บทที่ 1

เยว่ไป๋ฮวา บุตรสาวคนโตของตระกูลเยว่ เงยหน้ามองเหล่าพี่น้องเล่นกันอย่างสนุกสนาน ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือที่อยู่ในมือต่อ ไม่ได้สนใจคนกลุ่มนั้นอีก

เด็กน้อยที่อายุเพียงสิบหนาว ไม่ไปเล่นสนุกกับเด็กรุ่นเดียวกัน แต่เลือกที่จะนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบ ๆ ไม่สนใจผู้ใด มารดาของนางจากไปตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ทิ้งให้เด็กน้อยอยู่เพียงลำพังกับสาวใช้สองคน

เพราะหลังจากที่มารดาจากไป คนใช้เก่าแก่ของมารดาก็ถูกขายออกไปจนหมด ปล่อยให้สองนายบ่าวดูแลกันเอาเอง

เยว่อิงฮวา บุตรสาวคนรองของตระกูล ที่กำลังเล่นกับเหล่าพี่น้องอยู่ มองมาเห็นคนที่ตนเองไม่ชอบหน้า นั่งอ่านหนังสืออยู่ไม่ไกล ก็ชวนเหล่าพี่น้องมากลั่นแกล้งเยว่ไป๋ฮวา

“เอามานี่!” เด็กสาวแย่งหนังสือจากมือของเยว่ไป๋ฮวา ก่อนจะโยนไปมาอย่างสนุกสนาน

“อิงฮวา เอาหนังสือของพี่มานะ” เยว่ไป๋ฮวาพยายามเข้าไปแย่งหนังสือ จากมือของน้องสาวแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายโยนหนังสือของนางไปมา

“เจ้ากล้าเรียกตนเองว่าพี่หรือ เกิดก่อนข้าไม่กี่เดือน อย่าริอ่านมาเป็นพี่สาวของข้า” เยว่อิงฮวาพูดอย่างถือดี หากไม่เพราะเยว่ไป๋ฮวา นางก็จะได้เป็นคุณหนูใหญ่ของจวน ตอนนี้แม้ว่ามารดาของนางจะได้ขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่ แต่ตอนที่เกิด นางได้ชื่อว่าเป็นบุตรคนรองจากฮูหยินรอง

“เอาหนังสือพี่มานะ” เยว่ไป๋ฮวาไม่ได้สนใจคำพูดของน้องสาว แล้วเข้าไปยื้อแย่งหนังสือจากน้องสาว

“อยากได้ก็ลงไปเอา” เยว่อิงฮวาโยนหนังสือของเยว่ไป๋ฮวาลงไปในน้ำ แล้วหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

เหล่าพี่น้องที่ติดตามเยว่อิงฮวามา ก็พากันหัวเราะอย่างชอบใจไม่ต่างกัน แม้จะเป็นพี่คนโตของตระกูลแล้วอย่างไร ในเมื่อไม่มีมารดาคอยหนุนหลัง พวกนางก็สามารถทำอันใดกับอีกฝ่ายก็ได้

เยว่ไป๋ฮวาเห็นเช่นนั้นก็ผลักน้องสาวล้มลงกับพื้น แล้วรีบวิ่งไปดูหนังสือที่ตกลงไปในน้ำ แต่ก็ไม่ทัน เพราะมันได้จมลงไปในน้ำแล้ว

เยว่อิงฮวาร้องไห้เสียงดังเพราะถูกผลักจนล้ม สาวใช้ข้างกายจึงได้รีบวิ่งไปแจ้งนายหญิงของจวนทันที

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น” ฟางซินหรูเมื่อรู้ข่าวว่าบุตรสาวถูกรังแกจนร้องไห้ ก็รีบมาจัดการทันที ในจวนนี้ไม่กล้ามีผู้ใดลงมือกับบุตรสาวของนาง นอกจากนางเด็กไม่มีแม่ผู้นั้น

“ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย พี่หญิงผลักข้าจนล้มเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่มาชวนไปเล่นด้วยกันเท่านั้น” เยว่อิงฮวาร้องไห้อย่างน่าสงสาร และกอดมารดาเอาไว้เพื่อเรียกร้องความเห็นใจ เพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรมารดาก็ต้องจัดการเยว่ไป๋ฮวาให้ตน

“เจ้ากล้ามากที่ทำร้ายบุตรสาวข้า” ฟางซินหรูมองไปที่ลูกเลี้ยงด้วยสายตามาดร้าย ก่อนจะสั่งลงโทษอย่างไม่คิดไต่สวน “โบยนางสิบไม้ แล้วกักบริเวณสิบวัน”

นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเยว่ไป๋ฮวาไม่มีทางเริ่มก่อน แต่ในเมื่อกล้าทำบุตรสาวของนางบาดเจ็บ นางก็จะไม่ปล่อยไปง่าย ๆ

“เจ้าค่ะฮูหยิน” จงซินรีบเข้ามาจัดการอย่างรู้หน้าที ทำการโบยเด็กสาวที่อายุเพียงสิบหนาวเต็มแรง

เยว่ไป๋ฮวาทำได้เพียงข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ไม่ว่าจะเจ็บเพียงใดก็ไม่คิดที่จะร้องขอความเมตตา เพราะรู้ว่าร้องขอความเมตตาไปก็เท่านั้น คนพวกนี้ไม่มีทางเห็นใจนาง

เมื่อลงโทษเสร็จก็ให้คนมาส่งตัวเด็กสาวที่เรือน โดยไม่คิดจะดูดำดูดี