เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 3/1
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-24 15:16:55บทที่ 3
เยว่ไป๋ฮวาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่นางทำคือจับที่ท้องของตนเอง เพื่อดูว่าลูกยังอยู่หรือไม่ แต่สุดท้ายก็พบเพียงความว่างเปล่า หน้าท้องของนางแบนเรียบราวกับไม่เคยมีเด็กอยู่ในนั้น
“นี่ข้ายังไม่ตายหรือ” หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยสายตาที่สับสน นางควรจะอยู่เรือนท้ายจวนสกุลเซี่ยมิใช่หรือ เหตุใดจึงได้มาอยู่เรือนของตนเองที่จวนสกุลเยว่ได้
“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” ลี่จินเดินเข้ามาในเรือนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เพราะวันนี้เป็นวันดีของคุณหนู
“คุณหนูหรือ นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน” เยว่ไป๋ฮวาได้แต่พึมพำกับตนเอง นางควรจะตายไปแล้ว เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้ หรือว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน
ไม่ใช่! ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน นางยังจำความเจ็บปวดในวันนั้นได้ดี ไม่มีทางลืมมันไปได้ หรือสวรรค์ให้โอกาสนางได้มีชีวิตอีกครั้ง เพื่อเอาคืนคนเลวพวกนั้น
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ขอบคุณสวรรค์” ข้าจะทวงคืนความแค้นที่มี ผู้ใดที่เคยทำร้ายนาง นางจะเอาคืนให้สาสม
“คุณหนู เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ” ลี่จินมองไปที่เจ้านายด้วยสายตางุนงง เพราะอยู่ดี ๆ ก็หัวเราะออกมา นางไม่เคยเห็นคุณหนูเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย
“ไม่มีอันใด” ใบหน้าของเยว่ไป๋ฮวาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเยือกเย็น ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาส นางก็จะไม่ทำให้สวรรค์ผิดหวัง จากนี้นางจะมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นคนพวกนั้น แก้แค้นให้บุตรที่ไม่ได้ลืมตามาดูโลกของนาง
“คุณหนูลุกขึ้นมาแต่งตัวได้แล้วเจ้าค่ะ วันนี้คุณหนูจะต้องงดงามที่สุดนะเจ้าคะ” ลี่จินเดินไปดึงเจ้านายให้ลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปแต่งตัว
“วันนี้?”
“คุณหนูลืมหรือเจ้าคะ ก็วันนี้วันปักปิ่นของคุณหนูไงเจ้าคะ” ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ เหตุใดวันนี้เจ้านายของนางจึงได้แปลกไปเช่นนี้ วันนี้วันสำคัญแท้ ๆ ยังลืมได้
“วันนี้วันปักปิ่นข้าหรือ” ไม่อยากจะเชื่อว่านางจะได้ย้อนกลับมาในวันปักปิ่นของตนเอง นางยังไม่ได้เตรียมตัวจะเผชิญเรื่องต่าง ๆ เช่นนั้นวันนี้นางก็จะปล่อยให้คนพวกนั้นใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปอีกวัน ก่อนที่จะหาความสุขในชีวิตไม่ได้อีก
“เจ้าค่ะ คุณหนูรีบมาแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลา” ลี่จินจัดการแต่งตัวให้เจ้านาย เรือนนี้มีสาวใช้เพียงไม่กี่คน หากช้าเกรงว่าจะไม่ทัน
เยว่ไป๋ฮวาปล่อยให้สาวใช้จัดการแต่งหน้าทำผม ส่วนตนเองก็หวนกลับไปคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น นางไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดเรื่องที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้
“คุณหนูเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เสียงของลี่จินดังขึ้นดึงความสนใจของเยว่ไป๋ฮวา
“เราไปกันเถิด ทุกคนคงรอนานแล้ว” เยว่ไป๋ฮวาเดินนำสาวใช้ไปที่โถงจัดเลี้ยง งานวันนี้จัดขึ้นแบบเรียบง่าย ไม่ได้ใหญ่โตอันใด ซึ่งนางก็ไม่ได้คาดหวังอันใดกับพิธีปักปิ่นในครั้งนี้ ไม่ว่าชีวิตก่อนหรือตอนนี้ นางก็รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรมันก็ต้องเป็นเช่นนี้
“เริ่มพิธีได้!”
