LOGINเมื่อนักธุรกิจสาววัย 35 ปีเสียชีวิตแล้วเกิดใหม่ในร่างเด็กหญิงวัย 12 ขวบที่ถูกแม่เลี้ยงทอดทิ้งไว้หน้าบ้านคู่หมั้นที่แสนจะยากจน นางจึงต้องเปิดใช้งาน "ระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ" สร้างผลิตภัณฑ์ ทำมาหากินกอบกู้ฐานะ พร้อมปฏิบัติการรุกเต๊าะบัณฑิตสายขรึมรูปงาม ท่ามกลางมรสุมการถูกใส่ร้าย การปราบพิษฝิ่น และการบุกวังหลวงเพื่อทวงสามีคืน
View Moreโอ๊ยยยย… ปวดหัวแทบขิต...
ฉันขยับตัวตามสัญชาตญาณ
อ๊ากกกก เจ็บ ๆ ๆ
ขยับก็ไม่ได้ เอี้ยวตัวก็ไม่รอด เสียงล้อรถ… ไม่สิคล้ายเสียงล้อรถเข็นไม้บดกับถนนลูกรังที่กำลังเคลือนตัว
ไปข้างหน้าสลับกับเสียง ครืด... ครืด... ดังอยู่ข้างหู มาพร้อมกับแรงสั่นคลอนโอนไปเอนมา บางจังหวะคล้ายจะตกหลุมบ้าง สะดุดก้อนหินบ้างกระเทือนจนเจ็บเข้าไปถึงตับ
แล้วก็หยุดลงตรงไหนก็ไม่รู้ รถเข็นบ้าไรฟะ แคบก็แคบ ขยับตัวก็ไม่ได้ ดีนะที่มีหลังคากันแดดบ้าง
ฉันยังไม่ตายอีกหรือ? แล้วที่ที่ที่ไหน?
ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือฉันถูกใครบางคนผลักตกจากระเบียงคอนโดสูง 35 ชั้น ความตกใจบวกกับคงหัวใจวายกระมังทำให้ช็อคกลางอากาศตุยไปเลย
ยิ่งคิดยิ่งสับสนยิ่งไม่อยากเชื่อว่ายังไม่ตาย ความคิดยังไม่ถึงไหนเสียงแหลมสูงปรี๊ดแปดหลอดก็ดังแทรกแก้วหูขึ้นมาเสียก่อน!
"พวกบ้านฉี! ออกมารับนังตัวซวยนี่ไปเดี๋ยวนี้!"
เสียงใครกัน... โวยวายไร้มารยาทสิ้นดี แล้วนังตัวซวยคือใคร?
ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งตัว มือหนาหยาบกร้านของชายร่างใหญ่ก็กระชากฉันลงจากหลังเกวียนอย่างแรง!
ตุ้บ!
"อั่ก!"
ฉันสำลักลมหายใจ ร่างทั้งร่างถูกโยนลงมากองกับพื้นดินแข็ง ๆ อย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดกระแทกซ้ำเข้าที่บาดแผลเดิมจนตาพร่ามัว รับรู้ได้ถึงเลือดที่ไหลลงมาตามขมับฉันยกมือกุมแผลพยายามจะยันตัวขึ้นโต้ตอบกลับ สัญชาตญาณนักธุรกิจที่ไม่ยอมคนมันยังอยู่ในสายเลือดจะยอมถูกกระทำง่ายๆ ได้ไง
แต่ทว่า... คนหัวแตกเลือดอาบเสียเลือดมากอย่างฉัน ต้องตกใจอีกครั้ง…
ทำไมแขนขาของฉันมันถึงได้ทั้งสั้น ทั้งเล็กแล้วยังลีบเหมือนเด็กเป็นโรคโปลีโออีก?!
พลึบ!
แผ่นกระดาษหยาบๆ สองใบถูกขว้างใส่หน้าฉันอย่างแรง เสียงถ่มน้ำลายดังขึ้นข้างหู พร้อมกับน้ำเสียงเย้ยหยันประดุจขยะแขยงเต็มที
ฉันหันมองหญิงวัยกลางคนหน้าตาน่าเกลียดยืนเท้าสะเอวจ้องฉันด้วยสายตาเกลียดชัง
"สัญญาหมั้นหมายกับสัญญาแยกบ้านเจ้าเอาไป! ข้าพามาส่งถึงบ้านคู่หมั้นเจ้าแล้ว ต่อไปนี้ตระกูลถวนกับนังเด็กนี่ถือว่าสิ้นสุดกัน ไม่มีความเกี่ยวดองใดๆ อีก!"
