Se connecterPartager
บทที่ 6/2
Date de publication:
2026-01-30 15:15:59“หากเราไม่ต้องแต่งงานกัน ข้าเชื่อว่าเราสองคนคงสามารถเป็นสหายกันได้” เมื่อได้ยินข้อเสนอของเยว่ไป๋ฮวาก็ทำให้เขาพอใจไม่น้อย เหมือนที่นางเอ่ย ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็สองคนก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว ไม่สู้มาเป็นพันธมิตรที่ดีต่อดีกว่า
“แล้วที่ข้าเสนอไป ท่านเห็นด้วยหรือไม่” นางไม่สนใจคำพูดของเขา สหายหรือ แค่ใบหน้าของเขานางยังไม่อยากจะมอง จะให้ไปเป็นสหายกับเขาได้อย่างไร อย่าว่าแต่เป็นสหายเลย แค่รู้ว่าต้องอยู่ร่วมโลกกับเขายังยากที่จะทำใจ
“ได้ คุณหนูใหญ่เซี่ยจะได้อยู่ในตำแหน่งฮูหยินเอกของข้าอย่างมั่นคง” เขาพอใจในข้อเสนอของนางมาก อย่างไรพวกเราสองตระกูลต้องพึ่งพากัน ขอเพียงนางไม่มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของเขา ตำแหน่งฮูหยินเอกของนางย่อมมั่นคง
“เช่นนั้นบุตรที่เกิดจากสตรีที่ท่านรัก ย่อมได้เป็นประมุขต่อจากท่าน” สายตาของเยว่ไป๋ฮวาแสดงออกว่าพอใจกับเจรจาครั้งนี้มาก
“ฮ่า ๆ ๆ ดี เช่นนั้นวันนี้ข้าคงต้องขอตัวก่อน” เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปอย่างอารมณ์ดี เขาชอบนิสัยใจกว้างของนาง วันหน้าหากแต่งงานไป เรือนหลังของเขาจะต้องถูกจัดการอย่างเป็นระเบียบ
เยว่ไป๋ฮวาไม่ได้เอ่ยอันใดทำเพียงยกน้ำชาขึ้นดื่มเพื่อปกปิดร่องรอยบางอย่างในแววตา เซี่ยเหยียนไห่ยังคงเป็นคนเห็นแก่ตัวเสมอ
ตอนนี้นางพอจะเดาได้ว่าเซี่ยเหยียนไห่และซูหนิงเซียน ยังไม่ได้มีใจให้กัน ซึ่งนางไม่ต้องการให้เป็นเช่นนี้ นางต้องการให้ทั้งสองรักกันหวานซึ้ง เมื่อวันนั้นมาถึง นางจะทำลายมันลงด้วยสองมือของนางเอง
“คุณหนูกลับเลยหรือไม่เจ้าคะ” หลังจากเซี่ยเหยียนไห่ออกไปแล้ว ลี่จินจึงได้ถามเจ้านาย
“ลี่จิน ที่จวนมีคนที่เราพอจะไว้ใจได้หรือไม่”
“ไม่มีเลยเจ้าค่ะ” ลี่จินตอบแบบไม่ต้องคิด ที่จวนจะมีคนที่ไว้ใจได้อย่างไร คนเก่าแก่ของนายหญิงถูกไล่ออกไปจนหมดแล้ว
“หากข้าอยากให้คนจับตาดูเซี่ยเหยียนไห่ ข้าจะทำอย่างไรได้บ้าง” เยว่ไป๋ฮวาพึมพำอยู่คนเดียว ทว่าสาวใช้ที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ยินอย่างชัดเจน
“คุณหนูจะให้คนตามคุณชายใหญ่เซี่ยทำไมเจ้าคะ”
“ข้าก็แค่อยากรู้ว่าว่าที่สามีของข้ามีนิสัยเช่นไรก็เท่านั้น” เยว่ไป๋ฮวายิ้มน้อย ๆ ไม่ได้บอกอันใดกับสาวใช้มากนัก เพราะไม่อยากให้ต้องมากังวลของเรื่องนาง
“แล้วคุณหนูจะกลับเลยหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ล่ะ เดินเล่นสักหน่อย นาน ๆ จะได้ออกมาด้านนอกเช่นนี้” ในชีวิตก่อนนางใช้ชีวิตได้น่าเบื่อจริง ๆ วัน ๆ อยู่แต่ในเรือนอ่านหนังสือ ไม่สนใจใช้ชีวิตให้มีความสุข
แต่หลังจากนี้ในทุก ๆ วันนางจะใช้ชีวิตให้มีความสุข และจะค่อย ๆ มองดูคนเลวพวกนั้นล่มจมด้วยตาของตนเอง
