Share

บทที่ 1 รสชาติชีวิต (1)

last update publish date: 2026-07-22 18:09:07

บทที่ 1 รสชาติชีวิต (1)

“ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพช่วยซินเอ๋อร์ด้วยเจ้าค่ะ”

เซี่ยหลันชิง หญิงรับใช้ที่มีอดีตเป็นถึงคุณหนูสายตรงของตระกูลเซี่ยที่เคยยิ่งใหญ่ในเมืองหลวง ตอนนี้นางไม่เหลือเค้าความงามที่เคยเป็นหญิงงามติดอันดับต้น ๆ ของเมืองหลวงอีกแล้ว

แม้อายุของนางจะล่วงเลยเข้าวัยสามสิบปี แต่ตอนนี้กลับดูแก่ชราราวกับยายเฒ่าวัยกลางคน ชีวิตที่ถูกเคี่ยวกรำอย่างยากลำบากมาตลอดหลายปี และความคับแค้นใจที่มีต่อผู้ชายคนหนึ่ง ทำให้นางต้องเป็นอย่างนี้

ผู้ชายคนนั้นก็คือ เสิ่นซิ่วเต๋อ บุตรชายเพียงคนเดียวของอดีตแม่ทัพใหญ่เสิ่นซวนอิ้ง

ตระกูลเซี่ยของนางและตระกูลเสิ่นของเขาเคยมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เสิ่นซิ่วเต๋อ และเซี่ยหลันชิงก็เป็นดั่งเหมยเขียวม้าไม้ไผ่ [1]

ทว่า... 

ภายหลังตระกูลเสิ่นถูกขุนนางหลายคนยื่นฎีกาฟ้องร้องเรื่องความผิดเกี่ยวกับการยักยอกเสบียง ทำให้หยกตราทัพเฮยหม่าของแม่ทัพเสิ่นซวนอิ้งที่ทำคุณความดีเพื่อแผ่นดินมาทั้งชีวิตถูกริบกลับคืนไป

แม่ทัพใหญ่เสิ่นซวนอิ้งเจ็บปวดเสียใจที่ถูกใส่ร้าย เขาเพียรพยายามขอร้องให้ตระกูลเซี่ยยื่นมือมาช่วยเหลือ แต่อีกฝ่ายกลับวางเฉย ทั้งยังปัดเรื่องสัญญาหมั้นหมายของเสิ่นซิ่วเต๋อกับเซี่ยหลันชิงทิ้ง

ช่างบัดซบเสียจริง! ถูกราชสำนักทรยศ ยังไม่เจ็บเท่ากับสหายทรยศ!

ต่อมาเสิ่นซวนอิ้งสืบรู้ว่าเป็นเพราะเซี่ยจิ่นเฉิง ที่เป็นสหายสนิทเพียงคนเดียวของเขาที่หักหลังเขา เขาถึงได้โดนริบหยกตราทัพเฮยหม่า ความแค้นมากมายสุมในอก แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ เสิ่นซวนอิ้งล้มป่วยเพราะไข้ใจ สุดท้ายก็มาด่วนจากไปกะทันหัน

เสิ่นซิ่วเต๋อในช่วงเวลานั้นเป็นเพียงขุนพลเล็ก ๆ ติดตามท่านลุงของเขาไปไล่ต้อนพวกเดนเถื่อน เพื่อขับไล่พวกนวี่เจิน [2] ให้ถอยร่นออกจากเขตรอยต่อตะเข็บชายแดน เดิมทีเขาไม่รู้เรื่องราวอะไร จนกระทั่งได้ยินว่าบิดาตาย ถึงได้รู้ความจริงทั้งหมด เสิ่นซิ่วเต๋อกลับเมืองหลวงพร้อมกับความแค้น เขาจัดงานศพให้บิดา โดยไร้เงาคนตระกูลเซี่ยที่เคยถือเป็นมิตรแท้

ท้ายที่สุดภายหลังอีกห้าปี เสิ่นซิ่วเต๋อกลับเมืองหลวงพร้อมกับชัยชนะ เขากลายเป็นแม่ทัพที่โดดเด่นที่สุดในราชสำนัก ทั้งยังได้รับบรรดาศักดิ์มากมาย ไม่เพียงได้ถือหยกตราทัพเฮยหม่าอีกครั้ง แต่เขายังได้ควบคุมทัพทหารม้าอีกกว่าหกหมื่นนาย 

