Se connecterบทที่ 1 รสชาติชีวิต (2)
ก่อนที่เซี่ยหลันชิงจะหายตัวไป ตระกูลเซี่ยของนางถูกบีบคั้นกลั่นแกล้งจากคนหลายฝ่าย บิดาของนางทุกข์ใจหนักจนล้มป่วย กระทั่งวันที่นางหายตัวไป ความวิบัติก็บังเกิด...
บิดาของนางถูกสังหารไปพร้อมกับบุตรชายคนโตและบุตรชายคนรอง ส่วนเหล่าสตรีแซ่เซี่ยถูกขับไล่ออกไปไกลพันลี้เพื่อไปใช้แรงงานในเหมืองทางทิศใต้ หญิงสาวที่หน้าตาดี ไม่อาจเดินทางได้จนถึงปลายทาง ชะตาชีวิตของพวกนางน่าเวทนานัก พวกนางถูกฉุดคร่าเอาไปย่ำยีอย่างโหดร้ายและป่าเถื่อน
พวกที่ลงมือทำระยำกับสตรีแซ่เซี่ยก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ล้วนเป็นทหารใต้บัญชาของเสิ่นซิ่วเต๋อทั้งสิ้น
พวกนางที่เป็นคุณหนูจากตระกูลผู้ดีซึ่งถูกอบรมบ่มเพราะมาอย่างดี บุรุษไหนเลยจะเคยแตะต้อง เมื่อถูกกระทำย่ำยีเช่นนี้ มีหรือที่พวกนางจะทนทานต่อความอัปยศเหล่านั้นได้ ท้ายที่สุดแล้วพวกนางก็เลือกจบชีวิตตนเองอย่างน่าอนาถ
หญิงชราอย่างฮูหยินผู้เฒ่าก็หนีไม่พ้นความตายด้วยเช่นกัน
เซี่ยหลันชิงคือผู้หญิงเพียงคนเดียวของตระกูลเซี่ยที่ยังรอดชีวิต แต่ทว่าชีวิตความเป็นอยู่ของนางก็มิได้ต่างอันใดกับตายทั้งเป็น
เซี่ยหลันชิงรู้ดีว่า ความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของสองตระกูลไม่อาจต่อติดได้อีกแล้ว และนางก็รู้ดีว่า ในใจของเสิ่นซิ่วเต๋ออัดแน่นไปด้วยไฟพยาบาทที่พร้อมสังหารนางให้ตายคามือได้ทุกเมื่อ ไม่หลงเหลือรักลึกซึ้งที่เคยมีต่อกันในช่วงวัยเยาว์อีกแล้ว
ด้วยเหตุนี้เองนางจึงยอมทำตัวว่าง่าย และฝืนอดทนกล้ำกลืนทำตามความต้องการของเขามาโดยตลอด แต่ก็มีหลายครั้งหลายคราที่นางยอมเสี่ยงชีวิตอ้าปากบอกความจริงกับเขา บอกเขาว่าใครคือตัวต้นเหตุที่แท้จริงที่ทำให้สองตระกูลบาดหมางกัน แต่เขาก็ไม่เคยเชื่อนางเลยสักครั้ง ซ้ำยังตบตีนางจนเลือดกบปาก ขู่ว่าหากนางยังไม่หยุดพูดจาพล่อย ๆ เช่นนี้อีก เขาจะตัดลิ้นนางเสีย
ผ่านไปปีแล้วปีเล่าที่นางใช้ชีวิตอยู่ในจวนสกุลเสิ่นในฐานะสาวใช้อุ่นเตียงผู้ต่ำต้อยของแม่ทัพทมิฬ นางถูกกลั่นแกล้งรังแกสารพัด ผ่านการตั้งท้อง และผ่านการแท้งมานับครั้งไม่ถ้วน
นางแท้งก็เพราะนางมีความเศร้าโศกและมีความเครียดมากเกินไป ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปอีกกี่ปี ความเศร้าโศกจากการต้องสูญเสียบิดามารดา พี่ชาย และได้ยินเรื่องการถูกย่ำยีอันแสนหดหู่ของเหล่าสตรีสกุลเซี่ย กระทั่งพวกนางตัดสินใจปลิดชีพตัวเอง ก็ทำให้เซี่ยหลันชิงปวดใจยิ่งนัก
แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด ก็คือรักแรกในวัยเยาว์ของนาง คือคนที่ทิ่มตำนางอย่างป่าเถื่อนในทุกค่ำคืน คือคนที่ครั้งหนึ่งนางคิดจะฝากฝังชีวิตน้อย ๆ ของตนเอาไว้ให้เขาดูแล
บุรุษที่นางเคยชื่นชมว่าแสนดียิ่งนัก บัดนี้กลายเป็นปีศาจร้ายในคราบมนุษย์ จิตใจของเขาเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าเดรัจฉานซะอีก เซี่ยหลันชิงคิดว่าตนคงจะทนทานต่อความเจ็บปวดเหล่านี้ได้
แต่ไม่เลย... นางคิดผิด... นางทนไม่ได้เลยแม้แต่วันเดียว...
