บทที่ 2/2

เยว่ไป๋ฮวาได้ยินเรื่องพวกนั้นก็ได้แต่ยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจ ที่มาได้ยินเรื่องไม่ควรได้ยินเช่นนี้ ลี่จินเองก็ไม่ต่างกัน เพราะหากมีคนรู้เรื่องนี้เข้า พวกนางก็ยากที่จะรักษาชีวิตเอาไว้ได้

“เรากลับกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ” ลี่จินพยายามเอ่ยด้วยเสียงที่เบาที่สุด เพราะกลัวว่าคนในห้องจะได้ยิน

เยว่ไป๋ฮวาได้แต่พยักหน้า และพยายามจะเดินออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด จึงไม่ทันได้ระวังทำให้ไปชนกระถางต้นไม้จนเกิดเสียงดัง

“นั่นผู้ใด!” เสียงเหี้ยมจากในห้องดังขึ้น เพราะกลัวว่าคนอื่นจะได้ยินเรื่องที่เขาเพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่

เยว่ไป๋ฮวาตั้งใจจะรีบหลบออกไป แต่เพราะขนาดท้องที่ใหญ่จึงทำอันใดไม่สะดวก ทำให้คนที่อยู่ในห้องออกมาเห็นพอดี

“ที่แท้ก็เป็นเจ้า เข้ามาก่อนสิ” เขามองไปที่เยว่ไป๋ฮวาด้วยสายตากดดัน เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องได้ยินเรื่องที่เขาเอ่ยเมื่อครู่ มิเช่นนั้นก็คงไม่มีอาการเช่นนี้

“ข้ามีเรื่องสำคัญต้องไปทำ ขอตัวก่อน” เยว่ไป๋ฮวาไม่ยอมเข้าไปด้านใน เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว นางคิดว่าเขาคงไม่มีทางเก็บนางเอาไว้แน่นอน เพราะหากเรื่องที่เขาพูดถูกแพร่งพรายออกไป เกรงว่าคงไม่อาจรักษาชีวิตเอาไว้ได้

“เด็ก ๆ จับตัวพวกนางสองคนไปที่คุกใต้ดิน” เขาจะต้องกำจัดตัวปัญหาตั้งแต่วันนี้ หากนางนำเรื่องพวกนี้ไปบอกผู้อื่น คนที่เดือดร้อนจะเป็นเขา

ซูหนิงเซียนมองไปที่เยว่ไป๋ฮวาด้วยสายตาสมเพช อยากเข้ามายุ่งกันเรื่องนี้ก็ต้องถูกกำจัดเช่นนี้ นางอุตส่าห์ว่าจะปล่อยให้มีชีวิตรอดอีกหน่อย แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี นางจะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าตาน่ารังเกียจนี่อีก

“ท่านพี่ ข้าขอจัดการนางเองได้หรือไม่” ซูหนิงเซียนเข้าไปออดอ้อนสามี นางอยากจัดการสตรีผู้นี้มานาน หากไม่มีเยว่ไป๋ฮวา คนที่จะได้เป็นฮูหยินเอกก็คือนาง

“ได้ เจ้าจัดการนางเถิด” เขาไม่ได้สนใจว่าซูหนิงเซียนจะจัดการกับเยว่ไป๋ฮวาอย่างไร ขอแค่นางไม่สามารถนำเรื่องของเขาไปพูดต่อได้

“อย่าทำอันใดฮูหยินนะ” ลี่จินพยายามจะปกป้องเจ้านายอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของคนพวกนั้นได้

“เอานางออกไปจัดการ” ซูหนิงเซียนที่รำคาญสาวใช้ชั้นต่ำ สั่งให้คนนำตัวสาวใช้ออกไปจัดการ ส่วนคนที่เป็นเจ้านายนางจะจัดการเอง

“จับนางเอาไว้ ข้าจะจัดการนาง” หญิงสาวหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข “เจ้าคงจะรักลูกเจ้ามากสินะ แต่น่าเสียดาย ที่ลูกเจ้าคงไม่มีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก”

“อย่าทำอันใดลูกข้านะ!!” เยว่ไป๋ฮวาร้องออกมาเสียงดัง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดเช่นนี้

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ต้องกลัว เพราะพวกเจ้าสองแม่ลูกจะได้ลงไปปรโลกด้วยกัน” พูดจบซูหนิงเซียนก็ใช้มีดกรีดลงไปที่ท้องของเยว่ไป๋ฮวา

“อย่าทำอันใดลูกข้า!!” เยว่ไป๋ฮวากรีดร้องออกมาเสียงดัง เลือดจากตัวของนางไหลออกมาไม่หยุด

“นี่ไงบุตรที่เจ้ารักนักรักหนา แต่เจ้าคงไม่มีโอกาสได้ดูบุตรของเจ้าเติบโต” ซูหนิงเซียนหัวเราะราวกับคนบ้า เมื่อกรีดท้องของเยว่ไป๋ฮวาจนพอใจแล้ว ก็หยิบเอาเด็กตัวน้อย ๆ ออกมาจากท้อง และยกให้คนเป็นแม่ดู “นี่ไงบุตรของเจ้า ข้าใจดีให้พวกเจ้าสองแม่ลูกเห็นหน้ากัน ก่อนจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้ากันอีก”

“ไม่!! ลูกข้า” เยว่ไป๋ฮวากรีดร้องแทบจะขาดใจ บุตรที่นางเฝ้าทะนุถนอมมาอย่างดี ต้องมาถูกคนชั่วพวกนี้ทำร้ายเช่นนั้นหรือ

“เจ้าไม่ต้องเสียใจไป เพราะอีกไม่นานเจ้าก็จะตายตามลูกเจ้าไป”

“แม้ข้าตายกลายเป็นผี ข้าก็ไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไป ข้าสาบานว่าหากข้ามีโอกาส ข้าตามจองล้างจองผลาญพวกเจ้าจนตายไปข้างหนึ่ง” เยว่ไป๋ฮวาพูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น ดวงตาของนางแดงก่ำ

ซูหนิงเซียนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะแทงมีดไปที่อกซ้ายของเยว่ไป๋ฮวา ทำให้อีกฝ่ายตายไปด้วยดวงตาที่เบิกโพลง แม้สิ้นใจไปแล้วแววตาของนางก็ยังเต็มไปด้วยความเคียดแค้น