นางคงกลัวพวกเขาไม่รับกระมัง จึงไม่รอให้คนในบ้านออกมาก่อน รีบสะบัดก้นหันหลังจะก้าวขึ้นเกวียน แต่ช้ากว่าฉันละนะ
ป๊อก!
“โอ๊ย! ใคร ใครทำร้ายข้า”
ยัยขี้เหร่หันมามองฉันแล้วหันมองคนรอบข้าง ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นเกวียนวัวแล้วสั่งคนขับให้รีบขับออกไปทันที ทิ้งให้ฉันนอนจุกจนพูดไม่ออกอยู่บนพื้นหน้าลานบ้านใครก็ไม่รู้
ฉันนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สะใจเป็นบ้า พอคิดว่าอยากได้ปืนลมสักกระบอก มันก็ปรากฏในมือทันที เหนี่ยวไกเสร็จมันก็หายไปได้อย่างใจนึก
ไม่ถึงอึดใจเสียงซุบซิบจากรอบทิศทางก็เริ่มดังขึ้น
ชาวเผือกทั้งหลายเข้ามามุงดูอยู่ตามริมรั้วบ้าง ริมถนนบ้าง ต่างเริ่มขยับเข้ามาล้อมวงดูเรื่องสนุกของคนอื่น บางคนยกมือชี้ชวนกันดูด้วยสายตาหลากหลายความรู้สึก
"โถ... น่าสงสารแท้ๆ เด็กตัวแค่นี้โดนแม่เลี้ยงลากมาทิ้งเหมือนหมูเหมือนหมา บาดแผลเต็มตัวขนาดนั้น จะรอดถึงคืนนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้" น้ำเสียงเวทนาเอ่ยขึ้น
"สงสารทำไมกันยายแก่!" เสียงหัวเราะเยาะก็มา
"ก็นางเด็กนี่มันตัวซวยจริงๆ แม่เพิ่งตาย พ่อก็ไม่สนแม่เลี้ยงเลยรีบลากตัวส่งมาให้ตระกูลฉีรับเคราะห์ต่อไงล่ะ”
“บ้านฉีเองก็เห็นว่าถูกข้อหาฉ้อโกงภาษีแถมยังยักยอกเสบียงทหารอีก ถุย! ยังจะมีหน้ามาเป็นนายอำเภอหลิ่งหนานของเราอีก”
“ก็แค่ยศบนหัวเท่านั้นแหละดูสิจนกรอบ ข้าวจะตกถึงท้องยังไม่มี ยอมรับเด็กนี่ไปก็ล้วนแต่จะอดตายกันหมด!"
"นั่นสิ สมน้ำหน้า... อยากดวงตกเกิดมาในตระกูลถวนที่แม่เลี้ยงใจร้ายเอง ช่วยไม่ได้ โดนขว้างทิ้งหน้าบ้านคู่หมั้นตกอับแบบนี้ ช่างเหมาะสมกันดีแล้ว!"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่ มีทั้งสายตาเห็นใจ สายตาดูถูก และสายตาเหยียดหยามที่มองตรงมายังร่างของฉันที่นอนคลุกฝุ่นอยู่
ฉันลูบหน้าที่เปรอะฝุ่นพลางขมวดคิ้วแน่น สติเริ่มเรียบเรียงเหตุการณ์ของร่างเดิมได้เป็นฉากๆ...
สัญญาหมั้นหมาย? ตระกูลถวน? ว่าที่สามี? แล้วไอ้พวกชาวบ้านปากหอยปากปูกลุ่มนี้มันเรื่องอะไรกัน! แล้วทำไมไม่ได้ไปเกิดบนสวรรค์กลับต้องมาอยู่ในร่างเด็กที่กำลังจะตายอีกกก…
ข้า ‘ลู่หยวนซิน’ นักธุรกิจสาววัยสามสิบห้าปีผู้สร้างอาณาจักรธุรกิจพันล้านด้วยสองมือตัวเองเนี่ยนะ กลายเป็นเด็กหญิงกะโปโลดวงตกที่กำลังโดนคนอื่นยืนหัวเราะเยาะ ในยุคโบราณ?!
เอาเถอะ... ขอลุกขึ้นยืนให้ได้ก่อน ไอ้พวกที่ยืนสมน้ำหน้าฉันอยู่ตรงนี้...จำหน้าไว้แล้ว!