“คุณหนูใหญ่สกุลเยว่ บุตรของเยว่โจวเหยา เสนาบดีกรมคลัง” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นหลังจากที่ฟังบทสนทนานอยู่นาน จ้าวซุนหยาน พระอนุชาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน นั่งฟังคู่หมั้นคู่หมายสนทนากันด้วยความสนใจ
เขาไม่คิดเลยว่าจะมีสตรีที่มีความคิดเช่นนี้ด้วย นางน่าสนใจเลยทีเดียว
“ไปตามสืบเรื่องของคุณหนูผู้นี้มาอย่างละเอียด” สตรีเช่นนี้ดูก็รู้ว่าไม่ใช่สตรีธรรมดา เขาเพิ่งจะเคยเห็นสตรีที่น่าสนใจเช่นนี้
“พ่ะย่ะค่ะ” ฉางหลงหันไปมองหน้าสหายครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับคำสั่งของเจ้านาย พวกเขาไม่เคยเห็นเจ้านายสนใจสตรีใดเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกสั่งให้ไปตามสืบเรื่องของสตรี มิหนำซ้ำสตรีผู้นั้นยังมีคู่หมั้นคู่หมายแล้วด้วย
จ้าวซุนหยานเดินไปหยุดที่ริมหน้าต่าง มองลงไปยังถนนที่คนเดินพลุกพล่าน และมองสตรีที่เพิ่งเดินออกจากโรงน้ำชา แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าที่ชัดเจน แต่ก็พอจะมองออกว่าเป็นโฉมสะคราญ แต่เสียดายที่การแต่งกายดูจะเหมือนยายแก่ไปหน่อย
แต่ไม่เป็นไร เขาไม่ได้มองคนที่การแต่งกายเสียหน่อย นิสัยของนางน่าสนใจกว่าการแต่งกายเสียอีก
Dernier chapitre
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทบิเศษ
บทพิเศษ“เสด็จพ่อ...” เด็กหญิงตัวเล็กวิ่งไปหาบิดาที่เพิ่งเดินเข้ามาในจวน ตอนนี้มารดากำลังตั้งครรภ์น้องชายอยู่ หน้าที่ออกมาต้อนรับบิดาก็คือนางเอง“ซูเอ๋อร์คิดถึงเสด็จพ่อหรือไม่” เขาก้มลงอุ้มบุตรสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอก ตั้งแต่ที่รู้ว่ามารดากำลังมีน้องชาย พี่สาวคนนี้ก็อาสามาต้อนรับบิดาเช่นเขาเพื่อไม่ให้มารดาต้องเหนื่อย ช่างเป็นหนูน้อยที่รู้ความยิ่งนัก“วันนี้ได้ก่อกวนเสด็จแม่หรือไม่” เขาหอมแก้มบุตรสาว แล้วพานางไปหามารดาที่พักผ่อนอยู่ในเรือน ตอนนี้เขาอยากเป็นอ๋องไร้ค่าที่วัน ๆ เอาแต่อยู่ในจวน เขาไม่อยากห่างสองแม่ลูกเลย“ไม่เลยเพคะ ซูเอ๋อร์เป็นเด็กดียิ่งนัก” เขาลูบหัวบุตรสาวด้วยความเอ็นดู เขาเชื่อว่าหากนางได้เป็นพี่สาวจะต้องทำหน้าที่นั้นได้ดีแน่นอน“เสด็จแม่ เสด็จพ่อมาถึงแล้วเพคะ” เสียงเล็กเจี้อยแจ้วก่อนเห็นตัวเสียอีก ทำให้คนที่พักผ่อนอยู่ในเรือนได้แต่หัวเราะเบา ๆ บุตรสาวของนางช่างซุกซนยิ่งนัก“เหนื่อยหรือไม่” เยว่ไปฮวาถามทั้งสามีและบุตรสาว พร้อมกับใช้ผ้าซับใบหน้าของบุตรสาวอย่างรักใคร่ ไม่รู้ว่าไปเล่นซนอันใดมาใบหน้าจึงเป็นสีแดงเช่นนี้“ไม่เหนื่อยเพคะ เพียงแค่ออกไปรับเสด็จพ่อที่หน้าจวน ซูเอ๋อร
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทส่งท้าย
บทส่งท้ายตอนนี้ทุกอย่างในราชสำนักเป็นไปด้วยดี คนขององค์ชายใหญ่ค่อย ๆ ถูกจัดการไปทีละคนอย่างเงียบ ๆ จนตอนนี้ฐานะขององค์ชายรองมั่นคง อีกไม่นานก็จะถูกแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท และแน่นอนว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนอยู่ในการควบคุมของรุ่ยอ๋อง“เสด็จพี่ อีกนานหรือไม่กว่าเรื่องทุกอย่างจะจบ” เยว่ไป๋ฮวาอ้อนสามีขณะที่กำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียง ตอนนี้เขาทำงานหนักมาก เมื่อคืนก็ไม่รู้ว่าเขาเข้ามานอนตอนไหน“ตอนที่ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว รอเพียงองค์ชายรองถูกแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท พวกเราก็สามารถออกนอกเมืองได้แล้ว” หากแต่งตั้งองค์รัชทายาทแล้ว ไม่นานก็สามารถออกไปนอกเมืองหลวงได้“หม่อมฉันจะตั้งตารอนะเพคะ” เยว่ไป๋ฮวาเอ่ยอย่างออดอ้อนพร้อมกับหอมแก้มสามีอย่างเอาใจ นางนัดกับเขาเอาไว้ว่าหากจบเรื่องทุกอย่างแล้ว อยากจะออกไปท่องเที่ยวนอกเมือง นางอยากจะออกไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย“ทำเช่นนี้ไม่อยากลุกจากเตียงใช่หรือไม่” เขาก้มลงไปคลอเคลียคนตัวเล็กที่ทำสีหน้าออดอ้อน“เสด็จพี่กลับมาถึงตอนไหนหรือ” หญิงสาวชวนเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้ตนเองเขินอายไปมากกว่านี้ อยู่กับเขามาก็นานมากแล้ว แต่เหตุใดนางถึงไม่คุ้นชินเสียที ส่
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 45/2
“ไม่น่าเชื่อว่าตระกูลผู้ดีจะมีจุดจบที่น่าอดสู่เช่นนี้”“ใช่ หากไม่เพราะบุตรชายชั่วช้าผู้นั้น ตระกูลคงไม่ถึงคราล่มสลาย นายหญิงของจวนต้องมาเป็นบ้าเพราะการกระทำของบุตรชาย”“ไม่รู้ว่าจากนี้ตระกูลเซี่ยจะมีสภาพเช่นไร”หลังจากสกุลเซี่ยล้มลง ภายในราชสำนักก็เริ่มระส่ำระสาย เพราะตระกูลเซี่ยเป็นกำลังหลังขององค์ชายใหญ่ ทำให้ตอนนี้องค์ชายใหญ่ขาดกำลังหลักไป คนที่เคยให้ความสนับสนุนต่างก็มองหาที่พึ่งใหม่ ไม่ต่างจากเยว่โจวเหยา บิดาของเซี่ยไป๋ฮวา เมื่อเห็นว่าองค์ชายใหญ่เริ่มหมดอำนาจก็เริ่มเอนเอียงมาทางฝังองค์ชายรอง เพราะอย่างไรตอนนี้บุตรเขยของเขาก็คือรุ่ยอ๋อง เขาจะต้องสนับสนุนเขาอย่างแน่นอน“เรื่องนี้ข้าช่วยท่านพ่อมิได้ สามีของข้ามิได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนักท่านพ่อก็รู้ หากอยากเข้าร่วมกับองค์ชายรอง ท่านพ่อต้องไปเจรจาเอง” เยว่ไป๋ฮวาบอกบิดาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นางไม่อยากไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้“เจ้ามันลูกอกตัญญู ข้าเดือดร้อนเจ้าก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วย” เยว่โจวเหยาเอ่ยด้วยอารมณ์คุกรุ่น เขาไม่คิดเลยว่าบุตรสาวจะเอ่ยวาจาอกตัญญูเช่นนี้ออกมาได้“ท่านพ่ออย่าลืมนะเจ้าคะ ว่าท่านพ่อมิไ
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 45/1
บทที่ 45เยว่ไป๋ฮวาไปที่จวนสกุลเซี่ยพร้อมกับท่านหมอแต่เช้า ตอนนี้คนของทางการได้ควบคุมจวนสกุลเซี่ยเอาไว้หมดแล้ว จึงทำให้นางสามารถเข้าไปในจวนได้อย่างง่ายดาย“คารวะพระชายา” เหล่าขุนนางเมื่อเห็นพระชายาของรุ่ยอ๋องเดินเข้ามาต่างก็พากันทำความเคารพ“น้องสาวเปิ่นหวางเฟยแต่งเข้ามาที่จวนสกุลเซี่ย จากนั่นร่างกายก็อ่อนแอลงเรื่อย ๆ จึงอยากให้ท่านหมอตรวจดูร่างกายอย่างละเอียด” เยว่ไป๋ฮวาบอกความต้องการของตนเอง วันนี้นางจะนำตัวของเยว่อิงฮวากลับจวน นางอยากให้สองแม่ลูกอยู่ด้วยกัน