เซี่ยหลันชิงพยายามปลิดชีพตัวเองหลายครั้ง แต่ก็ถูกช่วยเหลือกลับมาทุกครั้ง เขาไม่ยอมให้นางตาย เขาบอกว่าหากนางตายไปแล้ว มันจะไปสนุกอะไร
ปล่อยให้นางได้มีชีวิตอยู่ ได้ลิ้มรสชาติของการถูกหักหลังจากคนที่ตนรัก ได้ลิ้มรสชาติของชีวิตอันแสนบัดซบ ได้ใช้ชีวิตอยู่แต่เหมือนตายทั้งเป็น นั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องการ
ช่วงเวลานั้นเสิ่นซิ่วเต๋อต้องออกเดินทางไปปักหลักอยู่หัวเมืองทางเหนือ เหตุผลก็เพราะมีกองทัพต่างแคว้นพยายามจะตีฝ่าเข้ามายึดป้อมปราการเมืองอู๋โจว ทำให้เขาไม่ได้อยู่สร้างความลำบากใจให้เซี่ยหลันชิงในเมืองหลวงอีก
เขาจากไปแล้วชีวิตของนางก็นับว่าง่ายขึ้นมาก ตอนกลางวันมิต้องหวาดผวา ตอนกลางคืนก็หลับได้เต็มตาและยาวนาน
แต่เมื่อเขาจากไปได้ราวสามเดือน อาการแพ้ท้องของนางก็สำแดงออกมาอย่างหนัก เซี่ยหลันชิงคิดสั้นจะฆ่าตัวตายไปพร้อมลูกอยู่หลายครั้ง แต่ทว่าคืนหนึ่งนางก็ดันฝันเห็นท่านแม่ ท่านพ่อ พวกเขาบอกกับนางทั้งน้ำตาว่า อยากให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไป เพราะนางคือเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเซี่ยที่ยังคงมีชีวิตอยู่
ด้วยเป็นเช่นนี้เซี่ยหลันชิงจึงไม่ได้คิดฆ่าตัวตายอีก
บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)“สองคนแม่ลูกบอกรักกันอย่างหวานชื่น คงลืมบิดาคนนี้ไปแล้วกระมัง” เป็นกู้ฉือหรานที่เดินลอดซุ้มประตูจวนเข้ามา ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย การแต่งตัวก็ดูภูมิฐานขึ้นตามตำแหน่งราชการ แต่กระนั้นความหล่อเหลาก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย“ท่านพ๊ออออ ท่านพ่อกลับมาแล้ว” เจ้าพวกเด็กแสบทั้งสามคนที่วิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นบิดากลับมาถึงจวน ต่างก็วิ่งปรี่หน้าตั้งเข้ามาเกาะแขนเกาะขาของบิดาอย่างรู้งานกู้ฉือหรานย่อตัวลงกอดหอมลูกชายคนละฟอดสองฟอดอย่างเอาอกเอาใจเสร็จแล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกหน ก็ปรากฏร่างของสตรีท้องโตยืนอยู่ต่อหน้าเขา โดยมีลูกสาวตัวน้อยคอยจับแขนประคองมารดาอยู่ใกล้ ๆ กู้ฉือหรานไม่ลืมโน้มตัวลงไปกอดหอมอวี่หนิงด้วยอีกคน“ท่านพี่... ข้าบอกรักท่านทุกวัน ท่านยังมีหน้ามาน้อยใจอีกหรือ” เซี่ยหลันชิงเอ่ยหยอกเย้า นางส่งยิ้มหวานหยดให้เขา ระยะนี้เขาไม่อยู่จวนสองวัน นางคิดถึงเขาเหลือเกินกู้ฉือหรานละมือออกจากกลางหัวทุยของลูกสาว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผู้เป็นภรรยา แล้วเอ่ยถ้อยคำหวา
บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)ครานี้แม้องค์รัชทายาทจะไม่ได้จากไปเร็วนักเหมือนชาติก่อน เพราะไม่ได้ถูกน้องสาวแท้ ๆ วางยา แต่ก็ใช่ว่าจะอายุยืนจนได้สืบทอดราชบัลลังก์ เมื่ออายุครบสามสิบสองปี องค์รัชทายาทก็สวรรคตด้วยอาการป่วยเรื้อรังโดยธรรมชาติหลังจากที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ช่วงเวลานั้นราชสำนักวุ่นวายอย่างหนัก ฮ่องเต้ทรงตรอมพระทัยที่สูญเสียองค์รัชทายาท ในตอนนั้นเหล่าองค์ชายแก่งแย่งชิงดี