Lahat ng Kabanata ng หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน: Kabanata 1 - Kabanata 10

“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ลี่จินร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะสงสารเจ้านาย คนพวกนั้นทำรุนแรงไปมาก คุณหนูของนางก็อายุเพียงเท่านี้ เหตุใดต้องลงมือหนักเช่นนี้ด้วย“อย่าร้องไปเลย ทำแผลให้ข้าเถิด” นางถูกลงโทษจนชินชาไปเสียแล้ว ดีหน่อยที่มารดาของนางทิ้งสินเดิมเอาไว้มาก นางจึงมีเงินมากพอที่จะซื้อยาดี ๆ มารักษาตนเอง มิเช่นนั้นร่างกายของนางก็คงจะมีแต่รอยของแผลเป็น“คุณหนูไม่น่าไปยอมพวกนั้นง่าย ๆ เลยนะเจ้าคะ” ลี่จินยังอดที่จะบ่นไม่ได้ นางไม่อยากให้คุณหนูต้องมาทนทุกข์เช่นนี้อีก “หรือพวกเราจะไปแจ้งนายท่านดีเจ้าคะ”“ท่านพ่อน่ะหรือจะสนใจ ไม่ว่าฮูหยินใหญ่จะทำอันใดกับข้าเขาก็ไม่คิดตำหนิ ขอเพียงข้าไม่ตายเป็นพอ” บิดาไม่เคยสนใจความเป็นอยู่ของนางอยู่แล้ว ความเมตตาเดียวของเขา ก็คงจะเป็นให้นางสามารถดูแลสินเดิมของมารดา นอกนั้นเขาก็ไม่คิดจะสนใจ“เราจะต้องทนอยู่เช่นนี้ต่อไปหรือเจ้าคะ” ลี่จินได้แต่ถอนหายใจ ไม่ว่ามองไปทางใดก็ล้วนแต่มืดสนิท ตระกูลเดิมนายหญิงก็ออกไปตั้งรกรากที่ต่างเมือง จะให้ไปขอความช่วยเหลือ ก็เกินความสามารถของเด็กเช่นนางมากไป“หากเจ้าไม่อยากอยู่ เจ้าก็สามารถไปได้เลย ข้าจะให้เงินเจ้าเพื่อไปตั้งตัว”

เยว่ไป๋ฮวาได้ยินเรื่องพวกนั้นก็ได้แต่ยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจ ที่มาได้ยินเรื่องไม่ควรได้ยินเช่นนี้ ลี่จินเองก็ไม่ต่างกัน เพราะหากมีคนรู้เรื่องนี้เข้า พวกนางก็ยากที่จะรักษาชีวิตเอาไว้ได้“เรากลับกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ” ลี่จินพยายามเอ่ยด้วยเสียงที่เบาที่สุด เพราะกลัวว่าคนในห้องจะได้ยินเยว่ไป๋ฮวาได้แต่พยักหน้า และพยายามจะเดินออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด จึงไม่ทันได้ระวังทำให้ไปชนกระถางต้นไม้จนเกิดเสียงดัง“นั่นผู้ใด!” เสียงเหี้ยมจากในห้องดังขึ้น เพราะกลัวว่าคนอื่นจะได้ยินเรื่องที่เขาเพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่เยว่ไป๋ฮวาตั้งใจจะรีบหลบออกไป แต่เพราะขนาดท้องที่ใหญ่จึงทำอันใดไม่สะดวก ทำให้คนที่อยู่ในห้องออกมาเห็นพอดี“ที่แท้ก็เป็นเจ้า เข้ามาก่อนสิ” เขามองไปที่เยว่ไป๋ฮวาด้วยสายตากดดัน เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องได้ยินเรื่องที่เขาเอ่ยเมื่อครู่ มิเช่นนั้นก็คงไม่มีอาการเช่นนี้“ข้ามีเรื่องสำคัญต้องไปทำ ขอตัวก่อน” เยว่ไป๋ฮวาไม่ยอมเข้าไปด้านใน เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว นางคิดว่าเขาคงไม่มีทางเก็บนางเอาไว้แน่นอน เพราะหากเรื่องที่เขาพูดถูกแพร่งพรายออกไป เกรงว่าคงไม่อาจรักษาชีวิตเอาไว้ได้“เด็ก ๆ จับตัวพวกนางสองคนไปที