“ท่านผู้เฒ่าจางเกา... ข้า... ข้าแค่ทำตามกฎ” จางเจียงจงหน้าซีด ละล่ำละลักหาคำอธิบาย“กฎข้อไหนของหมู่บ้านที่สั่งให้ชาวบ้านนอนรอความตายในหน้าหนาว?”ผู้อาวุโสจางเกาขัดเสียงดัง ก่อนจะหันมาทางฉันกับพี่เยี่ยนที่นั่งแทะเมล็ดแตงชมงิ้วอย่างตั้งใจ“เรื่องย้ายเข้าเมืองของบ้านนายอำเภอฉี ย่อมไม่เกี่ยวกับเรือนเดิมและที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ถูกต้อง เจ้าจะริบไม่ได้ ส่วนเรื่องรับซื้อพริก กระเทียม และวัตถุดิบ... หากตระกูลฉียินดีรับซื้อในราคาเป็นธรรม ถือเป็นประโยชน์ใหญ่หลวงต่อชาวบ้านชิงเฟิง ข้าในฐานะตัวแทนผู้อาวุโส ขอตัดสินตรงนี้... ใครใคร่ขาย... ให้ขาย ใครใคร่ปลูก... ให้ปลูก ส่งตระกูลฉีได้ตามสบาย!”“ท่านอาวุโส... ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านนะขอรับ” จางเจียงจงหน้าดำหน้าแดงที่โดนหักหน้ากลางฝูงชน“แล้วอย่างไร เป็นผู้ใหญ่บ้านย่อมยินดีหาลู่ทางให้ลูกบ้านอยู่ดีกินดี มิใช้ขัดขวางทางทำมาหาเลี้ยงชีพของลูกบ้าน เจ้าจงยึดคุณธรรมของผู้ใหญ่บ้านไว้ให้มั่น”จางเกาตอกกลับเสียงเด็ดขาดจนจางเจียงจงคายคำไม่ออก ใบหน้าบิดเบี้ยวดูแค้นเคืองอยู่ไม่น้อยจบงิ้วโรงใหญ่ได้งดงาม หมูตอนจางเจ
"ดูเอาเถอะชาวบ้าน!" หลิ่วเอ๋อชี้มาทางฉัน ส่งสายตาริษยาเกลียดชังชัดเจน"ข้าวของบนเกวียนแทบมองไม่เห็น สภาพเช่นนี้ย้ายเข้าเมืองไปจะรอดสักกี่น้ำ ยังพานังตัวซวยไปด้วยอีก พี่เยี่ยนเฉิง... ท่านโดนยัยเด็กนี่หลอกเอาแล้วนะเจ้าคะ ไปอยู่เมืองใหญ่กับคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ มีแต่จะพากันอดตาย มิสู้ถอยออกมา บ้านจางข้าจะไม่ยอมให้ท่านหิวโซเป็นแน่"นังหนูท่อ... มองว่าที่หลัวคนอื่นตาละห้อย จีบผู้ชายยังจีบไม่เป็น สมองเท่าเมล็ดถั่วเขียว คิดจะมาแย่งคู่หมั้นยัยลู่หยวนซินคนนี้หรือ ฉันไม่ใช่ถวนเสี่ยวหยวนคนนั้นนะเว้ย"ห่อของชำร่วยในมือชาวบ้าน คือเครื่องปรุงรสชั้นดีที่เหลาฟู่หมิงใช้ปรุงอาหาร" ฉันก้าวไปควงแขนเยี่ยนเฉิงอวดซะเลย"ส่วนเรื่องจะตกอับหรือรอดไม่รอด... ข้ากับพี่เยี่ยนช่วยกันสร้าง ไม่ได้ขอข้าวบ้านเจ้ามากินเสียหน่อย จางหลิ่วเอ๋อ... หากเจ้าคันอยากได้บุรุษหน้าตาดีมาอวดบารมี ข้าขอแนะนำหอรื่นรมย์มีคณิกาชายหน้าตาดี เจ้าลองเข้าไปเลือกดูสักคนสิ""เจ้า! ยัยถวนเสี่ยวหยวน ปากเสีย ไร้ยางอาย" นางจางหน้าดำหน้าแดงเป็นเดือดแทนลูกสาว"หยุดเสียงดังกันได้แล้ว!" เสียงวางอำนาจคับหมู่บ้
