7

“อลิส แกอ่อยผู้ชายของฉันเหรอ พี่อคิณเป็นของฉันนะ ห้ามยุ่ง” เมรีปรือเปลือกตาหนักขึ้นส่งเสียงแหวไม่เป็นภาษาใส่หน้าเพื่อนสาวตัวแสบ เรียวแขนเล็กรีบกอดก่ายคว้าร่างใหญ่ที่เธอทิ้งตัวใส่เขาไว้แน่น กลัวเพื่อนตัวดีจะมาฉกไป

“ยัยนี่! เมาแล้วช่างใจกล้า คืนนี้ฝากพี่อคิณช่วยดูแลเมรีแทนอลิสด้วยนะคะ สภาพแบบนี้อลิสคงแบกกลับเองไม่ไหว” เมื่อรู้ว่าอคิณกับเมรีรู้จักกันเป็นอย่างดีเธอก็หมดห่วง จึงขอตัวกลับไปสนุกต่อ ส่วนประกาศิตที่กำลังดีดดิ้นตามจังหวะเพลงอย่างสะใจเหมือนไส้เดือนโดนสายฟ้าฟาดก็แอบเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้สานสัมพันธ์กับสาวสวยให้นานกว่านี้ ได้แต่มองตามแผ่นหลังขาวเนียนของอลิสาตาละห้อย

“ไอ้คิน! ยินดีด้วยนะ อยู่ดีๆ ก็ได้ของขวัญวันเกิดตัวเป็นๆ ดิ้นได้ร้องได้ด้วย”

“พูดอะไรของแกวะ” อคิณฟาดแววตาเป็นประกายฉายแววอำมหิตใส่ประกาศิต

“ขอตัวกลับก่อนนะ ฝากเช็กบิลแทนด้วย คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง” อคิณตัดบทไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วอุ้มร่างคนเมาไร้สติเดินออกจากผับไป เขาพยายามถามว่าเมรีพักที่ไหน แต่ก็ไม่ได้คำตอบ เพราะเธอเมาหนักจนพูดจาไม่รู้เรื่อง

“ถ้าไม่ตอบ งั้นคืนนี้ไปนอนห้องพี่ก็แล้วกัน”

 อคิณจำใจต้องหิ้วเธอกลับคอนโดฯ หรูมาด้วย เป็นคอนโดฯ ที่เขาซื้อไว้เมื่อหลายปีก่อนเพราะคิดจะใช้ชีวิตกับใครคนหนึ่งแต่ทุกอย่างก็เป็นเพียงอดีต สายตาคมหันกลับมาทอดมองยัยเมรีขี้เมาที่เขาเอากลับมาด้วย เขาส่ายหน้ากับพฤติกรรมเด็กสาวๆ สมัยนี้

ผ่านไปสักพักร่างสูงกำยำก็แบกร่างบางสวยเซ็กซี่กลับเข้ามาลงบนเตียงนอนใหญ่ของตัวเอง

“ดูท่าคืนนี้ฉันต้องสละเตียงให้เธอแล้วยัยเมรีขี้เมา”

แต่แล้วอคิณก็ต้องพุ่งตัวเข้าช้อนร่างเมรีขึ้นจากเตียงทันทีที่เห็นเธอทำท่าทางกระอักกระอ่วนคล้ายอยากจะอาเจียน เพราะเสียดายชุดเครื่องนอนที่เพิ่งซื้อมาใหม่ราคาแพง

“นี่...อย่าอ้วกใส่ที่นอนพี่เชียวนะยัยเมรีขี้เมา”

เมรีปรือตาพร่ามัวเพ่งมองใบหน้าชายหนุ่มที่ประคองร่างเธออยู่ แม้จะรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาที่มองอยู่ แต่ก็ทำใจดีสู้เสือ พร้อมส่งรอยยิ้มหวานบาดใจจากริมฝีปากกระจับน่าจูบให้เขา ดวงตาหวานเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องริมฝีปากหยักได้รูปที่เคยใช้ปฏิเสธเธอเมื่อก่อน

“พี่คินยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ” ฝ่ามือนิ่มยกขึ้นประกบสองแก้มบนใบหน้าหล่อเหลาของอคิณให้หันมาประสานสายตากับเธอตรงๆ จนหัวใจชายหนุ่มเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะ

“รี! ตั้งสติหน่อย รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ ผู้หญิงทำแบบนี้มันไม่งาม” ฝ่ามือใหญ่รวบสองมือเล็กกำไว้ในอุ้งมือ กลัวใจตัวเองจะเผลอสติหลุดทำอะไรคนเมาลงไปโดยไม่ตั้งใจ ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงไม่เสียเวลาเสวนาด้วยแล้ว