หันปลายดาบเข้าหากัน ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่ายชัดเจนทว่าในขณะที่ราชสำนักกำลังวุ่นวายปั่นป่วน และในขณะที่องค์ชายทั้งหลายต่างแก่งแย่งชิงดีกัน กลับมีเพียงองค์ชายเจ็ดพระองค์เดียวที่นิ่งสุขุม กางสยายปีกอยู่กลางเวหา ดูไม่เดือดไม่ร้อนกับการแก่งแย่งใด ๆสิ่งที่เขามุ่งหน้าขับเคลื่อน หาใช่การแก่งแย่งชิงบัลลังก์ แต่เป็นการมุ่งหน้าแก้ปัญหาปากท้องของเหล่าปวงประชาในช่วงที่บ้านเมืองถึงคราววิกฤติต่างหากไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา ว่าคนที่ฝ่าบาททรงเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ ก็คือองค์ชายเจ็ดที่ดูไม่สนใจเรื่องการแก่งแย่งชิงดีคนนี้ ในโถงร
บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2)“อย่าพูดพล่ามให้เปลืองน้ำลาย ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนกำหนด นางอยู่ในจวนของข้า ข้าย่อมต้องมอบความสุขสบายที่สุดให้แก่นาง หน้าที่สามีที่แสนดี และบิดาที่แสนอบอุ่น ข้าล้วนเป็นได้อย่างไม่มีที่ใดขาดตกบกพร่อง ไม่ลำบากให้คนนอกเช่นเจ้าต้องมาก้าวก่าย”คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีคำหยาบคายแต่อย่างใด แต่ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกแสบสรรไปถึงทรวง เสิ่นซิ่วเต๋อน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาถึงปลายคาง ตั้งแต่ที่นางตายจากไปในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน“เช่นนั้น... ข้าจะทูลขอตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ ข้าจะไปประจำการที่ชายแดน...” เสิ่นซิ่วเต๋อยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เขาตั้งท่าว่าจะเอ่ยปากพูดอำลานางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก็ดันถูกกู้ฉือหรานพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ“เรื่องของเจ้า จะไปตายที่ใดก็เรื่องของเจ้า เสร็จธุระแล้ว เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แววตาของกู้ฉือหรานที่มองเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยอายสังหารเมื่อ
บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)ภายในตำหนักอันเงียบสงบ ทั้งสามนั่งอยู่ด้วยกันบนโต๊ะน้ำชา สีหน้าแววตาของบุรุษทั้งสองฝ่ายต่างดูไม่เป็นมิตร หากไม่ติดว่ายังเกรงใจนางอยู่บ้าง พวกเขาคงชักดาบมาห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างไปนานแล้วเซี่ยหลันชิงเอ่ยปากกับเสิ่นซิ่วเต๋อไปหลายคำ ให้เขายอมเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ และยอมปล่อยวางเสีย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เช่นนั้นแล้วนางจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกไปอีกท้ายที่สุดแล้วใครจะไปคาดคิดว่า อยู่ดี ๆ องค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะผุดลุกจากเก้าอี้ แล้วนั่งคุกเข่าลงไปต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อ ดวงตาของนางเริ่มเห่อรื้นไปด้วยคราบน้ำตา“ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ขอร้องท่าน ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ อย่ายุ่งกับข้าอีกเลย” ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้จบ น้ำตาของนางก็ไหลอาบสองข้างแก้มเดิมทีนางไม่ควรทำถึงขั้นนี้ แต่ทว่าพูดดีก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง เช่นนั้นก็คงมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่พอจะร้องขอต่อเขาได้นางไม่เพียงคุกเข่าลงต่อหน้าเข
บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)“กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ยอมปล่อยวาง เขาพยายามแทบเป็นแทบตาย เพื่อสิ่งนี้ ไฉนจะยอมลงง่าย ๆเพื่อยับยั้งการแต่งงานของนาง เพื่อแย่งชิงนางกลับมาเป็นของตน เขาใช้โลหิตไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ในการสู้รบ อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตผ่านความเป็นความตาย สู้รบกับพวกชนเผ่าคนเถื่อนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสในวันนี้เท่านั้น“ฝ่าบาท ให้อภัยบุตรชายกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายกระหม่อมพูดจาเหลวไหล สงสัยคงสู้รบจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว” เสิ่นซวนอิ้งลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ สองมือประสานกัน แล้วโขกศีรษะกับพื้นสามหนเพื่อขออภัยบุตรชายของเขากล้าดีอย่างไรทำเช่นนั้น องค์หญิงเหยียนซีคือองค์หญิงตำหนักคุนหนิง หาใช่ว่าผู้ใดอยากแต่งด้วย ก็จะแต่งด้วยได้ง่าย ๆ ว่าที่ราชบุตรเขยของราชวงศ์อย่างกู้ฉือหราน เป็นขุนนางที่โดดเด่น อำนาจในราชสำนักของเขาเป็นอย่างไร ขุนนางขั้นผู้ใหญ่ล้วนทราบกันดี ราชบุตรเขยที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆบุตร
บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2)เซี่ยหลันชิงนั่งอยู่ข้างกายฮองเฮา นางมองเห็นแม่ทัพเสิ่นน้อยในอาภรณ์หรูหรา เขาเหมือนในอดีตไม่มีผิด รูปลักษณ์สูงใหญ่ สีผิวที่เข้มขึ้น ใบหน้าของเขามีแววดุร้าย สายตาของเขาจับจ้องมองนางอย่างเปิดเผย จนนางต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองเขาอีก“ใต้เท้าเสิ่นซวนอิ้ง เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก บุตรชายของเจ้านับว่าเป็นยอดขุนพลของเราโดยแท้ ผลงานปราบชนเผ่าเร่ร่อนของเขาในระยะนี้ทำให้เราพึงพอใจมาก เอาสิ แม่ทัพน้อย เจ้ามีสิ่งใดอยากขอต่อเราหรือไม่”ฝ่าบาททรงเอ่ยต่อเสิ่นซวนอิ้งและเสิ่นซิ่วเต๋อ“กระหม่อมไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทอง ไม่ต้องการอำนาจ เกียรติยศอื่นใด กระหม่อมต้องการเพียงสตรีนางเดียว” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพน้อยเสิ่นเอ่ยอย่างเปิดเผย สายตาของเขาจับจ้องไปที่โฉมหน้าขององค์หญิงสามท่าทางตรงไปตรงมาเช่นนี้ของเขา ทำให้เหล่าสตรีที่อยู่ในงานเลี้ยง ต่างชักสีหน้าส่อแววว่าเสียดาย อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดจาจอแจกันไม่หยุดไม่หย่อน“เขามีคนในใจแล้วหรือนี่... ข้าเสียดายยิ่งนัก”







