บทที่ 10

“แล้วท่านชื่ออะไร”

“เรียกข้าว่าหย่วนหมิง”

“แซ่หย่วน ชื่อหมิงหรือ”

“แซ่จาง ชื่อหย่วนหมิง”

“ฉันชื่อ…เอ่อไม่ใช่สิ ข้าชื่ออวี้หลัน แซ่ไป๋”

“แซ่ไป๋หรือ” เสวียนหมิงเลิกคิ้ว “เจ้าเป็นอะไรกันกับไป๋ซู่จิ่น”

“ท่านรู้จักท่านน้าด้วยหรือ เขาเป็นน้องชายของพ่อข้าเอง”

“เจ้าคือบุตรสาวของไป๋จินเป่าหรือ” คราวนี้น้ำเสียงเขาสูงขึ้นกว่าตอนที่เอ่ยถึงไป๋ซู่จิ่นจนรู้สึกได้

“ใช่ ทำไมหรือ” ไป๋อวี้หลันเงยหน้ามองเขาอย่างรอคอยคำตอบ เสวียนหมิงยืนจ้องหน้านางนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ทว่าก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมา กระทั่งไป๋ซู่ซินเดินเข้ามาหา

ไป๋อวี้หลันกับเสี่ยวจี๋เอ๋อหันไปมองพวกนางเพียงครู่เดียว พอหันกลับมาก็พบว่าเสวียนหมิงหายไปจากตรงนั้นแล้ว เสี่ยวจี๋เอ๋อเองก็ตกอกตกใจที่เขาหายวับไปทันทีเช่นนี้

“ใครหรือเจ้าคะคุณหนู ท่านรู้จักเขาได้ยังไง ท่าทางเขาน่ากลัวออกใบหน้า เขามีหน้ากากประหลาดๆ นั่นด้วย” เสี่ยวจี๋เอ๋อทำท่าขนลุก

“นั่นสิอวี้เอ๋อ คล้ายกับพวกเจ้ารู้จักกันเลย”

“ข้าไม่ได้รู้จักเขาหรอก แต่เหมือนจะเคยเจอเขา”

“อวี้เอ๋อเจ้าบาดเจ็บหรือ” ไป๋ซู่ซินอุทานขึ้น

“นิดหน่อยเอง ใส่ยาแล้วด้วย”

“รีบกลับเถิด แผลลึกขนาดนั้นต้องให้ท่านหมอดูอาการ” ดังนั้นไป๋อวี้หลันก็โดนไป๋ซู่ซินลากกลับคฤหาสน์ไป๋ โดยไม่ได้ติดใจเรื่องบุรุษแปลกหน้าคนนั้นอีก

ในตอนที่ทั้งสี่คนเดินจากไปนั้น เสวียนหมิงก็เดินออกมาจากประตูโรงเตี้ยมมั่งมี ด้านหลังของเขาคือถังหานเยวี่ยที่เมื่อครู่เป็นคนซัดมีดบินออกมา

“ท่านจ้าววังรู้จักกับเด็กสาวคนนั้นหรือเจ้าคะ”

“ไม่เชิง”

“นางคือคนของตระกูลไป๋ ทั้งยังเป็นบุตรสาวของไป๋จินเป่า หากเราใช้นาง...”

“อย่ายุ่งกับนาง” เสียงเย็นๆ ของเสวียนหมิงดังขึ้น ทำเอาถังหานเยวี่ยสะดุ้งทั้งที่ยังพูดไม่จบประโยค

“เรื่องของนางข้าจะจัดการเอง” เสวียนหมิงเอ่ยเท่านั้นก็หมุนตัวกลับเข้าไปด้านในโรงเตี๊ยมมั่งมี

“แล้วเรื่ององุ่นอัคคีเล่าเจ้าคะ”

“หนึ่งอยู่ที่ลั่วฉีเยี่ยน หนึ่งยังไม่แน่ แต่เรื่องนี้ข้ามั่นใจว่าตระกูลลั่วไม่ได้ลงมือขโมยแน่ๆ ลำพังลั่วฉีเยี่ยนไม่มีทางเข้าไปถึงด้านในวังเมฆาอัคคีแน่ ทั้งยังไม่มีทางเข้าไปถึงต้นองุ่นอัคคี ผู้ที่ลงมือจะต้องมีวรยุทธ์สูงกว่าลั่วฉีเยี่ยน”

“หรือว่าจะเป็นไป๋จินเป่า หากเป็นไป๋จินเป่าจริง เช่นนั้นองุ่นอัคคีอีกลูกก็น่าจะอยู่ที่เขา”

“อาจจะเป็นเขา แต่เรื่องนี้ต้องสืบให้แน่ชัด เจ้ากลับเมืองหลวงไปก่อน บอกคนของเราไปสืบมาให้ได้ว่าตลอดทั้งเดือนมานี้ไป๋จินเป่าอยู่ที่ใดและทำอะไรบ้าง”

“เจ้าค่ะ แล้วท่านเจ้าจะไม่กลับไปพร้อมกับข้าหรือเจ้าคะ” ถังหานเยวี่ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะลำพังจะทวงองุ่นอัคคีคืนจากลั่วฉีเยี่ยนนั้น สำหรับเสวียนหมิงนับว่าง่ายยิ่งกว่าง่าย

“เจ้ากลับไปก่อน บอกพวกเขาว่าข้ายังมีเรื่องที่ต้องทำ กำชับจินเหิงว่าให้เลื่อนการชุมนุมพรรคออกไปก่อน”

“แต่ว่าท่านจ้าววัง...”

