บทที่ 1/2

“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ลี่จินร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะสงสารเจ้านาย คนพวกนั้นทำรุนแรงไปมาก คุณหนูของนางก็อายุเพียงเท่านี้ เหตุใดต้องลงมือหนักเช่นนี้ด้วย

“อย่าร้องไปเลย ทำแผลให้ข้าเถิด” นางถูกลงโทษจนชินชาไปเสียแล้ว ดีหน่อยที่มารดาของนางทิ้งสินเดิมเอาไว้มาก นางจึงมีเงินมากพอที่จะซื้อยาดี ๆ มารักษาตนเอง มิเช่นนั้นร่างกายของนางก็คงจะมีแต่รอยของแผลเป็น

“คุณหนูไม่น่าไปยอมพวกนั้นง่าย ๆ เลยนะเจ้าคะ” ลี่จินยังอดที่จะบ่นไม่ได้ นางไม่อยากให้คุณหนูต้องมาทนทุกข์เช่นนี้อีก “หรือพวกเราจะไปแจ้งนายท่านดีเจ้าคะ”

“ท่านพ่อน่ะหรือจะสนใจ ไม่ว่าฮูหยินใหญ่จะทำอันใดกับข้าเขาก็ไม่คิดตำหนิ ขอเพียงข้าไม่ตายเป็นพอ” บิดาไม่เคยสนใจความเป็นอยู่ของนางอยู่แล้ว ความเมตตาเดียวของเขา ก็คงจะเป็นให้นางสามารถดูแลสินเดิมของมารดา นอกนั้นเขาก็ไม่คิดจะสนใจ

“เราจะต้องทนอยู่เช่นนี้ต่อไปหรือเจ้าคะ” ลี่จินได้แต่ถอนหายใจ ไม่ว่ามองไปทางใดก็ล้วนแต่มืดสนิท ตระกูลเดิมนายหญิงก็ออกไปตั้งรกรากที่ต่างเมือง จะให้ไปขอความช่วยเหลือ ก็เกินความสามารถของเด็กเช่นนางมากไป

“หากเจ้าไม่อยากอยู่ เจ้าก็สามารถไปได้เลย ข้าจะให้เงินเจ้าเพื่อไปตั้งตัว” นางรู้ดีว่าอยู่กับนางนั้นลำบาก ไม่รู้ว่าวันหน้าจะพบเจอเรื่องอันใดบ้าง หากเป็นไปได้นางก็ไม่อยากให้คนอื่นมาลำบากเพราะนาง

“บ่าวไม่ไปไหนทั้งนั้น บ่าวจะอยู่สู้ไปกับคุณหนู” นางเป็นเด็กสาวที่อายุเพียงสิบห้าหนาวที่ไม่มีพ่อแม่ ออกไปก็ไม่รู้ว่าจะไปพึ่งพาผู้ใด นางจะขออยู่รับใช้คุณหนูไปชั่วชีวิต

หลังจากนั้นเยว่ไป๋ฮวาก็ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอยู่ในเรือน แม้จะมีคนเข้ามากลั่นแกล้งก็ไม่สนใจ นางเป็นบุตรคนโตของตระกูล แต่ไม่มีน้องคนไหนเลยที่ให้เคารพนาง แม้แต่บุตรอนุก็สามารถมารังแกนางได้ แต่นางก็หาได้สนใจ และพยายามไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด

จนเมื่อถึงวันปักปิ่น งานปักปิ่นของเยว่ไป๋ฮวาถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เชิญเฉพาะตระกูลที่สนิทสนมเท่านั้น และนี่ก็จะเป็นครั้งแรกที่นางจะได้พบหน้าคู่หมั้นของตนเอง หลังจากที่ได้หมั้นหมายกันมาตั้งแต่ตอนที่มารดายังมีชีวิตอยู่

“คุณชายใหญ่เซี่ย” เยว่ไป๋ฮวาทักทายคู่หมั้นอย่างมีมารยาท นางพอจะมองออกว่าเขาไม่ค่อยจะสนใจในตัวนาง แต่นางก็ไม่ได้สนใจ เพราะอย่างไรท้ายที่สุดแล้ว พวกเราสองคนก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี

พอใจหรือไม่แล้วอย่างไร สุดท้ายก็ไม่มีผู้ใดขัดคำสั่งของบิดามารดาได้อยู่ดี

“เชิญคุณหนูใหญ่เยว่นั่งก่อน” เซี่ยเหยียนไห่ผายมือเชิญคู่หมั้นของตนเองให้นั่งลง ก่อนจะยกจอกสุราขึ้นดื่ม ไม่ได้สนใจเลยว่าคู่หมั้นสาวจะมีสีหน้าอย่างไร

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เยว่ไป๋ฮวานั่งลงตามคำเชิญของคู่หมั้น และบทสนทนาของทั้งสองก็จบลงเพียงเท่านั้น ไม่มีผู้ใดคิดอยากชวนคนตรงหน้าคุยเลยสักนิด

ท่าทีเมินเฉยของทั้งสองล้วนตกอยู่ในสายตาของเหล่าผู้อาวุโส แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะงานแต่งครั้งนี้ล้วนเต็มไปด้วยผลประโยชน์ทั้งสิ้น ไม่ว่าทั้งสองจะเต็มใจหรือไม่ อย่างไรก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี

เยว่อิงฮวามองว่าที่พี่เขยด้วยสายตาที่หลงใหล คิดไปว่าหากตนเองเกินมาเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูล ก็จะได้แต่งงานกับเขาใช่หรือไม่

ยิ่งคิดเช่นนั้น ความเกลียดชังที่มีต่อเยว่ไป๋ฮวาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น นางอยากเป็นคนที่ได้แต่งงานกับเขา นางอยากเป็นฮูหยินเอกของเขา

รุ่งเช้าเยว่อิงฮวาก็ให้คนไปเรียกพี่สาวมาพบที่ศาลาริมน้ำ บอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องการที่จะสนทนาด้วย

“มีเรื่องอันใดหรือ” เยว่ไป๋ฮวาแม้ว่าจะไม่ได้อยากไปตามคำเชิญของน้องสาว ก็จำต้องไป เพราะหากนางไม่ไป อีกฝ่ายก็จะให้คนมาลากตัวของนางไปอยู่ดี

“เจ้าไปขอถอนหมั้นเสีย ข้าจะเป็นคนแต่งงานกับพี่เหยียนไห่เอง” เยว่อิงฮวาบอกอย่างไม่อ้อมค้อม นางจะต้องเปลี่ยนตัวคนแต่งงานให้ได้

“หากเจ้าอยากแต่ง ก็ไปบอกท่านพ่อเอาเอง” เยว่ไป๋ฮวาปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด นางไม่อยากเอาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวาย หากอยากแต่งก็ไปจัดการเอาเอง นางไม่ขอยุ่งด้วย

“เจ้ามันดื้อด้าน” เยว่อิงฮวาพูดอย่างโมโห

“จับนางโยนลงไปในน้ำ” นางสั่งให้จับเยว่ไป๋ฮวาโยนลงไปในน้ำ ตอนนี้เข้าช่วงเหมันตฤดู ทำให้อากาศและน้ำค่อนข้างเย็น

เยว่ไป๋ฮวาถูกให้แช่อยู่ในน้ำกว่าครึ่งชั่วยาม ก่อนจะถูกพาขึ้นมาจากน้ำ เพราะเยว่อิงฮวารู้ดีว่าขีดจำกัดอยู่ที่ใด

“ช่วยนางขึ้นมา อย่าให้นางตาย” นางรู้อยู่แก่ใจว่าไม่สามารถกำจัดเสี้ยนหนามแทงใจผู้นี้ได้ มิเช่นนั้นบิดาต้องจัดการนางเป็นแน่

หญิงสาวเดินกลับเรือนของเองด้วยสภาพทุลักทุเล ร่างกายของนางทนไม่ไหวจึงได้สลบลงที่หน้าเรือน

“คุณหนู” ลี่จินเห็นเจ้านายนอนสลบอยู่ที่หน้าเรือน ก็รีบเข้ามาดูอย่างร้อนใจ เพราะไม่รู้ว่าเจ้านายนอนตรงนี่มานานเพียงใดแล้ว

เยว่ไป๋ฮวารักษาอาการป่วยอยู่เกือบครึ่งเดือน กว่าจะหายเป็นปกติ แต่ก็ไม่มีผู้ใดมาสนใจ นอกจากสาวใช้ที่เติบโตมาด้วยกัน