เซี่ยหลันชิงในเวลานั้น นางกำลังจะแต่งงานกับคุณชายสกุลจาง ท้ายที่สุดก่อนคืนวันแต่งงานเพียงวันเดียวนางกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เสิ่นซิ่วเต๋อเก็บความแค้นไว้ทั้งหมดเพื่อมาลงกับนาง เขาเก็บนางไว้ข้างกายในฐานะสาวใช้อุ่นเตียงชั้นต่ำคนหนึ่ง

ต่อมาเพียงไม่นานบุรุษตระกูลจางผู้นั้นก็สืบรู้ได้ว่า ผู้ที่พาตัวเซี่ยหลันชิงไป เป็นแม่ทัพทมิฬจากจวนสกุลเสิ่น ในเมื่อเป็นเช่นนี้เขาก็ไม่คิดตามสืบเสาะอันใดอีก

ตระกูลจางเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาในแวดวงสังคมอยู่มาก แม้เขาจะชอบพอในตัวของเซี่ยหลันชิงอยู่ไม่น้อย ก็คงต้องยอมตัดใจ เพราะบัดนี้ข้าวสารได้กลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว อีกทั้งตระกูลเสิ่นในยามนี้บารมีคับคั่ง ไม่ใช่ตระกูลที่พวกเขาควรยื่นมือเข้าไปต่อกร

เชิงอรรถ

^เหมยเขียวม้าไม้ไผ่ (青梅竹马 - qīng méi zhú mǎ) เป็นสำนวนจีนที่หมายถึง "คู่รักในวัยเด็ก" หรือเพื่อนสนิทต่างเพศที่รู้จักและเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เล็กจนโต สื่อถึงความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์และยาวนาน

^ชนเผ่า นวี่เจิน หรือ Nüchen (เขียนจีนว่า 女真 / Nǚzhēn) เป็นชนเผ่าดั้งเดิมที่อาศัยอยู่บริเวณ แมนจูเรีย (แถบจีนตะวันออกเฉียงเหนือในปัจจุบัน เช่น เหลียวหนิง จี๋หลิน เฮยหลงเจียง)

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (2)“สองคนแม่ลูกบอกรักกันอย่างหวานชื่น คงลืมบิดาคนนี้ไปแล้วกระมัง” เป็นกู้ฉือหรานที่เดินลอดซุ้มประตูจวนเข้ามา ใบหน้าของเขามีหนวดเคราขึ้นเล็กน้อย การแต่งตัวก็ดูภูมิฐานขึ้นตามตำแหน่งราชการ แต่กระนั้นความหล่อเหลาก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย“ท่านพ๊ออออ ท่านพ่อกลับมาแล้ว” เจ้าพวกเด็กแสบทั้งสามคนที่วิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นบิดากลับมาถึงจวน ต่างก็วิ่งปรี่หน้าตั้งเข้ามาเกาะแขนเกาะขาของบิดาอย่างรู้งานกู้ฉือหรานย่อตัวลงกอดหอมลูกชายคนละฟอดสองฟอดอย่างเอาอกเอาใจเสร็จแล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกหน ก็ปรากฏร่างของสตรีท้องโตยืนอยู่ต่อหน้าเขา โดยมีลูกสาวตัวน้อยคอยจับแขนประคองมารดาอยู่ใกล้ ๆ กู้ฉือหรานไม่ลืมโน้มตัวลงไปกอดหอมอวี่หนิงด้วยอีกคน“ท่านพี่... ข้าบอกรักท่านทุกวัน ท่านยังมีหน้ามาน้อยใจอีกหรือ” เซี่ยหลันชิงเอ่ยหยอกเย้า นางส่งยิ้มหวานหยดให้เขา ระยะนี้เขาไม่อยู่จวนสองวัน นางคิดถึงเขาเหลือเกินกู้ฉือหรานละมือออกจากกลางหัวทุยของลูกสาว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผู้เป็นภรรยา แล้วเอ่ยถ้อยคำหวา

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)