“พี่คินยังหัวโบราณเหมือนเดิมเลย รีรู้สิคะ” ถึงเธอจะเมาแต่ก็ยังมีสติหลงเหลือ ภาพจำยังชัดเจนว่าเคยถูกสารวัตรหนุ่มปฏิเสธอย่างไรตอนที่เธอเคยขอความรักจากเขาเมื่อหลายปีก่อน และยังปรามาสว่าโตขึ้นเธอคงเป็นสาวแก่แดดเหลวแหลก และคนอย่างเขาไม่มีวันชายตามองเด็กแก่แดดอย่างเธอ แต่ตอนนี้เมรีตรงหน้าเขาไม่ใช่เด็กกะโปโลอีกแล้ว เธอก็อยากเอาคืนเขาบ้าง

คนตัวเล็กกว่าแสร้งปีนไต่ขึ้นมาคร่อมทับร่างใหญ่ “ตอนรีไม่เด็ก แล้วก็ไม่เล็กแล้วนะคะพี่คิน”

พอหญิงสาวพูดจบอคิณก็ผลักร่างสวยของหญิงสาวที่คร่อมทับอยู่ลงไปกับที่นอน “เด็กบ้า อายุแค่นี้ก็คิดขายตัวซะแล้ว อ่อ...ที่ทำอยู่นี่ เขาไม่ได้เรียกว่าขาย เรียกว่าแจกฟรีๆ แบบนี้เขาเรียกว่าความร่านกำลังปะทุใช่ไหม”

“สารวัตร!”

ถูกเขาด่ากราดขนาดนี้แล้วยังสายตารังเกียจที่ฟาดใส่ไม่ยั้ง เมรีแทบจะสร่างเมาแล้วไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเถียงกลับ จึงพลิกตัวหนี พยายามหาทางคลานลงจากเตียง

“จะไปไหน”

                มือหนาเอื้อมมาคว้าเอวคอดบางแล้วลากกลับเข้าหาตัวก่อนที่หญิงสาวจะหัวทิ่มลงไปข้างเตียง เสียงดุประกาศก้าว “คืนนี้เธอต้องนอนที่นี่ อย่าดื้อ ขืนปล่อยกลับไปตอนนี้ ขี้เกียจตามไปทำคดีฆ่าข่มขืน”

                “พี่คิน!”

หญิงสาวดิ้นประท้วงพยายามจะกลับออกไป อคิณห่วงความปลอดภัย ผู้หญิงสวยจัดอย่างเมรีแล้วยังอยู่ในอาการเมา เขาปล่อยเธอกับออกไปแบบนี้ไม่ได้ เมรีกำลังโมโหที่ถูกเขาว่ากราดดูถูกสาดเสียเทเสีย ฝ่ามือน้อยๆ ผลักเขาออกห่างแต่ไม่ได้ทำให้ร่างกายกำยำสูงใหญ่ที่ถูกฝึกมาอย่างดีสะเทือนแม้แต่น้อย ความดื้อของร่างสวยในอ้อมกอดมันช่างปลุกเร้าอารมณ์บางอย่างในกายให้เดือดพล่าน ยิ่งกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์มันอยากให้เขาอยากจะจัดบทลงโทษให้เธอสักครั้ง

“ถ้าพี่คินไม่ให้รีกลับ รีก็จะแก้ผ้านอน” สติอันน้อยนิดของเธอหลุดพูดไปแบบนั้น

“อย่ายั่ว อย่ามาอ่อย รีไม่น่าอร่อยขนาดนั้น อีกอย่างพี่ชอบกินของสดๆ ไม่ใช่ของคาวๆ”

เมรีหน้าแดงรู้สึกอับอาย “แล้วพี่คินรู้ได้ไงคะว่าไม่สด”

สายตาของบุรุษดุแข็งกร้าวขึ้น “อย่ามาทอดสะพานให้พี่”

 เมรีหัวเราะร่าตามประสาคนเมา แต่อคิณไม่ขำด้วย

“ทำไมเมาแล้วกลายเป็นคนใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้นะ หยุดทอดสะพานให้พี่ได้แล้ว สะพานพุๆ พังๆ ของเธอเก็บไว้ทอดให้ผู้ชายคนอื่นเถอะ เพราะพี่ไม่คิดจะข้าม ตอนนี้เธอเมามาก พี่ไม่อยากคุยกับคนเมา ผู้หญิงเมาน่าเกลียดจะตายไป” อคิณดึงผ้านวมหนาขึ้นมาปิดร่างขาวอวบในชุดเกาะอกที่หมิ่นเหม่จะหลุดอยู่รอมร่อ