ถังหานเยวี่ยยังไม่ทันได้เอ่ยค้าน เสวียนหมิงก็หายตัวไปแล้ว นางจึงได้แต่ถอนหายใจ การชุมนุมพรรคครั้งนี้เป็นการนำผู้นำของหอข่าวจากสาขาต่างๆ มารายงานความเป็นไป ทั้งยังเป็นการพบปะแลกเปลี่ยนข่าวสารระหว่างพรรค กว่าจะจัดการเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เหล่าผู้อาวุโสของพรรคต้องเสียแรงไปไม่ใช่น้อย แต่เสวียนหมิงกลับเลื่อนแล้วเลื่อนอีกมาร่วมเดือนแล้ว

แม้ถังหานเยวี่ยจะเข้าใจ เพราะหากมีการชุมนุมพรรคครั้งใดท่านจ้าววังก็ต้องรับหญิงสาว หรือบุตรสาวของหัวหน้าสาขาต่างๆ ที่พวกเขายัดเยียดส่งเข้ามาในหอหลังของพรรค ซึ่งตอนนี้หอหลังจ้าววังเมฆาอัคคี แทบจะเติมเต็มจนไม่มีที่ว่างแล้ว ทว่าการที่เขาให้นางกลับไปแจ้งเรื่องการเลื่อนงานชุมนุมออกไป ไม่เท่ากับส่งนางขึ้นเขียงให้เหล่าผู้อาวุโสของพรรคเชือดหรอกหรือ

นางให้สงสัยจริงๆ ว่าอดีตผู้คุมกฎขวา รับมือกับเหล่าผู้อาวุโสหัวแข็งพวกนั้นได้อย่างไรตั้งหลายปี ทั้งยังสงสัยด้วยว่าทำไมเสวียนหมิงจึงไม่เลือกฮูหยินจ้าววังเสียที

หลังจากที่เสวียนหมิงแยกตัวออกมาจากถังหานเยวี่ย ก็ตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลลั่วทันที เมื่อสองเดือนที่แล้วองุ่นอัคคีเพิ่งจะออกผลมาสามลูกในรอบสามปีนั้น เขามอบให้เหยียนหว่านเอ๋อผู้เป็นอาของเขา เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของนางหนึ่งลูก และในระหว่างที่เขาไปส่งผู้เป็นอาที่หุบเขามังกรหลับนั้นเอง องุ่นอัคคีสองลูกที่เหลือกลับหายไปจากต้น

เมื่อหลายวันก่อนหอข่าวของเขาแจ้งมาว่าโรงเตี้ยมมั่งมีแห่งนี้เปิดการประมูลองุ่นอัคคีขึ้นมาลับๆ ทั้งยังเชิญเฉพาะชาวยุทธ์ที่มีกำลังทรัพย์ ซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกับวังเมฆาอัคคี มาเข้าร่วมการประมูล

หอข่าวของวังเมฆาอัคคีรายงานมาว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับไป๋จินเป่าและลั่วฉีเยี่ยน

ฉากหน้าของตระกูลลั่วเปิดกิจการโรงเตี๊ยมมั่งมี และหอมงคลมั่งมี ทว่าเบื้องหลังพวกเขาคือพรรควายุที่ปากบอกว่าตนคือฝ่ายธรรมะ ทว่าการประพฤติตนของคนในพรรคกลับตรงกันข้าม

ลั่วฉีกั๋วบิดาของลั่วฉีเยี่ยน ซึ่งเป็นผู้นำพรรควายุนั้น เสวียนหมิงรู้จักกับเขาดี ที่ผ่านมาทั้งสองพรรคก็ติดต่อค้าขายกันมาตลอด หอข่าวของวังเมฆาอัคคีนั้น ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ว่าล้ำเลิศเพียงใด เพราะพวกเขาสามารถสืบหาร่องรอยต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นคน เรื่องราว หรือสิ่งของทั้งยังใช้ระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น แต่ราคาค่างวดที่จะต้องจ่ายก็ต้องสูงตามประสิทธิภาพ และความยากง่ายของงานด้วย

เสวียนหมิงพบว่าลั่วฉีเยี่ยนไม่ได้กลับมาที่ตระกูลลั่ว ทั้งยังหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จ้าววังหนุ่มสงสัยว่าลั่วฉีเยี่ยนอาจจะระแคะระคายเรื่องการมาถึงเมืองเลี่ยอู่ของเขา จึงได้หลอกให้จางหยุนจงนำองุ่นอัคคีของปลอมมายังโรงเตี๊ยมมั่งมี ส่วนตัวเองกลับหายตัวไปอย่างลึกลับ ทั้งที่เป็นคนจัดงานประมูลครั้งนี้ขึ้นมา