even with the air conditioner on, they were still sweating profusely.

"Is this the presentation you've come up with?" He asked, raising his voice a bit.

"I'm sorry, sir. I will go through it again." The man replied, shivering in fear.

"Go through it again?" He scoffed, making the man even more scared. Hearing his scoff, the other employees could not look up. They all bowed their heads, feeling pity for the man, knowing he was done for.

"You think I'm paying you just so you could make mistakes and tell me you want to go through it? You're fired." He stood up to leave the room.

"Sir, please don't fire me. I have a wife and kids at home who are depending on me. Please forgive me, sir." The man said in tears.

"Then you should have thought of them before bringing this stupid presentation." He said before walking out of the room, leaving the man on his knees. One thing about him was that he does not give second chances after any minor mistake.

He left the company and went home.

**

When he got home, he saw his friend already waiting for him.

"Dude, I've been waiting for you." Callum, a handsome werewolf friend to Alex and the CEO of Stewart Corporation, said, coming out of the living room.

"You could have just come to the company; why wait for me here?" He walked to the kitchen to get himself a cup of water. "You want some?" He asked, raising the glass to the man standing beside the kitchen door. He lives alone with no maids or helpers, just his drivers, who live in a place built for them.

"Nope, I'm good," Callum replied before putting on a smile, which Alex already knew the meaning of. "So, do you have any plans tonight?"

"I'm not following you to any club, Callum. Go on your own." He walked past him to the sitting room, but Callum just laughed. "Relax, guy. We are all looking for that pretty lady who will make your young master happy."

"Are you done? Now, leave my house." Alex shook his head. He knew he wouldn't stop spouting nonsense if he was still sitting with him. He stood up to go to his room.

"Hey, wait. Why are you acting this way? I'm doing all this just for you." Callum said with a sad voice.

"Get straight to the point," He replied, getting irritated by what his friend was saying.

"There will be a lot of new girls at the club; trust me, you might find your mate there."

"In the club?" He asked, raising his eyebrows. He knew it was more than that. The guy just wants to have fun. Get girls. Drink.

"Yes. You need to take a break from work sometimes. Your wolf needs a mate." Callum replied. He was about to add to his words when Alex caught him off. "Ok, fine, I get it. I'll follow you to the club."

