บทที่ 3/2

สิ้นเสียงประกาศ หญิงสาวที่มีใบหน้างดงาม ก็เดินขึ้นมาบนแท่นทำพิธี พิธีการดำเดินไปอย่างเรียบง่าย ฟางซินหรูเป็นคนปักปิ่นให้เยว่ไป๋ฮวาด้วยตนเอง ทั้งที่ความจริงไม่ได้อยากทำหน้าที่นี้เลยแม้แต่น้อย

“ไป๋ฮวาไปนั่งกับเหยียนไห่สิ ทำความรู้จักกันเอาไว้ วันหน้าอย่างไรก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว” เยว่โจวเหยาบอกลูกสาวคนโต งานแต่งนี้จะยิ่งเสริมความมั่นคงในหน้าที่การงานของเขา ไม่ว่าจะทำอันใดก็ง่ายขึ้น ขอเพียงบุครสาวคนโตนั่งในตำแหน่งฮูหยินเอกสกุลเซี่ยให้มั่นคง

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เยว่ไป๋ฮวาเดินไปหาเซี่ยเหยียนไห่ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง ตลอดงานนี้หญิงสาวไม่ได้แย้มยิ้มออกมาเลยสักนิด

“คุณชายใหญ่เซี่ย” นางยอบกายทักทายคนที่อายุมากกว่า และนั่งลงข้าง ๆ เขาโดยที่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก

เซี่ยเหยียนไห่ชำเลืองมองคู่หมั้นของตนเองครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจสุราในมือต่อ สตรีเช่นนี้เขาไม่ชอบ ไม่มีอันใดน่าสนใจเลยสักนิด หากไม่เพราะเป็นคำสั่งของผู้อาวุโส เขาก็ไม่คิดที่จะยุ่งเกี่ยว

หญิงสาวรินสุราให้ตนเอง และชำเลืองมองผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้น นางค่อย ๆ หลุบสายตามองสุราในจอกของตนเอง เพื่อซ่อนแววตาที่เคียดแค้นและชิงชัง นางไม่อยากให้คนอื่นรู้ความคิดของตนในตอนนี้

เยว่อิงฮวานั่งมองหน้าว่าที่พี่เขยด้วยสายตาที่หลงใหล เหตุใดถึงไม่เป็นนางที่ได้หมั้นหมาย เหตุใดเยว่ไป๋ฮวาต้องได้ทุกอย่างไป ที่ตรงนั้นมันควรเป็นของนางมากกว่า

“ข้าไม่ยอมให้เจ้าได้แต่สิ่งดี ๆ ไปหรอก” ยิ่งเห็นสองคนนั้นนั่งเคียงคู่ความชิงชังที่มีในใจของนางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น “ที่ตรงนั้นสมควรเป็นของข้า”

ไม่ว่าจะทำอย่างไร นางก็ต้องทำให้เซี่ยเหยียนไห่มาเป็นของนางให้ได้ นางไม่ยอมแพ้ให้กับนางลูกไม่มีแม่แน่นอน

เยว่ไป๋ฮวานั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ คู่หมั้นของตนเอง เขาไม่ชวนสนทนา นางก็ไม่คิดที่จะเปิดบทสนทนาเช่นกัน ทุกอย่างคงเป็นเหมือนชีวิตก่อน ซึ่งนางก็พอใจให้มันเป็นเช่นนั้น เพราะหากให้นางคุยกับเขาตอนนี้ นางคงไม่อาจกักเก็บความเกลียดชังที่มีในใจได้

เซี่ยเหยียนไห่ชำเลืองมองสตรีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อีกครั้ง ครั้งนี้เขาตั้งใจมองสำรวจคู่หมั้นอย่างละเอียด ใบหน้าของนางจัดว่าอยู่ในขั้นที่งดงาม แต่ไม่มีสิ่งใดน่าดึงดูดเลยสักนิด ทั้งจืดชืด ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจเลย หากให้เขาแต่งงานกับนางจริง ๆ นางก็คงเป็นจุดด่างพร้อยให้ชีวิตของเขา

“คุณชายใหญ่เซี่ยมีอันใดหรือ” เมื่อรู้ว่ามีคนกำลังมองสำรวจ จึงได้เงยหน้าขึ้นไปมอง ก็พบว่าคู่หมั้นของกำลังมองมาอยู่

“แค่อยากรู้ว่าคุณหนูใหญ่เยว่เคยยิ้มบ้างหรือไม่ เพราะตั้งแต่เริ่มงานจนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่เห็นคุณหนูใหญ่เยว่ยิ้มเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เป็นวันสำคัญของตนเอง” เขาถามถึงข้อสงสัยของตนเอง สตรีไม่ว่าเป็นผู้ใด เมื่อเป็นวันสำคัญของตัวเอง ก็ต้องแย้มยิ้มออกมา แต่นี่เขายังไม่เห็นรอยยิ้มของนางเลย

“คุณชายใหญ่เซี่ยกล่าวเกินไปแล้ว ผู้ใดบ้างจะไม่เคยยิ้ม” แม้จะตอบไปเช่นนั้น แต่ใบหน้าของนางก็ไม่ได้ปรากฏรอยยิ้ม นั่นยิ่งทำให้คนตรงหน้าประหลาดใจ

“ก็จริงเช่นที่คุณหนูใหญ่เยว่พูด ผู้ใดบ้างจะไม่เคยยิ้ม” บทสนทนาของทั้งคู่จบลงไปเพียงเท่านั้น และไม่มีผู้ใดคิดที่จะต่อบทสนทนาอีก จนงานเลี้ยงจบจึงได้แยกย้ายกันไป