บทล่าสุด
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 3/2
สิ้นเสียงประกาศ หญิงสาวที่มีใบหน้างดงาม ก็เดินขึ้นมาบนแท่นทำพิธี พิธีการดำเดินไปอย่างเรียบง่าย ฟางซินหรูเป็นคนปักปิ่นให้เยว่ไป๋ฮวาด้วยตนเอง ทั้งที่ความจริงไม่ได้อยากทำหน้าที่นี้เลยแม้แต่น้อย“ไป๋ฮวาไปนั่งกับเหยียนไห่สิ ทำความรู้จักกันเอาไว้ วันหน้าอย่างไรก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว” เยว่โจวเหยาบอกลูกสาวคนโต งานแต่งนี้จะยิ่งเสริมความมั่นคงในหน้าที่การงานของเขา ไม่ว่าจะทำอันใดก็ง่ายขึ้น ขอเพียงบุครสาวคนโตนั่งในตำแหน่งฮูหยินเอกสกุลเซี่ยให้มั่นคง“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เยว่ไป๋ฮวาเดินไปหาเซี่ยเหยียนไห่ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ตลอดงานนี้หญิงสาวไม่ได้แย้มยิ้มออกมาเลยสักนิด“คุณชายใหญ่เซี่ย” นางยอบกายทักทายคนที่อายุมากกว่า และนั่งลงข้าง ๆ เขาโดยที่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากเซี่ยเหยียนไห่ชำเลืองมองคู่หมั้นของตนเองครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจสุราในมือต่อ สตรีเช่นนี้เขาไม่ชอบ ไม่มีอันใดน่าสนใจเลยสักนิด หากไม่เพราะเป็นคำสั่งของผู้อาวุโส เขาก็ไม่คิดที่จะยุ่งเกี่ยวหญิงสาวรินสุราให้ตนเอง และชำเลืองมองผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้น นางค่อย ๆ หลุบสายตามองสุราในจอกของตนเอง เพื่อซ่อนแววตาที่เคียดแค้นและชิงชัง นางไม่อยาก
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 3/1
บทที่ 3เยว่ไป๋ฮวาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่นางทำคือจับที่ท้องของตนเอง เพื่อดูว่าลูกยังอยู่หรือไม่ แต่สุดท้ายก็พบเพียงความว่างเปล่า หน้าท้องของนางแบนเรียบราวกับไม่เคยมีเด็กอยู่ในนั้น“นี่ข้ายังไม่ตายหรือ” หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยสายตาที่สับสน นางควรจะอยู่เรือนท้ายจวนสกุลเซี่ยมิใช่หรือ เหตุใดจึงได้มาอยู่เรือนของตนเองที่จวนสกุลเยว่ได้“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” ลี่จินเดินเข้ามาในเรือนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เพราะวันนี้เป็นวันดีของคุณหนู“คุณหนูหรือ นี่มันเรื่องบ้าอันใดกัน” เยว่ไป๋ฮวาได้แต่พึมพำกับตนเอง นางควรจะตายไปแล้ว เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้ หรือว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝันไม่ใช่! ทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน นางยังจำความเจ็บปวดในวันนั้นได้ดี ไม่มีทางลืมมันไปได้ หรือสวรรค์ให้โอกาสนางได้มีชีวิตอีกครั้ง เพื่อเอาคืนคนเลวพวกนั้น“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ขอบคุณสวรรค์” ข้าจะทวงคืนความแค้นที่มี ผู้ใดที่เคยทำร้ายนาง นางจะเอาคืนให้สาสม“คุณหนู เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ” ลี่จินมองไปที่เจ้านายด้วยสายตางุนงง เพราะอยู่ดี ๆ ก็หัวเราะออกมา นางไม่เคยเห็นคุณหนูเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย“ไม่มีอันใด” ใบห