He had had enough of him. He left his sight, while Callum was just smiling in his seat.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
148 Bab
บทที่ 1
ท่ามกลางผู้คนมากมายซึ่งเดินสวนกันในท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง หญิงสาวร่างสูงโปร่งพร้อมกระเป๋าเดินทาง ก้าวออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้าระหว่างประเทศ ใบหน้าภายใต้แว่นตาสีชากวาดมองไปยังป้ายภาษาจีน ทั้งนี้ก็เพื่อมองหาชื่อของตัวเอง ในบรรดาป้ายชื่อมากมายหลังจากที่กลับไปยังบ้านเกิดได้ไม่ถึงเดือน ‘จิรวรรณ ไป๋’ หญิงสาวลูกครึ่งไทย-จีนวัยยี่สิบสี่ปี ซึ่งเพิ่งจะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้จำต้องกลับมาที่ประเทศจีนอีกครั้ง เพราะได้รับการแจ้งข่าวการเสียชีวิตของ ‘ไป๋ฮุ่ยหวง’ บิดาบังเกิดเกล้านานมาแล้วพ่อกับแม่ของหญิงสาวแยกทางกันด้วยดี ‘อัญชลี’ มารดาของหญิงสาวแต่งงาน และมีครอบครัวใหม่ที่อบอุ่น ส่วนบิดาของหญิงสาวย้ายกลับมาอยู่ที่จีนนับจากแยกทางกับมารดา หญิงสาวก็ไม่ได้ติดต่อกับบิดาบ่อยนัก ทั้งที่มาเรียนอยู่ที่จีน เพราะทางครอบครัวของไป๋ฮุ่ยหวงไม่ค่อยพอใจในการแต่งงานของบิดามารดาของตนแต่แรก ทำให้จิรวรรณไม่ค่อยคุ้นเคยกับญาติๆ ฝ่ายบิดาเท่าที่ควร จนกระทั่งบิดามาจากไป หญิงสาวจึงได้รับข่าวจากญาติของบิดาซึ่งติดต่อไปให้มาร่วมงานศพจิรวรรณเดินเข้าไปสะกิดชายวัยกลางคนที่ถือป้ายชื่อของตน จากนั้นรถคันหรูก็วิ่งออกมาจ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
“เชื่อป้าเถอะค่ะ” หยูจิ้งเอ่ย“ก็ได้ค่ะ” ถึงอย่างนั้นก็หันกลับไปล็อกห้องโดยดี ผู้ที่มาหาครั้งนี้คือทนายประจำตระกูลไป๋ เขาเข้ามาแจกแจงหุ้นของโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งไป๋ฮุ่ยหวงถือครองอยู่ แต่ครั้งนี้จิรวรรณสามารถโอนให้ใครก็ได้ ทำให้ญาติๆ หลายคนที่ได้ฟังตาโต และพยายามที่จะพูดเอาใจเพื่อให้หญิงสาวยกให้หลังจากเสร็จงานศพจิรวรรณโทรไปปรึกษากับมารดาเรื่องมรดกที่ได้รับ มารดาของหญิงสาวแนะนำให้แบ่งหุ้นต่างๆ ให้ญาติทุกคนเท่าๆ กัน แต่มีข้อแม้ว่าพวกเขาจะต้องย้ายออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ เพราะอยู่ด้วยกันไปก็รังแต่จะทำให้อึดอัดเปล่าๆเมื่อยื่นข้อเสนอไปทุกคนก็ตอบตกลงแทบจะทันที ซึ่งนั่นก็ทำให้หญิงสาวแทบจะถอนหายใจออกมาดังๆ หากจะคิดอีกแง่พวกเขาก็ยังช่วยดูแลงานศพของบิดาเป็นอย่างดี เพราะหญิงสาวนั้นไม่รู้ว่าจะต้องจัดการอย่างไร อย่างน้อยพวกเขาก็ทำตัวสมเป็นญาติบ้างห้าวันหลังจากงานศพหญิงสาวได้รับโทรศัพท์จากทนายของบิดา ให้ไปเข้าร่วมงานประมูลที่ไป๋ฮุ่ยหวงเคยบริจาคเงินเอาไว้ สถานที่ก็คือพิพิธภัณฑ์โบราณที่ไป๋ฮุ่ยหวงสร้างขึ้นเพื่อการกุศลจิรวรรณอยู่ในชุดสูทสีเขียวเข้มกางเกงขาสั้น เมื่อก้าวเข้าไปในงานก็มีท่าทีลังเล เพราะไม่
