บทที่ 7/1

บทที่ 7

เยว่ไป๋ฮวาใช้ชีวิตอย่างสงบสุข หลัง ๆ มานี่ไม่ค่อยมีคนมายุ่งวุ่นวายกับนาง เพราะเรื่องที่ฟางซินหรูมาหานางในวันนั้น ถูกพูดถึงไปทั่วทั้งจวน นายหญิงผู้นี้ไม่เคยคิดย่างกรายไปที่เรือนลูกเลี้ยง พวกนางต่างก็ตั้งตารอดูความสนุก 

แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นไปตามคาด นอกจากจะไม่ได้เป็นไปตามที่ตั้งตารอแล้ว นายหญิงของจวนยังกลับออกมาด้วยสีไม่สบอารมณ์ ซ้ำยังไม่ได้ไปเหยียบที่เรือนหลังนั้นอีก พวกนางจึงไม่กล้าไปวุ่นวายที่เรือนนั้นอีก และคอยดูสถานการณ์อยู่ห่าง ๆ เท่านั้น 

“คุณหนูใหญ่ นายท่านให้มาเชิญไปที่ห้องขอรับ” พ่อบ้านมาตามคุณหนูใหญ่ของจวน ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย 

“ท่านพ่อมีเรื่องอันใดหรือ” ร้อยวันพันปีไม่เคยเรียกนางไปพบ วันนี้นึกคึกอันใดจึงได้เรียกหานางเช่นนี้ 

“บ่าวไม่ทราบของรับ” เขาได้รับคำสั่งแค่ให้มาตามคุณหนูใหญ่เท่านั้น ส่วนเรียกไปเรื่องอันใดนั้น เขาก็ไม่อาจรู้ได้ 

“พ่อบ้านกลับไปก่อนเถิด ข้าขอแต่งตัวสักครู่ เดี๋ยวจะตามไป” วันนี้นางไม่ได้คิดจะไปที่ใดจึงได้แต่งตัวสบาย ๆ บิดาเรียบพบตัวทั้งที นางจะต้องแต่งตัวให้สวยงามเสียหน่อย 

“ขอรับ” 

“คุณหนูว่านายท่านมีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ หรือว่าจะเป็นเรื่องที่คุณหนูพูดกับฮูหยินใหญ่วันนั้น” นางกลัวว่าเรื่องในวันนั้นจะสร้างความเดือดร้อนให้ผู้เป็นนาย หากฮูหยินใหญ่นำเรื่องเหล่านั้นไปแจ้งนายท่าน คุณหนูของนางจะต้องเดือดร้อนเป็นแน่ 

“นางกล้าพูดเรื่องนี้หรือ” นางเชื่อว่าฟางซินหรูไม่มีทางเอ่ยเรื่องนี้กับบิดาของนางแน่ 

เยว่ไป๋ฮวาใช้เวลาการเปลี่ยนชุดไม่นานก็รีบไปหาบิดาที่รออยู่

“ท่านพ่อ เรียกหาข้า มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” เยว่ไป๋ฮวายืนอยู่ต่อหน้าบิดาด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง ไม่ได้ยินดียินร้ายกับการเรียกพบของบิดาเท่าใดนัก 

“กับเซี่ยเหยียนไห่เป็นเช่นไรบ้าง ไม่เห็นพวกเจ้าสองคนนัดพบกันเลย มีปัญหาอันใดกันหรือไม่” ตั้งแต่ที่นัดพบกันครั้นนั้น เขาก็ไม่เห็นว่าบุตรสาวเขาจะออกไปพบคู่หมั้นของตนเองอีก ไม่รู้ว่ามีปัญหาอันใดกันหรือไม่

“เขาก็ดีเจ้าค่ะ ไม่ได้มีปัญหาอันใดกัน” เยว่ไป๋ฮวาบอกบิดาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า เรียกนางมาก็เพราะเรื่องนี้สินะ กลัวว่านางจะสร้างปัญหาให้กระมัง 

ไม่ต้องเป็นกังวลไป อย่างไรปัญหาก็ต้องมีเข้ามาจนแก้ไม่หวาดไม่ไหวแน่นอน

“ก็ดี เจ้ารู้นะว่าต้องทำอย่างไร จึงอยู่ในตำแหน่งฮูหยินใหญ่ของเซี่ยเหยียนไห่อย่างมั่นคง” เยว่โจวเหยามองไปที่บุตรสาวด้วยสายตากดดัน หากรู้หน้าที่ของตนเองก็ดี เขาจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงกับเรื่องพวกนี้ 

“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วง ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ตระกูลเซี่ยก็ต้องเป็นของข้า” น้ำเสียงของเยว่ไป๋ฮวาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทำให้ผู้เป็นบิดารู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก 

“ไปเถิด แล้วอย่าลืมออกไปพบเซี่ยเหยียนไห่เสียหน่อย” 

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เยว่ไป๋ฮวาเดินออกจากห้องทำงานของบิดา ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง บิดาของนางก็ยังเป็นคนที่เห็นแก่ตัวอยู่วันยังค่ำ ทำอันใดก็คิดถึงแต่ตนเอง ไม่เคยถามถึงความต้องการของผู้อื่น

“ส่งเทียบเชิญไปที่จวนสกุลเซี่ย แล้วไปเรียกเยว่อิงฮวามาพบข้า” แผนการของนางควรเริ่มได้แล้ว และตัวแปรสำคัญของเรื่องนี้ก็คือน้องสาวผู้โง่เขลาของนางผู้นี้ นางก็ได้แต่หวังว่าเยว่อิงฮวาจะไม่ทำให้นางผิดหวัง “หากนางไม่มาก็บอกว่าเป็นเรื่องของเซี่ยเหยียนไห่” 

นางเชื่อว่าหากเป็นเรื่องนี้ เยว่อิงฮวาจะต้องยอมมาพบนาง