“พี่สะใภ้ ข้าไปรอท่านที่เรือนหลังใหม่นะขอรับ ท่านห้ามลืมพาความสุขมาด้วยเล่า” น้องสามเด็กแสบตัวจ้อยโบกมืออย่างมีความสุข“พี่ใหญ่ ข้าก็ไปรอท่านที่เรือนใหม่เช่นกัน ห้ามนำความจนมาด้วยเล่า” เชียนเอ๋อไม่ยอมน้อยหน้าป่ายเอ๋อนี่กะจะไม่ลืมเรื่องที่คุยเมื่อคืนกันใช่ไหม“ท่านป้า หากคนของเหลาฟู่หมิงมาส่งเกลือ ท่านตรวจทานดูให้ครบนะเจ้าค่ะ แยกเก็บไว้ตามห้องที่ข้าบอก ประเดี๋ยวเสร็จธุระทางนี้แล้วข้ากับพี่เยี่ยนจะรีบตามไปเจ้าค่ะ”“ได้ๆ เยี่ยนเอ๋อดูแลหยวนเอ๋อให้ดีด้วยเล่า”“ขอรับท่านแม่”เกวียนขนสัมภาระพร้อมบรรทุกคนบ้านฉีห่างออกไปแล้ว ฉันจึงหันมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้า“พี่เยี่ยน เราทำตามแผนกันเถอะ”ฉีเยี่ยนเฉิงพยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไปจุดทางแยกที่มีคนพลุกพล่านมากที่สุดของหมู่บ้าน ส่วนฉันเดินตามหลังในมือถือตะกร้าสานที่มีของชำร่วยเต็มสองตะกร้าใหญ่ ของชำร่วยก็คือเครื่องปรุงรสที่ฉันผลิตขึ้น แบ่งใส่ห่อเล็ก ๆ ที่พอใช้ทำอาหารได้ประมาณสองครั้ง ซึ่งเป็นเหยื่อล่อตั้งต้นที่ใช้หาวัตถุดิบได้ดีทีเดียว“มันจะสิ้นเปลืองไปหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ วางใจเถอ
ยังไม่ทันที่ท่านป้าจะหาคำตอบได้ เด็กแสบอีกคนก็โพล่งเสริมขึ้น“น้องเล็ก เจ้าไม่รู้อะไร ความสุขเป็นเพียงความรู้สึก ลอยได้เสียเมื่อใด ใช่หรือไม่พี่ใหญ่” เยี่ยนเชียนขัดขึ้นเป็นการเป็นงาน“แต่ว่า... เวลาพวกเราย้ายไปอยู่เรือนใหม่... ความยากจนมันจะตามเราไปด้วยไหมขอรับ?”“...” ท่านลุงฉียกจอกชาค้างกลางอากาศ“นั่นสิขอรับ” ป่ายเอ๋อตบมือฉาด “ถ้าความยากจนมันไปยืนรอหน้าประตูเรือนใหม่ เราจะเอาไม้ไปไล่ตีมันได้หรือไม่ขอรับพี่ใหญ่”พี่ใหญ่คิ้วกระตุก เอาละสิฉันก็อยากฟังคำอธิบายนี้เหมือนกัน“ความยากจนไม่มีรูปร่าง... ไล่ตีไม่ได้” พี่เยี่ยนตอบเสียงเรียบถนอมน้ำใจ“ถ้าตีไม่ได้... งั้นเราบอกให้มันเดินไปบ้านอื่นแทนได้หรือไม่?”“ฮ่า ๆๆๆ!” ฉันหลุดหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง น้ำตาเล็ด “พี่เยี่ยน ท่านควรจะอธิบายให้น้อง ๆ เข้าใจนะเจ้าคะ”“พี่สะใภ้อย่าหัวเราะสิขอรับ” ป่ายเอ๋อร์มองมาทำหน้าจริงจัง ฉันรู้สึกผิดที่หัวเราะแล้วสิ“ท่านแม่เคยบอกว่า สตรีย้ายไปอยู่บ้านบุรุษที่ไม่ใช่พี่น้อง ย่อมต้องแต่งให้บุรุษผู้นั้น เช่นนี้พี่สะใภ้ต้องแต่งให้พี่ใหญ่กับคุณชายผู้นั้นด้วยหรือไม่เล่าขอรับ?” เจ้าเยี่ยนป่าย เล่นแม่แล้วไม่ล่ะกริบ...ท

