    บทที่ 28 การเปลี่ยนแปลง (1)ครานี้แม้องค์รัชทายาทจะไม่ได้จากไปเร็วนักเหมือนชาติก่อน เพราะไม่ได้ถูกน้องสาวแท้ ๆ วางยา แต่ก็ใช่ว่าจะอายุยืนจนได้สืบทอดราชบัลลังก์ เมื่ออายุครบสามสิบสองปี องค์รัชทายาทก็สวรรคตด้วยอาการป่วยเรื้อรังโดยธรรมชาติหลังจากที่องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ ช่วงเวลานั้นราชสำนักวุ่นวายอย่างหนัก ฮ่องเต้ทรงตรอมพระทัยที่สูญเสียองค์รัชทายาท ในตอนนั้นเหล่าองค์ชายแก่งแย่งชิงดี หันปลายดาบเข้าหากัน ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่ายชัดเจนทว่าในขณะที่ราชสำนักกำลังวุ่นวายปั่นป่วน และในขณะที่องค์ชายทั้งหลายต่างแก่งแย่งชิงดีกัน กลับมีเพียงองค์ชายเจ็ดพระองค์เดียวที่นิ่งสุขุม กางสยายปีกอยู่กลางเวหา ดูไม่เดือดไม่ร้อนกับการแก่งแย่งใด ๆสิ่งที่เขามุ่งหน้าขับเคลื่อน หาใช่การแก่งแย่งชิงบัลลังก์ แต่เป็นการมุ่งหน้าแก้ปัญหาปากท้องของเหล่าปวงประชาในช่วงที่บ้านเมืองถึงคราววิกฤติต่างหากไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา ว่าคนที่ฝ่าบาททรงเลือกให้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ ก็คือองค์ชายเจ็ดที่ดูไม่สนใจเรื่องการแก่งแย่งชิงดีคนนี้ ในโถงร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2) 

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (2)“อย่าพูดพล่ามให้เปลืองน้ำลาย ชีวิตของนางจะเป็นเช่นไรต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนกำหนด นางอยู่ในจวนของข้า ข้าย่อมต้องมอบความสุขสบายที่สุดให้แก่นาง หน้าที่สามีที่แสนดี และบิดาที่แสนอบอุ่น ข้าล้วนเป็นได้อย่างไม่มีที่ใดขาดตกบกพร่อง ไม่ลำบากให้คนนอกเช่นเจ้าต้องมาก้าวก่าย”คำพูดของอีกฝ่ายไม่มีคำหยาบคายแต่อย่างใด แต่ทว่ามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกแสบสรรไปถึงทรวง เสิ่นซิ่วเต๋อน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาถึงปลายคาง ตั้งแต่ที่นางตายจากไปในชาติก่อน เขาก็ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน“เช่นนั้น... ข้าจะทูลขอตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ทิศใต้ ข้าจะไปประจำการที่ชายแดน...” เสิ่นซิ่วเต๋อยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว เขาตั้งท่าว่าจะเอ่ยปากพูดอำลานางเป็นครั้งสุดท้าย แต่ทว่าพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ ก็ดันถูกกู้ฉือหรานพูดตัดบทขึ้นมาดื้อ ๆ“เรื่องของเจ้า จะไปตายที่ใดก็เรื่องของเจ้า เสร็จธุระแล้ว เช่นนั้นก็ไสหัวออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” แววตาของกู้ฉือหรานที่มองเสิ่นซิ่วเต๋อเต็มไปด้วยอายสังหารเมื่อ

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)

    บทที่ 27 สิ้นไร้หนทางอย่างแท้จริง (1)ภายในตำหนักอันเงียบสงบ ทั้งสามนั่งอยู่ด้วยกันบนโต๊ะน้ำชา สีหน้าแววตาของบุรุษทั้งสองฝ่ายต่างดูไม่เป็นมิตร หากไม่ติดว่ายังเกรงใจนางอยู่บ้าง พวกเขาคงชักดาบมาห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างไปนานแล้วเซี่ยหลันชิงเอ่ยปากกับเสิ่นซิ่วเต๋อไปหลายคำ ให้เขายอมเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ และยอมปล่อยวางเสีย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล เช่นนั้นแล้วนางจึงได้แต่นั่งนิ่งเงียบ เพราะไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดออกไปอีกท้ายที่สุดแล้วใครจะไปคาดคิดว่า อยู่ดี ๆ องค์หญิงผู้สูงศักดิ์จะผุดลุกจากเก้าอี้ แล้วนั่งคุกเข่าลงไปต่อหน้าเสิ่นซิ่วเต๋อ ดวงตาของนางเริ่มเห่อรื้นไปด้วยคราบน้ำตา“ข้าไม่รู้ว่าท่านคิดอะไรถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ขอร้องท่าน ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ อย่ายุ่งกับข้าอีกเลย” ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้จบ น้ำตาของนางก็ไหลอาบสองข้างแก้มเดิมทีนางไม่ควรทำถึงขั้นนี้ แต่ทว่าพูดดีก็แล้ว ต่อว่าก็แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง เช่นนั้นก็คงมีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่พอจะร้องขอต่อเขาได้นางไม่เพียงคุกเข่าลงต่อหน้าเข