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 2/2
เยว่ไป๋ฮวาได้ยินเรื่องพวกนั้นก็ได้แต่ยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจ ที่มาได้ยินเรื่องไม่ควรได้ยินเช่นนี้ ลี่จินเองก็ไม่ต่างกัน เพราะหากมีคนรู้เรื่องนี้เข้า พวกนางก็ยากที่จะรักษาชีวิตเอาไว้ได้“เรากลับกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ” ลี่จินพยายามเอ่ยด้วยเสียงที่เบาที่สุด เพราะกลัวว่าคนในห้องจะได้ยินเยว่ไป๋ฮวาได้แต่พยักหน้า และพยายามจะเดินออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด จึงไม่ทันได้ระวังทำให้ไปชนกระถางต้นไม้จนเกิดเสียงดัง“นั่นผู้ใด!” เสียงเหี้ยมจากในห้องดังขึ้น เพราะกลัวว่าคนอื่นจะได้ยินเรื่องที่เขาเพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่เยว่ไป๋ฮวาตั้งใจจะรีบหลบออกไป แต่เพราะขนาดท้องที่ใหญ่จึงทำอันใดไม่สะดวก ทำให้คนที่อยู่ในห้องออกมาเห็นพอดี“ที่แท้ก็เป็นเจ้า เข้ามาก่อนสิ” เขามองไปที่เยว่ไป๋ฮวาด้วยสายตากดดัน เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องได้ยินเรื่องที่เขาเอ่ยเมื่อครู่ มิเช่นนั้นก็คงไม่มีอาการเช่นนี้“ข้ามีเรื่องสำคัญต้องไปทำ ขอตัวก่อน” เยว่ไป๋ฮวาไม่ยอมเข้าไปด้านใน เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว นางคิดว่าเขาคงไม่มีทางเก็บนางเอาไว้แน่นอน เพราะหากเรื่องที่เขาพูดถูกแพร่งพรายออกไป เกรงว่าคงไม่อาจรักษาชีวิตเอาไว้ได้“เด็ก ๆ จับตัวพวกนางสองคนไปที
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 2/1
บทที่ 2“ส่งตัวเจ้าสาว!” เสียงอึกทึกครึกโครมของงานแต่งดังขึ้น ผู้คนต่างออกมาแสดงความยินดี ยกเว้นเจ้าสาวกับเจ้าบ่าวที่มีใบหน้าเรียบนิ่งตลอดการทำพิธี มิได้ยินดียินร้ายกับการแต่งงานครั้งนี้“หากไม่เพราะสัญญาหมั้นหมายตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ข้าก็ไม่มีวันแต่งงานกับเจ้าหรอก” เซี่ยเหยียนไห่เดินเข้ามาในห้องหอด้วยสภาพที่เมามาย และพ่นคำพูดที่ไม่คิดรักษาน้ำใจของเจ้าสาวเลยแม้แต่น้อยเยว่ไป๋ฮวาไม่ได้เอ่ยอันใด ยังคงนั่งนิ่งเหมือนเดิม นั่นยิ่งทำให้เซี่ยเหยียนไห่โมโหมากขึ้นไปอีก“ได้ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าแต่งงานกับข้าต้องเจออันใดบ้าง” เหยียนไห่ปรี่เข้าไปบีบต้นแขนของเยว่ไป๋ฮวาอย่างแรง และเริ่มลงมือทำรุนแรงกับนาง แต่นางก็ยังไม่ยอมปริปากร้องขอความสงสาร นั่นยิ่งทำให้เขาลงมือรุนแรงมากขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อกระทำจนพอใจแล้ว เขาก็ล้มตัวลงนอนแล้วหลับไปด้วยฤทธิ์สุราหญิงสาวลุกขึ้นแต่งตัว พร้อมกับมองไปยังบุรุษที่เป็นสามีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย นางคิดว่าแต่งงานออกมาจากที่นั่นแล้วชีวิตจะดีขึ้น แต่ดูแล้วก็คงจะไม่ต่างจากอยู่ที่จวนมากนักผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน เซี่ยเหยียนไห่ก็รับซูหนิงเซียน เข้ามาเป็นฮูหยินรอง จากชีวิตที่เ
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 1/2