สิ้นเสียงประกาศ หญิงสาวที่มีใบหน้างดงาม ก็เดินขึ้นมาบนแท่นทำพิธี พิธีการดำเดินไปอย่างเรียบง่าย ฟางซินหรูเป็นคนปักปิ่นให้เยว่ไป๋ฮวาด้วยตนเอง ทั้งที่ความจริงไม่ได้อยากทำหน้าที่นี้เลยแม้แต่น้อย“ไป๋ฮวาไปนั่งกับเหยียนไห่สิ ทำความรู้จักกันเอาไว้ วันหน้าอย่างไรก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว” เยว่โจวเหยาบอกลูกสาวคนโต งานแต่งนี้จะยิ่งเสริมความมั่นคงในหน้าที่การงานของเขา ไม่ว่าจะทำอันใดก็ง่ายขึ้น ขอเพียงบุครสาวคนโตนั่งในตำแหน่งฮูหยินเอกสกุลเซี่ยให้มั่นคง“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เยว่ไป๋ฮวาเดินไปหาเซี่ยเหยียนไห่ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ตลอดงานนี้หญิงสาวไม่ได้แย้มยิ้มออกมาเลยสักนิด“คุณชายใหญ่เซี่ย” นางยอบกายทักทายคนที่อายุมากกว่า และนั่งลงข้าง ๆ เขาโดยที่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากเซี่ยเหยียนไห่ชำเลืองมองคู่หมั้นของตนเองครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจสุราในมือต่อ สตรีเช่นนี้เขาไม่ชอบ ไม่มีอันใดน่าสนใจเลยสักนิด หากไม่เพราะเป็นคำสั่งของผู้อาวุโส เขาก็ไม่คิดที่จะยุ่งเกี่ยวหญิงสาวรินสุราให้ตนเอง และชำเลืองมองผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้น นางค่อย ๆ หลุบสายตามองสุราในจอกของตนเอง เพื่อซ่อนแววตาที่เคียดแค้นและชิงชัง นางไม่อยาก

“ฮ่า ๆ ขนาดเจ้ามีแม่คอยสักสอน ยังมีกิริยาต่ำช้าเช่นนี้ หากเจ้าไม่มีมารดาคอยสั่งสองเช่นข้า กิริยาของเจ้าจะต่ำช้าเพียงใด ข้าคิดไม่ออกจริง ๆ” เยว่ไป๋ฮวาหัวเราะเบา ๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปเผชิญหน้ากับน้องสาวต่างมารดา สตรีผู้นี้ไม่มีดีอันใดดีเลย วัน ๆ ก็เอาแต่วิ่งวุ่นหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว ช่างโง่เขลายิ่งนัก“เจ้า เจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับข้าหรือ” เยว่อิงฮวายกมือขึ้นชี้หน้าพี่สาวอย่างมีโทสะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้กับนางเลย แล้วมันผู้นี้กล้าดีอย่างไรมาเอ่ยเช่นนี้กับนางได้“เหตุใดข้าจะไม่กล้า ข้าเป็นพี่สาวของเจ้า ย่อมมีสิทธิ์สั่งสอนเจ้า ในเมื่อมารดาของเจ้าสั่งสอนเจ้าไม่ได้ ข้าที่เป็นพี่สาวจะสั่งสอนเจ้าแทนมารดาของเจ้าเอง” เยว่ไป๋ฮวาเดินเข้าไปหาน้องสาวช้า ๆ และยกมือขึ้นปัดแขนที่ชี้หน้าตนเอง “อย่างเช่นกิริยาต่ำทรามเช่นนี้ ไม่สมควรที่จะทำกับผู้ที่อาวุโสกว่า หากเจ้ายังไม่รู้ว่าอันใดควรไม่ควร ข้าก็จะค่อย ๆ เป็นคนสอนเจ้าเอง”“กรี๊ดด เจ้า เจ้า ข้าจะไปฟ้องท่านแม่ เจ้าเตรียมตัวเอาไว้เถิด” เมื่อเห็นว่าตนเองสู้ไม่ได้ ก็เตรียมที่จะกลับไปฟ้องมารดา เพราะทุกครั้งก็จะเป็นมารดาที่คอยจัดการเรื่อง

เมื่อเห็นว่าเยว่ไป๋ฮวานั่งลง ฟางซินหรูก็เดินไปนั่งลงบ้าง “อย่างไรข้าก็ถือว่าเป็นมารดาของเจ้า ก็สมควรดูแลเจ้าอย่างดี” “เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณฮูหยินใหญ่ แต่ไม่ขอรับกวนดีกว่า ท่านเอาเวลาของท่านไปอบรมบุตรของตนเองจะดีกว่า กิริยามารยาทใช้ไม่ได้ ไม่สมกับเป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่เลยสักนิด” เยว่ไป๋ฮวาพูดอย่างไม่ไว้หน้า จากนี้ไม่มีความจำเป็นต้องไว้หน้ากันอีก นางยอมมามากพอแล้วจาก นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมากรังแกนางได้อีก “หึ พูดกันตรง ๆ เช่นนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องตีหน้าแสร้งทำดีต่อกันอีก ส่วนเรื่องลูกของข้าไม่จำเป็นให้เจ้าต้องมาสอดมือ ดูแลชีวิตเองให้ดีเถิด” ฟางซินหรูได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ นางเด็กคนนี้ปากกล้าจริง ๆ“ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ข้าจะใช้ชีวิตให้ดี อย่างน้อย ๆ ข้าคิดว่าชีวิตของข้าต้องดีกว่าบุตรสาวของท่านแน่ ๆ” หากเยว่อิงฮวายังมีนิสัยเช่นนี้ต่อไป จุดจบคงไม่สวย “ปากดีให้ได้เช่นนี้ตลอดไปเถิด” พูดจงฟางซินหรูก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ เป็นเช่นนี้นางยิ่งเกลียดเยว่ไป๋ฮวามากขึ้น ท่าทางที่เย่อหยิ่งนั่นทำให้นางคิดถึงหลี่ลี่ฉิน ก็ยิ่งทำให้นางเกลียดมากขึ้นไปอีก แต่ตอนนี้นางยังทำอันใดไม่ได้ หากเยว่ไป๋ฮ