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ด้านหนึ่งเขาคือ อิ่นเมิ่ง บัณฑิตอ่อนแอที่มีอาชีพเป็นพ่อค้าธรรมดาหาเช้ากินค่ำที่ชาวบ้านละแวกนั้นรู้จักเขา แต่อีกด้านหนึ่งเขาคือ เสวียนหมิง จอมมารจ้าววังเมฆาอัคคีที่ใครๆ ต่างก็หวาดกลัววังเมฆาอัคคีตั้งอยู่บนหุบเขาอัคคี หุบเขาสูงชันที่ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของเมืองอันหนิง เมืองหลวงแคว้นจ้าวเส้นทางขึ้นไปยังหุบเขาอัคคีเต็มไปด้วยหน้าผาสูงชัน ตัวเรือนพักต่างๆ และห้องโถงของวังเมฆาอัคคี ถูกสร้างขึ้นภายในถ้ำที่เจาะลึกเข้าไปในภูเขาหิน โดยการใช้กำลังภายในขั้นสูงเจาะหินเข้าไปเป็นโพรงหอสูงต่างๆ ถูกสร้างขึ้นเหลื่อมล้ำกันไป คล้ายขั้นบันไดสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงยอดเขาที่มีแนวราบ ที่นั่นคือสุสานจ้าววังคนก่อนๆ ที่ได้รับการฝังอย่างมีเกียรติหากมองจากด้านล่างของหุบเขา จะสามารถมองเห็นวังเมฆาอัคคีได้อย่างชัดเจน ทว่าหากมีผู้ที่คิดจะบุกรุกเข้าไป หรือมีผู้ที่คิดจะปีนขึ้นไปคงจะต้องคิดนานหน่อย เพราะทางเข้าและรอบๆ หุบเขาเต็มไปด้วยค่ายกลกับดักซึ่งยังไม่เคยมีคนนอกฝ่าเข้าไปได้“ท่านจ้าววัง การเดินทางครั้งนี้ท่านไม่จำเป็นต้องไปด้วยตัวเองก็ได้” จั่วจินเหิง ผู้คุมกฎซ้ายของวังเมฆาอัคคีเอ่ยเสียงเครียด“ไม่เป็นไร ข้าก็อยากจ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
“เจ้าไม่เห็นนางหรือ หญิงสาวในชุดประหลาดตาสีเขียวเมื่อครู่ นางยืนอยู่ตรงนี้ ข้างๆ ข้า” เสวียนหมิงขมวดคิ้ว เขาเห็นภาพลวงตาหรอกหรือถังหานเยวี่ยมองไปรอบๆ อีกครั้ง ทว่าไม่ว่าจะมองหาเท่าไร ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่อื่น นอกจากสัตว์น้อยใหญ่ที่กำลังส่งเสียงอยู่ในป่าเสวียนหมิงได้แต่ขมวดคิ้วจากนั้นก็ควบม้าออกไป ในใจของเขายังคงสงสัยตัวตนของหญิงสาวผู้นั้น…หรือว่านางจะเป็นเพียงวิญญาณขณะเดียวกันนั้นจิรวรรณก็ต้องรั้งมือกลับเมื่อพบว่า แผงคอม้าที่ตนลูบเมื่อครู่กลับกลายเป็นผนังพิพิธภัณฑ์แทน “นี่มันอะไรเนี่ย” หญิงสาวบ่นกับตัวเองเบาๆ ทั้งยังก้มลงมองกล่องกำไลและกำไลที่ยังคงอยู่ในมือ“คุณหนูครับ”เสียงของทนายประจำตระกูลทำให้ได้สติกลับมา หญิงสาวยื่นกำไลทั้งสองให้กับเขา ทั้งยังถามหาเจ้าของ ทว่าไม่ว่าจะตามหาเช่นไรก็ไม่มีผู้ใดอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ ทนายประจำตระกูลจึงได้แต่เก็บเอาไว้ในตู้ ซึ่งเป็นสถานที่เก็บสิ่งของที่ลูกค้าทำหาย หรือลืมเอาไว้จิรวรรณกลับมาถึงบ้านด้วยความอ่อนเพลีย เรื่องที่เกิดกับตนที่พิพิธภัณฑ์นั้น แน่นอนว่าหญิงสาวไม่กล้าที่จะบอกใคร ตอนที่กำลังจะเตรียมตัวเข้านอนนั้นเอง กำไลทั้งสองกลับวางอยู
