บทที่ 6/1

บทที่ 6

เยว่ไป๋ฮวาตื่นขึ้นมาแต่เช้า เพราะวันนี้นางได้นัดพบกับคู่หมั้นเป็นครั้งแรก ตอนนี้นางอยากรู้ว่าระหว่างเซี่ยเหยียนไห่และซูหนิงเซียนมีใจให้กันหรือยัง นางอยากให้ทั้งสองมีใจลึกซึ้งให้กัน ก่อนที่นางจะเข้าไปวุ่นวายกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ 

“คุณหนู ไปเช่นนี้จะจริง ๆ หรือเจ้าคะ” ลี่จินมองดูชุดที่เจ้านายใส่ด้วยสีหน้าสู้ดี จะออกไปพบคู่หมั้นทั้งทีเหตุใดจึงได้แต่งกายด้วยชุดที่จืดชืดเช่นนี้ นางอุตส่าห์หาชุดสวย ๆ เอาไว้ แต่เจ้านางไม่คิดแม้แต่จะชายตาแล

“ไปเช่นนี้แหละ ไม่ได้ออกงานเสียหน่อย จะแต่งอันใดเยอะแยะ” นางไม่ได้ต้องการให้เขามาสนใจ ที่นางออกไปวันนี้ก็เพราะต้องการไปหยั่งเชิงเท่านั้น เขาจะพอใจในตัวของนางหรือไม่ นางไม่สนใจ “ไปกันเถิด เดี๋ยวจะสาย” 

“เจ้าค่ะ” แม้จะไม่ค่อยพอใจกับชุดของเจ้านาย แต่ก็ไม่สามารถทำอันใดได้ เพราะว่านางพยายามหว่านล้อมอยู่นาน เจ้านายก็ไม่คิดที่จะเปลี่ยนใจ 

เมื่อมาถึงโรงน้ำชาเสี่ยวหลันที่ได้นัดกันเอาไว้ เยว่ไป๋ฮวาก็เดินตรงไปยังห้องที่ได้จองเอาไว้ทันที หลายวันนี้นางทบทวนตัวเองมาดีแล้ว ว่าจะสามารถเผชิญหน้ากับเซี่ยเหยียนไห่ได้หรือไม่ คำตอบเดียวของนานในตอนนี้ก็คือ นางพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาแล้ว

ชีวิตที่สงบสุขของเซี่ยเหยียนไห่ต้องจบลงได้แล้ว และนางจะเป็นคนพังมันลงด้วยมือของนางเอง 

“คารวะคุณชายใหญ่เซี่ย รอนานหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อเห็นว่าในห้องมีคนนั่งรออยู่แล้ว เยว่ไป๋ฮวาก็เดินเข้าไปทักทาย ใบหน้าของนางยังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม 

“เชิญคุณหนูใหญ่เยว่นั่งก่อน” น้ำเสียงของเขาดูไม่ได้ยินดียินร้ายกับการปรากฏตัวครั้งนี้ หากไม่เพราะคนที่จวนบังคับให้มา เขาก็คงจะไม่มาตามที่เยว่ไป๋ฮวานัด จืดชืดเช่นนี้ผู้ใดอยากจะอยู่ด้วย

“เจ้าค่ะ” เยว่ไป๋ฮวามองสำรวจคู่หมั้นอย่างละเอียดอีกครั้ง ตอนนี้เขาดูต่างจากตอนที่แต่งงานกับนางมาก ในชีวิตก่อนนางไม่เคยทำความรู้จักเขามาก่อน รู้จักกันเพียงเพียงผิวเผินเท่านั้น 

“ต้องขออภัยที่เชิญคุณชายใหญ่เซี่ยมาวันนี้ ข้าอยากให้พวกเราสองคนทำความรู้จักกันก่อนจะแต่งงาน ท่านเห็นว่าความคิดนี้เป็นเช่นไร” เยว่ไป๋ฮวาเริ่มการเจรจาทันที 

“ข้าว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็น” เซี่ยเหยียนไห่มองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่คิดจะหันกลับมามองใบหน้าของคู่หมั้นแม้แต่น้อย ยิ่งเห็นหน้าของนางเขาก็ยิ่งไม่สบอารมณ์ 

“เรามาพูดกันตรง ๆ เถิด เราสองคนไม่ได้มีใจให้กัน วันหน้าอย่างไรก็ต้องแต่งงานกัน มิสู้เรามาทำข้อตกลงกันดีหรือไม่” 

คำพูดของเยว่ไป๋ฮวาเรียกความสนใจจากเซี่ยเหยียนไห่ได้เป็นอย่างดี เขาจึงได้หันหน้ามามองนางอย่างพินิจอีกครั้ง 

“ว่ามาเถิด” 

“ท่านไม่ได้พึงใจในตัวข้า ข้าก็ไม่ได้ชอบพอในตัวของท่าน และข้าก็ไม่ได้อยากเป็นสตรีในดวงใจของท่าน หากท่านมีคนรักอยู่แล้ว เราสามารถเจรจากันได้” 

เซี่ยเหยียนไห่มองคู่หมั้นด้วยสายตาพินิจอีกครั้ง ไม่คิดว่าสตรีในห้องหอเช่นนางจะมีความคิดเช่นนี้ได้ 

“หึ ข้าไม่มีหรอกสตรีในดวงใจ” สตรีผู้นี้น่าสนใจ แต่เสียดายที่จืดชืดมากไปหน่อย มิเช่นนั้นการแต่งงานครั้งนี้คงไม่น่าเบื่อเช่นที่เขาคิดเอาไว้ น่าเสียดายจริง ๆ 

“วันหน้าหากท่านมีคนรัก ท่านสามารถบอกข้าตรง ๆ ได้ ข้าจะไม่ขัดขวาง ซ้ำยังจะส่งเสริมบุพเพของพวกท่านทั้งสอง ขอเพียงอย่างเดียว ตำแหน่งฮูหยินใหญ่อย่างไรก็ต้องเป็นของข้า ข้าต้องการเพียงเท่านี้ คุณชายใหญ่เซี่ยให้ข้าได้หรือไม่” เยว่ไป๋ฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางไม่สนใจว่าเขาจะสงสัยเคลือบแคลงในตัวของนางหรือไม่ ขอเพียงบรรลุเป้าหมายในวันนี้ก็พอ