“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ลี่จินร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะสงสารเจ้านาย คนพวกนั้นทำรุนแรงไปมาก คุณหนูของนางก็อายุเพียงเท่านี้ เหตุใดต้องลงมือหนักเช่นนี้ด้วย“อย่าร้องไปเลย ทำแผลให้ข้าเถิด” นางถูกลงโทษจนชินชาไปเสียแล้ว ดีหน่อยที่มารดาของนางทิ้งสินเดิมเอาไว้มาก นางจึงมีเงินมากพอที่จะซื้อยาดี ๆ มารักษาตนเอง มิเช่นนั้นร่างกายของนางก็คงจะมีแต่รอยของแผลเป็น“คุณหนูไม่น่าไปยอมพวกนั้นง่าย ๆ เลยนะเจ้าคะ” ลี่จินยังอดที่จะบ่นไม่ได้ นางไม่อยากให้คุณหนูต้องมาทนทุกข์เช่นนี้อีก “หรือพวกเราจะไปแจ้งนายท่านดีเจ้าคะ”“ท่านพ่อน่ะหรือจะสนใจ ไม่ว่าฮูหยินใหญ่จะทำอันใดกับข้าเขาก็ไม่คิดตำหนิ ขอเพียงข้าไม่ตายเป็นพอ” บิดาไม่เคยสนใจความเป็นอยู่ของนางอยู่แล้ว ความเมตตาเดียวของเขา ก็คงจะเป็นให้นางสามารถดูแลสินเดิมของมารดา นอกนั้นเขาก็ไม่คิดจะสนใจ“เราจะต้องทนอยู่เช่นนี้ต่อไปหรือเจ้าคะ” ลี่จินได้แต่ถอนหายใจ ไม่ว่ามองไปทางใดก็ล้วนแต่มืดสนิท ตระกูลเดิมนายหญิงก็ออกไปตั้งรกรากที่ต่างเมือง จะให้ไปขอความช่วยเหลือ ก็เกินความสามารถของเด็กเช่นนางมากไป“หากเจ้าไม่อยากอยู่ เจ้าก็สามารถไปได้เลย ข้าจะให้เงินเจ้าเพื่อไปตั้งตัว”
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 1/1
บทที่ 1เยว่ไป๋ฮวา บุตรสาวคนโตของตระกูลเยว่ เงยหน้ามองเหล่าพี่น้องเล่นกันอย่างสนุกสนาน ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือที่อยู่ในมือต่อ ไม่ได้สนใจคนกลุ่มนั้นอีกเด็กน้อยที่อายุเพียงสิบหนาว ไม่ไปเล่นสนุกกับเด็กรุ่นเดียวกัน แต่เลือกที่จะนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบ ๆ ไม่สนใจผู้ใด มารดาของนางจากไปตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ทิ้งให้เด็กน้อยอยู่เพียงลำพังกับสาวใช้สองคนเพราะหลังจากที่มารดาจากไป คนใช้เก่าแก่ของมารดาก็ถูกขายออกไปจนหมด ปล่อยให้สองนายบ่าวดูแลกันเอาเองเยว่อิงฮวา บุตรสาวคนรองของตระกูล ที่กำลังเล่นกับเหล่าพี่น้องอยู่ มองมาเห็นคนที่ตนเองไม่ชอบหน้า นั่งอ่านหนังสืออยู่ไม่ไกล ก็ชวนเหล่าพี่น้องมากลั่นแกล้งเยว่ไป๋ฮวา“เอามานี่!” เด็กสาวแย่งหนังสือจากมือของเยว่ไป๋ฮวา ก่อนจะโยนไปมาอย่างสนุกสนาน“อิงฮวา เอาหนังสือของพี่มานะ” เยว่ไป๋ฮวาพยายามเข้าไปแย่งหนังสือ จากมือของน้องสาวแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายโยนหนังสือของนางไปมา“เจ้ากล้าเรียกตนเองว่าพี่หรือ เกิดก่อนข้าไม่กี่เดือน อย่าริอ่านมาเป็นพี่สาวของข้า” เยว่อิงฮวาพูดอย่างถือดี หากไม่เพราะเยว่ไป๋ฮวา นางก็จะได้เป็นคุณหนูใหญ่ของจวน ตอนนี้แม้ว่
บางทีคุณอาจจะชอบ
หวนคืนอีกครา ไม่ขอเป็นพระชายาที่โง่เขลา Ver.01
ชาไทยเย็น19.8K viewsมนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น19.8K viewsชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์32.6K viewsใต้หล้าสยบรัก
จูน192.1K viewsท่านแม่อันอันจะช่วยท่านเอง
เยว่หลง7.3K viewsเมื่อองค์หญิงใหญ่เกิดใหม่พร้อมตำราจากแดนพิเศษ
องค์หญิงโนเนม5.5K viewsเกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน98 viewsสองพี่น้องหลังเขาวั้งซานกู่ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน1.9K views