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ทั้งที่หลับตาลงเพื่อเตรียมพร้อมกับรับความเจ็บ ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกที กลับพบว่าตัวเองล้มตัวลงไปบนพื้นห้องนอนที่มีพรมหนานุ่มรองรับ “อะไรกันเนี่ย นี่มันอะไรกัน”จิรวรรณโยนกำไลในมือทิ้งไป มันกลิ้งไปหยุดอยู่ที่มุมห้อง หญิงสาวมองมันอย่างหวาดๆ ก่อนจะงอเข่าขึ้นแล้วนั่งซบหน้าลงกอดตัวเองนิ่ง หากจะบอกว่าตนคิดไปเอง แต่สัมผัสจากท่อนแขนแข็งแรงของบุรุษแปลกหน้าก็ชัดเจนเหลือเกิน แม้ว่าครั้งนี้จะมองเห็นใบหน้าเขาไม่ชัด ทว่าหน้ากากอันนั้นก็ทำให้จิรวรรณมั่นใจว่า เขาคือบุรุษบนหลังม้าคนนั้นทางด้านเสวียนหมิง เขามองหน้ากากในมือนิ่งอย่างใช้ความคิด ร่างของหญิงสาวหายวับไปกับตา ทำให้เขาจ้องเขม็งไปยังบริเวณที่นางเคยยืนอยู่เขามั่นใจว่านางมิใช่ภูตผีหรือวิญญาณ เพราะสัมผัสจากผิวกายของนางยังคงติดอยู่ที่มือเขา ทว่าเขากลับอธิบายไม่ได้ว่าทำไมนางจึงสามารถล่องหนหายตัวไปเช่นนี้ ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นางตกใจเลย เขาเพียงอยากจะถามให้แน่ชัดเท่านั้น ว่านางเป็นคนหรือวิญญาณกันแน่ เหตุใดจึงมีเพียงเขาที่มองเห็นนาง แต่ดูเหมือนว่านางจะตกใจกลัวหน้ากากของเขา จึงได้ตั้งท่าจะวิ่งหนีอย่างเดียวเมื่อก้มลงมองหน้ากากในมือ อยู่ๆ บทส
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ภาพร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ มีสายระโยงระยางทั้งเลือดและน้ำเกลือทำให้รู้สึกใจหาย หมอบอกว่าจิรวรรณพ้นขีดอันตรายแล้ว เพียงแต่ยังไม่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเท่านั้น“ลูกวรรณแม่มาแล้ว ตื่นสิลูก นอนขี้เซาอีกแล้วนะ ต้องให้แม่มาปลุกทุกทีเลย ตื่นได้แล้วจ้ะลูกรัก”อัญชลีลูบไล้ใบหน้าบุตรสาวด้วยความรักใคร่ ใบหน้าของนางปรากฏรอยยิ้ม ทว่าน้ำตากลับไหลออกมาอาบแก้มสองข้างไม่หยุด“โอ้ย” จิรวรรณลุกขึ้นนั่งอย่างลำบากยากเย็น รู้สึกมึนงงทั้งยังเจ็บไปทั้งตัว ดวงตากะพริบตาปริบๆ แล้วหันมองซ้ายขวา “คราวนี้อะไรอีกละ” เอ่ยเสียงดังเมื่อพบว่าตนนั่งอยู่กลางป่าอีกแล้ว“ไป๋อวี้หลัน” มองหาเด็กสาวที่จูงมือตนเดินมาเมื่อครู่ ทว่ารอบกายกลับไม่มีใครสักคนเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือของผู้หญิงดังแว่วมา จิรวรรณพยายามเงี่ยหูฟัง ทั้งยังเดินเข้าไปยังทิศทางของเสียง ยิ่งเดินไปเสียงก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ทั้งยังมีเสียงของผู้ชายแว่วมา ดังนั้นจึงยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไม่นานก็พบร่างสูงใหญ่ของบุรุษคร่อมอยู่บนร่างของหญิงสาวเจ้าของเสียง หญิงสาวไม่รอช้าคว้าท่อนไม้อันใหญ่ที่วางระเกะระกะอยู่ไม่ไกลจากเท้า แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปด้านหลังไม่ให้เขา
