ทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ

"ตายแล้ว! หยวนเอ๋อร์!"หยวนเอ๋อร์? ใครคือหยวนเอ๋อ… คำถามในหัวผุดขึ้นมาหญิงวัยกลางคนวิ่งเข้ามาพยุงร่างฉันให้ลุกขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา นางประคองฉันอย่างทะนุถนอมประดุจกลัวว่าร่างนี้จะแตกสลายคามือ ส่วนชายอีกสองคนยืนดูด้วยสีหน้าที่ต่างกัน นางหันไปถลึงตาใส่กลุ่มชาวบ้านที่ยืนเผือกเรื่องคนอื่น"เจ้าพวกนี้ยืนมองอะไรกัน! ตาแก่ ไปตามหมอหลิวมาเร็วเข้า! หยวนเอ๋อหัวแตกเลือดไหลไม่หยุดแล้ว!" นางหันไปสั่งสามีเสียงสั่น คงใช่สามีนางแหละ เขารีบวิ่งออกไปทันที ส่วนชายหนุ่มที่ดูอายุน่าจะสักสิบหกปียังยืนมองฉันนิ่งโอ้ววว พ่อเทพบุตร พ่อขมองอิ่ม หล่ออะไรอย่างนี้ หากอยู่ในชาติก่อนแม่จะจับฟัดให้แหลกคามือเลย แถมจะเลี้ยงดูให้อิ่มหนำด้วย มาเป็นหลัวพี่สาวเถอะน้าาาาาา…ฉันปรือตามองภาพตรงหน้าผ่านลิ่มเลือดที่ไหลย้อยลงมาบดบังสายตา…“ตายแล้ว! หยวนเอ๋อกำเดาไหล” นางรีบเอาผ้ามาเช็ดให้ฉัน“เยี่ยนเอ๋อ มาช่วยพยุงหยวนเอ๋อเข้าไปนอนพักก่อน”“ท่านแม่พยุงเองเถอะขอรับ… ชายหญิงมิอาจใกล้ชิด” เขาพูดเสร็จเดินเข้าบ้านไปเฉยเลย หรือตะกี้เขารู้ว่าฉันคิดไร“เจ้าลูกคนนี้นี่ ไม่รู้จักดูแลคู่หมั้นเอาซะเลย” นางหันมายิ้มให้ฉัน“หยวนเอ๋อทำไมไม่พู

เยี่ยนเฉิงเจ้าลองดีผิดคนแล้ว รอรับการเอาคืนจากพี่สาวคนนี้เถอะ!เด็กน้อยป่ายเอ๋อดึงมือฉันให้ลุกขึ้นไปล้างหน้าบ้วนปาก ไม่ว่าฉันจะเดินไปทางไหน จะทำอะไร เจ้าตัวเล็กก็จะเดินตามติดก้นตลอด“เจ้ายังไม่ออกไปอีกหรือ” จะมายืนจ้องเพื่อ?“ท่านแม่บอกว่าพี่สาวป่วยต้องนอนพักให้มาก แต่ท่านพี่ใหญ่บอกว่าเจ้าสำออยขี้เกียจใช่หรือไม่ขอรับ”“ป่วยต้องนอนพักอ่ะใช่ แต่ไม่ได้ขี้เกียจนะ”“เช่นนั้นพี่สาวดื่มน้ำแกงผักป่าให้หมดสิขอรับ” เด็กน้อยชี้มือไปบนโต๊ะ ซึ่งมีน้ำแกงสีแปลก ๆ บวกกับหญ้าใบเขียวลอยอยู่สองสามใบ และมีแผ่นแป้งหยาบสีคล้ำหนึ่งแผ่นฉันเดินไปเอามืออังดูก็เห็นว่ายังอุ่นอยู่ ท่านป้าคงจะนำมาวางไว้ให้ตอนยังไม่ตื่น ครอบครัวนี้ถึงจะจนแต่ไม่ไร้น้ำใจ ที่บ้านมีอาหารน้อยนิดก็ยังเจียดมาให้ร่างนี้ซึ่งเป็นแค่คู่หมั้น หากไม่ไหวก็แค่ตัดขาดแต่พวกเขาก็ไม่ทำ ฉันจะเบียดเบียนพวกเขาต่อไปไม่ได้อีกแล้ว“เจ้ากินหรือยัง เจ้าตัวเล็ก”“ข้าชื่อเยี่ยนป่าย ไม่ใช่เจ้าตัวเล็ก” หน้าน้อยๆ ยับยู่ด้วยความไม่สบอารมณ์“ก็ได้ ก็ได้ ป่ายเอ๋อเจ้ากินหรือยัง” ฉันยอมความให้กับความน่ารักของเด็กน้อย“กินแล้วขอรับ... แต่ไม่อิ่ม...” ประโยคท้ายของเจ้าต