จะมีชีวิตรอดหรือไม่ก็ถือว่าเป็นวาสนาของพวกนางสองคนก็แล้วกัน“เชิญพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”เยว่ไป๋ฮวาพาหมอไปที่เรือนของน้องสาวอย่างรีบร้อน “ท่านหมอตรวจดูเถิดว่าน้องสาวของเปิ่นหวางเฟยถูกพิษหรือไม่”หมอที่ถูกเชิญตัวมาตัวเยว่อิงฮวาอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ฮูหยินน้อยเซี่ยถูกพิษพ่ะย่ะค่ะ”“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้” เยว่ไป๋ฮวาเอ่ยเสียงสั่น ร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พยายามแสดงให้เห็นว่านางรักใครน้องสาวเพียงใด “อิงฮวาอย่าได้กลัว พี่สาวผู้นี้จะเป็นคนช่วยเจ้าเอง”เยว่อิงฮวาไม่มีแรงแม้แต่แรงจะเอ่ยออกมา จึงได้แต่นอนร้องไห้นิ
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 44/2
หลังจากซูหนิงเซียนกินยาแล้วไป เซี่ยเหยียนไห่ก็กลับไปหาบิดาอีกครั้ง เขาตัดสินใจดีแล้ว เขาไม่อยากให้นางต้องทนอยู่ในสภาพนั้นอีก เขาจะต้องช่วยนางให้ได้ หากเขาไม่ได้ขึ้นเป็นนายใหญ่ของจวน ก็ไม่สามารถทำอันใดได้สะดวก เขาจึงจำเป็นต้องจัดการบางอย่าง“ท่านพ่อ ดื่มยาขอรับ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาบิดาที่ยังคงนอนไร้สติอยู่ เขามองยาอยู่ในมือด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง เรื่องทุกอย่างควรจะจบลงเสียที เขาเทยาพิษลงในถ้วยยาของบิดามากกว่าปกติอย่างไม่คิดลังเล “เป็นท่านที่บังคับให้ข้าทำเช่นนี้”จ้าวซุนหยานที่เห็นว่าถึงเวลาที่เหมาะสมก็พาตัวหมอหลวงเข้ามาตรวจร่างกายเซี่ยซงฉี“ไปแจ้งเจ้านายของพวกเจ้า เปิ่นหวางพาหมอหลวงมาตรวจอาการใต้เท้าเซี่ย” จ้าวซุนหยานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง วันนี้เขาอยากมาเห็นสภาพของสกุลเซี่ยด้วยตาของตนเอง ว่าจะมีสภาพเป็นเช่นไร“พ่ะย่ะค่ะ” บ่าวรับใช้รีบเข้าไปแจ้งเจ้านายทันทีเซี่ยเหยียนไห่ที่ได้ยินว่าจ้าวซุนหยานพาหมอมาตรวจอาการบิดาก็ลนลานจนทำอันใดไม่ถูก หากให้หมอเข้ามาตรวจอาการ จะต้องรู้แน่ว่าบิดาของเขาถูกพิษหาได้ล้มป่วยอันใด ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อาจให้พวกเขาเข้ามาในจวน“คารวะรุ่ยอ๋อง”“จะให้เปิ่นห
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 43/2
“ท่านอ๋องไม่คิดว่าพวกนางจะมีฝีมือที่ร้ายกาจเช่นนี้” นางก็พอรู้มาบ้างว่าสตรีเหล่านี้เป็นองครักษ์ลับที่ถูกฝึกมาอย่างดี แต่ก็ไม่คิดว่าเหล่านี้ฝึกหนักเช่นนี้ ลบภาพสตรีที่ไล่ตามท่านอ๋องตอนนั้นไปจนหมด“บอกแล้วว่าพวกนางเป็นองครักษ์ที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี” เขายกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ สตรีพวกนี้เขาเป็นคนคัดสรรมาด้วยตนเอง การฝึกฝนก็ล้วนเป็นเขาที่จัดการเองทั้งหมด พวกนางจะมีฝีมือดาษดื่นได้อย่างไร“สวามีของหม่อมฉันเก่งที่สุดเลยเพคะ” เยว่ไป๋ฮวามองสามีด้วยสายตาหวานซึ้งและเอ่ยอย่างเอาอกเอาใจ ตอนนี้นางคิดเรื่องที่อยากทำออกแล้ว“พระชายาอยากได้อันใดก็ว่ามาเถิด” เขาหัวเราะน้อย