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ไป๋ซู่ซินพูดพล่ามหลายอย่างว่าจิรวรรณคือน้องสาวของตน หญิงสาวได้แต่เถียง เพราะเด็กสาววัยสิบหกสิบเจ็ดอย่างไป๋ซู่ซิน จะกลายมาเป็นพี่สาวของตนที่มีอายุยี่สิบสี่ได้อย่างไรระหว่างทางที่เดินมากับไป๋ซู่ซิน หญิงสาวก็ใจแป้วลงเรื่อยๆ ภาพบรรยากาศบ้านเรือน ผู้คนและสถานที่ที่ดูยังไงก็คงจะหาไม่เจอในจีพีเอส ทำให้ลางสังหรณ์แปลกๆ ในใจส่งเสียงออกมาดังลั่น และคิดว่าเจ้ากำไลนั่นกำลังเล่นตลกแน่ไป๋ซู่ซินพาหญิงสาวเข้ามายังคฤหาสน์ตระกูลไป๋อันมั่งคั่ง แล้วยื่นกระจกส่งให้ไป๋อวี้หลันทันที เพราะเห็นอีกฝ่ายเอาแต่บอกว่าตนอายุยี่สิบสี่แล้ว“นะ นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!”ภาพของเด็กสาววัยไม่เกินสิบห้าปีกำลังสะท้อนออกมาจากกระจกเงา เด็กคนนี้คือไป๋อวี้หลันที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกันกับหญิงสาวไม่ผิดแน่ หากหญิงสาวคือไป๋อวี้หลันเด็กสาวอายุสิบห้าอยู่ที่นี่…แล้วจิรวรรณที่อายุยี่สิบสี่ปีเล่า อยู่ที่ไหน!!หลังจากที่ไป๋ซู่ซินพาไป๋อวี้หลันกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลไป๋แล้ว นางจึงจำเป็นต้องบอกความลับเรื่องที่นางแอบคบหากับหยางไห่ออกไป ด้วยเพราะนางต้องเชิญท่านหมอมาดูอาการของญาติผู้น้อง ซึ่งโดนหยางไห่บีบคอ และยังต้องอธิบายด้วยว่าทำไมพวกนางจึงออ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”เสียงสาวใช้ปลุกไป๋อวี้หลันเสียงดัง ทำให้ไป๋ซู่ซินที่กำลังเดินเข้ามาพอดีขมวดคิ้ว “วันนี้อวี้เอ๋อตื่นสายจริง” ไป๋ซู่ซินเดินเข้ามาในห้อง“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ คุณหนูอวี้หลันเป็นอะไรไปก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ บ่าวเรียกตั้งนานแล้วก็ไม่ยอมตื่น บ่าวเขย่าตัวก็แล้ว เรียกก็แล้ว” เสี่ยวจี๋เอ๋อสาวใช้ประจำตัวของไป๋อวี้หลันเอ่ยออกมาเสียงสั่น“อะไรนะ” ไป๋ซู่ซินก้าวเข้ามาหน้าเตียงของไป๋อวี้หลัน“อวี้เอ๋อ เจ้าเป็นอะไรไป ตื่นได้แล้ว” ไป๋ซู่ซินเรียกนางด้วยเสียงแตกตื่น เห็นอยู่ชัดๆ ว่าไป๋อวี้หลันยังคงหายใจเป็นปกติ ทว่าไม่ว่าจะเรียกอย่างไรเด็กสาวก็ไม่ยอมตื่นเสียที“ไปบอกนายท่าน แล้วก็ให้คนไปตามหมอมาด้วย” ไป๋ซู่ซินเอ่ยเสียงร้อนรนและแล้วเช้าวันนั้นคฤหาสน์ตระกูลไป๋ก็วุ่นวายขึ้นอีกครั้ง ทว่าในตอนที่หมอกำลังจับชีพจรไป๋อวี้หลันอยู่นั้น ดวงตาของไป๋อวี้หลันก็ค่อยๆเปิดออก ใบหน้าเล็กมองทุกคนงงๆ คล้ายยังไม่ตื่นเต็มตา“ทำไมเป็นที่นี่อีกแล้วล่ะ”ภาพของผู้คนตระกูลไป๋ที่ยืนรายล้อมหน้าเตียง ทำให้ไป๋อวี้หลันเบิกตามองคนโน้นทีคนนี้ทีด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวจำได้ว่าตนตื่นขึ้นมาและพบว่าตนอยู่ที่โรงพยาบาล แล้วทำไมห