ทางด้านฉีเยี่ยนเฉิงเขาทั้งโกรธทั้งอับอาย เป็นสตรีกลับมายั่วยวนบุรุษอย่างไร้ยางอายเช่นนี้ได้ที่ไหน บ้านถวนเลี้ยงนางมาแบบใด เห็นชัดๆ ว่าร่างกายขาดสารอาหาร ต้องผ่านการถูกใช้แรงงานอย่างหนักมาเยี่ยงนั้นแล้ว ควรจะรู้ว่าสิ่งใดควรมิควรทำ เหตุใดในสมองล้วนมีแต่ความคิดน่ารังเกียจที่เด็กบ้านนอกไม่ควรมี เช่นนี้แล้วท่านแม่ยังจะให้เขาแต่งด้วยได้หรือเขายังจำสัมผัสผิวนุ่มนิ่มที่เจตนาถูไถกับแผงอก รวมถึงนิ้วมือซุกซนที่ขยี้ลงบนหลังมือของเขาเมื่อครู่ได้ไม่ลืม!นังเด็กบ้า! ไร้ยางอายที่สุด!เขาจะหาทางบีบให้ท่านพ่อท่านแม่ยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย แล้วส่งนางกลับไป หรือหาเรือนให้อยู่ไกลๆ ตาให้ได้! ขืนปล่อยให้นางอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อ มีหวังเขาได้ประสาทเสียจนไม่เป็นอันทำอันใดกันพอดี!เขากระแทกเท้าหนัก ๆ เพื่อระบายความขุ่นเคืองในใจ ไม่นานเขาก็มาถึงลำธารเล็ก ๆ ที่ไหลผ่านหมู่บ้าน เขากวาดตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นมารดาจึงรีบเดินเข้าไปใกล้แล้ววางคานหาบถังน้ำลง ก่อนจะถอนหายใจหนัก ๆ ทีหนึ่ง“เยี่ยนเอ๋อ?...” สวี่ซู่ซินหันมองบุตรชายแล้วต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นใบหน้านิ่งเรียบอันเป็นบุคลิกประจำกายของเขา แต่ที่ต้องขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

ตัดฉากกลับมาที่ห้องนอนเล็กหลังจากที่แอบฟังเสียงเจ้าก้อนแป้งเยี่ยนป่ายโดนพี่ใหญ่ตักเตือนจนฝีเท้าเด็กๆ วิ่งหายไปทางหลังบ้าน ถวนเสี่ยวหยวนก็นอนกลิ้งตัวไปมาบนเตียงไม้ขรุขระ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มยังไม่ยอมหายไปจากใบหน้า“หุหุหุ... โดนเด็กหกขวบขยี้เรื่องหูแดงเข้าไป หน้าหยก ๆ ของพ่อเทพบุตรป่านนี้คงร้อนจนต้มไข่สุกแล้วมั้ง”ฉันหัวเราะกิ๊กกั๊กสะใจอยู่คนเดียว แต่หัวเราะได้ไม่ทันไร...โคร่ก... ครากกกก!เสียงท้องร้องประท้วงทำเอาฉันต้องหุบยิ้มกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนอันว่างเปล่า“ไม่กินมื้อเที่ยงกันหรือไร หิ้วท้องรอแบบนี้ต่อไปได้ไส้แห้งตายพอดี...”ฉันหยิบถุงหอมตุ๊กแกข้างเอวมาเปิดดู เห็นพื้นที่มิติในมุมสูงได้ชัดเจนมาก  มีทั้งของสดของแห้ง มีทั้งขนมคงไม่ต้องทนหิวแล้ว ฉันหยิบขนมปังอบชีสขึ้นมากินพร้อมน้ำดื่มอีกหนึ่งขวด ไม่ลืมหยิบยาแก้อักเสบมาด้วย เมื่ออิ่มแล้วจึงนอนลูบพุงอย่างสบายใจ“เมื่อไหร่ท่านแม่จะมา ข้าหิวแล้ว” เสียงป่ายเอ่อถามน้องรองมาจากหลังบ้าน“ข้าก็หิว แต่เราต้องทนนะ รอท่านพ่อท่านแม่แล้วก็พี่ใหญ่มาครบก่

ท่านป้าลองชิมไปหนึ่งคำก็ต้องยกมือทบอกด้วยความประหลาดใจ“รสชาติดีจริงๆ หยวนเอ๋อร์... เจ้าไปเรียนรู้วิธีหมักเนื้อให้อร่อยเช่นนี้มาจากที่ใดกัน?”“ตอนอยู่กับท่านพ่อ แม่เลี้ยงให้ข้าทำกับข้าวทุกมื้อ ไม่แปลกที่ข้าจะทำอร่อยนี่เจ้าคะ” ฉันยิ้มให้ท่านป้า แต่ใต้โต๊ะฉันใช้ขาเล็ก ๆ เขี่ยขาเยี่ยนเฉิง เขามองตำหนิแต่พบว่าฉันยักคิ้วใส่จนเขาต้องก้มหน้าก้มตากินไม่ยอมเงยหน้ามองฉันอีกจนจบมื้ออาหารใบหน้าทุกคนบอกได้ว่าอาหารมื้อนี้ทำให้พวกเขามีความสุข ป่ายเอ๋อกับเชียนเอ๋อสองพี่น้องนั่งลูบพุงน้อย ๆ ที่ตอนนี้กลมเหมือนท้องอึ่งอ่างซะอีก ฉันทำท่าจะเก็บถ้วยไปล้างแต่ป้าฉีห้ามไว้ก่อน เชียนเอ๋อจึงรับอาสาเก็บถ้วยจานไปล้างโดยมีตัวป่วนเป็นป่ายเอ๋อคอยช่วย“ท่านพี่ ป้าจางทวงข้าวแล้วเจ้าค่ะ” ท่านป้าฉีเปรยกับสามีด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ท่านลุงมองหน้าภรรยานิ่ง“หยวนเอ๋อ เจ้าอยู่ฟังเถอะ” พี่เยี่ยนเป็นคนบอกให้ฉันอยู่ เมื่อเห็นว่าฉันกำลังจะลุกขึ้น เขาคงต้องการให้ฉันได้รับรู้ถึงปัญหาของบ้านตระกูลฉีที่แบกรับอยู่ เพื่อจะขับไล่ฉันไปละสิ รู้นะ!“ข้าจะเอาเนื้อสัตว์ไปคืนแทนข้าว” พี่เยี่ยนพูดสี