ๆ ท่าทีของนางมองปราดเดียวก็รู้ถึงความต้องการของนาง“เสด็จพี่ช่วยสอนหม่อมฉันให้เหมือนพวกนางได้หรือไม่เพคะ” นางมองเขาตาปริบ ๆ เพื่ออ้อนวอนให้เขายอมสอนการต่อสู้ให้ “แน่นอนว่าหม่อมฉันมิได้ต้องการเก่งกาจเช่นพวกนาง ขอเพียงเอาตัวรอดได้ก็พอเพคะ”จ้าวซุนหยานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่อยากให้นางต้องมาลำบากเช่นนี้ เพราะเขาเชื่อว่าเขาสามารถปกป้องดูแลนางได้ แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของนาง เขาก็ไม่อยากจะขัด“ได้ เปิ่นหวางจะเป็นคนฝึกการต่อสู้ให้ฮูหยิ
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 37/1
บทที่ 37จ้าวซุนหยานเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนสกุลเซี่ยให้เยว่ไป๋ฮวาฟัง หญิงสาวก็นั่งฟังด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวในจวนสกุลเซี่ยจะลามปามใหญ่โตเช่นนี้ แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ดี นางจะได้ไม่ต้องลงแรงอันใดมาก“แต่จะว่าไปเซี่ยเหยียนไห่ก็เห
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 35/2
เซี่ยเหยียนไห่หลังจากแยกกับเยว่ไป๋ฮวาก็ไปดื่มสุราที่โรงสุราจนเมามาย เพราะยามที่จะกลับจวนก็คิดถึงสตรีที่อยู่ในจวน จึงทำให้ไม่อยากกลับไปจัดการเรื่องของเยว่อิงฮวาเสียอย่างนั้นเขาเดินโซซัดโซเซกลับไปที่เรือนของตนเอง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าบ่าวรับใช้หายไปอยู่ที่ใดหมด ไม่เห็นออกมารอรับใช้เขาเลยสักค
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 30/2
“ท่านพูดจริงหรือ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเยว่ไป๋ฮวาก็แสร้งหันมามองคนตรงหน้าด้วยสายตาตกตะลึง นางรู้ทุกความเคลื่อนไหวภายในจวนสกุลเซี่ยทุกอย่าง หลังจากแต่งงานกันไป น้องสาวของนางก็ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมาน สามีไม่สนใจไยดี แม่สามีไม่เมตตา อาหารที่ถูกส่งไปก็เป็นเพียงเศษอาหารเท่านั้น เยว่อิงฮวาใช้
หวนคืนครานี้ ข้าขอทวงคืน บทที่ 27/2
คนที่ถูกจับจ้องอยู่นานสองนานก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจ จึงได้ลุกเดินออกไปนอกงานเลี้ยง ด้วยไม่อยากตกเป็นหัวข้อสนทนาไปมากกว่านี้ เพราะเซี่ยเหยียนไห่เอาแต่จ้องมองนางไม่ละสายตา จนไม่ยอมลุกขึ้นไปดื่มสุรามงคลกับผู้ใดเซี่ยเหยียนไห่ที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่รีรอ รีบเดินตามเยว่ไป๋ฮวาออกไปทันที อย่างไรวันนี้เขา
Vous vous intéresseriez aussi à
จากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.0K Vuesท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ126.7K Vuesท่านพ่อ...ข้าคือบุตรสาวของท่าน
SnailW23.1K Vuesภรรยาเปลี่ยนชะตา
ไห่ถาง37.0K Vuesนักสืบหญิงผู้กุมหัวใจทรราช
สกุลจาง29 Vuesหงส์เหินเหนือดารา
มนต์ศิขริน236 Vuesแม่ทัพตัวร้าย พ่ายรักนักฆ่า
PANYAPON1.4K Vuesองค์หญิงร้ายหวนคืน
อักษรามณี327 Vues