Baca selengkapnya
บทที่ 9
“ข้าเองก็เคยได้ยินนะเจ้าคะ หลายคนบอกว่ามีคนเคยเห็นหน้าเขาไม่กี่คน เพราะคนที่เห็นต่างก็ถูกเขาฆ่าตายไปหมดแล้ว” เสี่ยวจี๋เอ๋อตัวสั่น ใบหน้าซีดลงด้วยความกลัวเช่นกัน“น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ” ไป๋อวี้หลันตาโต“เขามาที่นี่ด้วยหรือเปล่า จ้าววังผู้นั้น” เสี่ยวชุนกระซิบถาม“ไม่รู้สิ ที่ข้ารู้ มีเพียงตอนนี้เหล่าชาวยุทธ์ทั้งหลายต่างก็พากันทยอยมาแล้ว หอมงคลมั่งมีต้องปิดเร็ว เพราะเถ้าแก่จะให้พวกเราทั้งหมดเข้าไปช่วยงานในหอมั่งมี” หลิวเจ้าเอ่ยอย่างตื่นเต้น เขาไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาสนเพียงค่าจ้างงามๆ ที่โรงเตี๊ยมมั่งมีจะจ่ายเท่านั้นโรงเตี๊ยมมั่งมีและหอมงคลมั่งมี ต่างก็เป็นกิจการของตระกูลลั่ว ดังนั้นจึงสามารถหยิบยืมคนงานของกันและกันได้ เหล่าคนงานเองก็ชอบ เพราะงานครั้งนี้โรงเตี๊ยมมั่งมีจ่ายค่าจ้างสูงเป็นสองเท่าเมื่อซื้อขนมจากหอมงคลมั่งมีอย่างที่ต้องการแล้ว หญิงสาวทั้งสี่คนจึงเดินออกมาด้านนอก ผู้คนที่ยังคงเดินเข้าออกโรงเตี๊ยมมั่งมี ทำให้บนถนนด้านหน้าเบียดเสียดกันไม่น้อย“เราไปทางนั้นได้หรือไม่ ทางนี้คนเยอะเหลือเกิน” ไป๋อวี้หลันหันไปมองถนนอีกฝั่ง เห็นไม่ค่อยจะมีคนจึงเอ่ยถาม“ทางนั้นไม่ใช่ท
Baca selengkapnya
บทที่ 10
“แล้วท่านชื่ออะไร”“เรียกข้าว่าหย่วนหมิง”“แซ่หย่วน ชื่อหมิงหรือ”“แซ่จาง ชื่อหย่วนหมิง”“ฉันชื่อ…เอ่อไม่ใช่สิ ข้าชื่ออวี้หลัน แซ่ไป๋”“แซ่ไป๋หรือ” เสวียนหมิงเลิกคิ้ว “เจ้าเป็นอะไรกันกับไป๋ซู่จิ่น”“ท่านรู้จักท่านน้าด้วยหรือ เขาเป็นน้องชายของพ่อข้าเอง”“เจ้าคือบุตรสาวของไป๋จินเป่าหรือ” คราวนี้น้ำเสียงเขาสูงขึ้นกว่าตอนที่เอ่ยถึงไป๋ซู่จิ่นจนรู้สึกได้“ใช่ ทำไมหรือ” ไป๋อวี้หลันเงยหน้ามองเขาอย่างรอคอยคำตอบ เสวียนหมิงยืนจ้องหน้านางนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ทว่าก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมา กระทั่งไป๋ซู่ซินเดินเข้ามาหาไป๋อวี้หลันกับเสี่ยวจี๋เอ๋อหันไปมองพวกนางเพียงครู่เดียว พอหันกลับมาก็พบว่าเสวียนหมิงหายไปจากตรงนั้นแล้ว เสี่ยวจี๋เอ๋อเองก็ตกอกตกใจที่เขาหายวับไปทันทีเช่นนี้“ใครหรือเจ้าคะคุณหนู ท่านรู้จักเขาได้ยังไง ท่าทางเขาน่ากลัวออกใบหน้า เขามีหน้ากากประหลาดๆ นั่นด้วย” เสี่ยวจี๋เอ๋อทำท่าขนลุก“นั่นสิอวี้เอ๋อ คล้ายกับพวกเจ้ารู้จักกันเลย”“ข้าไม่ได้รู้จักเขาหรอก แต่เหมือนจะเคยเจอเขา”“อวี้เอ๋อเจ้าบาดเจ็บหรือ” ไป๋ซู่ซินอุทานขึ้น“นิดหน่อยเอง ใส่ยาแล้วด้วย”“รีบกลับเถิด แผลลึกขนาดนั้นต้องให้ท่านหมอดูอาการ” ดัง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status