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (3)“กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นซิ่วเต๋อไม่ยอมปล่อยวาง เขาพยายามแทบเป็นแทบตาย เพื่อสิ่งนี้ ไฉนจะยอมลงง่าย ๆเพื่อยับยั้งการแต่งงานของนาง เพื่อแย่งชิงนางกลับมาเป็นของตน เขาใช้โลหิตไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ในการสู้รบ อีกทั้งยังเสี่ยงชีวิตผ่านความเป็นความตาย สู้รบกับพวกชนเผ่าคนเถื่อนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทูลขอพระราชทานสมรสในวันนี้เท่านั้น“ฝ่าบาท ให้อภัยบุตรชายกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายกระหม่อมพูดจาเหลวไหล สงสัยคงสู้รบจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว” เสิ่นซวนอิ้งลุกขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ สองมือประสานกัน แล้วโขกศีรษะกับพื้นสามหนเพื่อขออภัยบุตรชายของเขากล้าดีอย่างไรทำเช่นนั้น องค์หญิงเหยียนซีคือองค์หญิงตำหนักคุนหนิง หาใช่ว่าผู้ใดอยากแต่งด้วย ก็จะแต่งด้วยได้ง่าย ๆ ว่าที่ราชบุตรเขยของราชวงศ์อย่างกู้ฉือหราน เป็นขุนนางที่โดดเด่น อำนาจในราชสำนักของเขาเป็นอย่างไร ขุนนางขั้นผู้ใหญ่ล้วนทราบกันดี ราชบุตรเขยที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆบุตร

  • หวนกลับคืนมาครานี้ ข้าไม่ขอเป็นสตรีไร้ค่า   บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2) 

    บทที่ 26 แทรกแซงวาสนาบุพเพ (2)เซี่ยหลันชิงนั่งอยู่ข้างกายฮองเฮา นางมองเห็นแม่ทัพเสิ่นน้อยในอาภรณ์หรูหรา เขาเหมือนในอดีตไม่มีผิด รูปลักษณ์สูงใหญ่ สีผิวที่เข้มขึ้น ใบหน้าของเขามีแววดุร้าย สายตาของเขาจับจ้องมองนางอย่างเปิดเผย จนนางต้องเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองเขาอีก“ใต้เท้าเสิ่นซวนอิ้ง เจ้าช่างมีวาสนายิ่งนัก บุตรชายของเจ้านับว่าเป็นยอดขุนพลของเราโดยแท้ ผลงานปราบชนเผ่าเร่ร่อนของเขาในระยะนี้ทำให้เราพึงพอใจมาก เอาสิ แม่ทัพน้อย เจ้ามีสิ่งใดอยากขอต่อเราหรือไม่”ฝ่าบาททรงเอ่ยต่อเสิ่นซวนอิ้งและเสิ่นซิ่วเต๋อ“กระหม่อมไม่ต้องการทรัพย์สินเงินทอง ไม่ต้องการอำนาจ เกียรติยศอื่นใด กระหม่อมต้องการเพียงสตรีนางเดียว” เสียงแหบพร่าของแม่ทัพน้อยเสิ่นเอ่ยอย่างเปิดเผย สายตาของเขาจับจ้องไปที่โฉมหน้าขององค์หญิงสามท่าทางตรงไปตรงมาเช่นนี้ของเขา ทำให้เหล่าสตรีที่อยู่ในงานเลี้ยง ต่างชักสีหน้าส่อแววว่าเสียดาย อีกทั้งยังเอ่ยปากพูดจาจอแจกันไม่หยุดไม่หย่อน“เขามีคนในใจแล้วหรือนี่... ข้าเสียดายยิ่งนัก”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status