บทที่ 7/2

“เจ้าค่ะ” ลี่จินรีบไปทำตามความต้องการของผู้เป็นนาย แม้จะไม่รู้ว่าเจ้านายจะให้ไปเชิญคุณหนูรองมาด้วยเหตุใด 

เยว่ไป๋ฮวากลับไปรอน้องสาวที่เรือน ไม่นานนักเยว่อิงฮวาก็มาที่เรือนของนางตามที่นางได้คาดการณ์เอาไว้ เห็นบุรุษเป็นมิได้ ต้องวิ่งเข้าหาตลอด ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ 

“เจ้ามีเรื่องอันใดจะคุยกับข้า” เยว่อิงฮวาเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี หากไม่เห็นว่าเป็นเรื่องของเซี่ยเหยียนไห่ นางไม่ยอมมาเหยียบที่เรือนนี้อีกเด็ดขาด 

“พรุ่งนี้ข้าจะนัดพบกับคุณชายใหญ่เซี่ย ข้าอยากให้เจ้าไปด้วย ข้าไม่มีสหายอื่น หากไปกันแค่สองคนคงจะดูไม่ดี” เยว่ไป๋ฮวาบอกจุดประสงค์ของตนเองในทันที และเชื่อว่าอีกฝ่ายจะต้องตกลงไปในหลุมที่นางขุดเอาไว้ 

“ก็ได้ ข้าจะถือว่าทำทานกับคนเช่นเจ้าก็แล้วกัน” เยว่อิงฮวาแทบอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ ตั้งแต่วันนั้นท่านแม่ก็จับตาดูนางตลอด จนนางไม่สามารถขยับตัวทำอันใดได้เลย แล้วโอกาสดี ๆ เช่นนี้นางจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร 

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ต้นยามซื่อ (09.00-10.59) ที่หน้าประตูจวน” เยว่ไป๋ฮวาบอกแค่นั้นแล้วไม่สนใจน้องสาวต่างมารดาของตนเองอีก 

เยว่อิงฮวาก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจพี่สาวนอกคอกของตนเองเช่นกัน เพราะนางมีเรื่องจะต้องทำหลายอย่าง พรุ่งนี้นางจะต้องงดงามที่สุด เพื่อให้เซี่ยเหยียนไห่ประทับใจในตัวของนาง 

รุ่งเช้าเยว่อิงฮวาก็ออกมารอที่ประตูใหญ่ก่อนเวลานัดหมาย นางตื่นเต้นมากที่จะได้เจอชายในดวงใจ นางเฝ้าคิดถึงเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หากไม่เพราะมารดา นางคงหาโอกาสไปพบหน้าของเขาแล้ว 

“มาเร็วดี” เยว่ไป๋ฮวาที่ออกมาตรงเวลา เมื่อเห็นว่าน้องสาวออกมายืนรออยู่ก่อนแล้ว ก็อดที่จะเอ่ยออกมาไม่ได้ คงจะดีใจมากที่ได้พบหน้าขอเซี่ยเหยียนไห่ นางได้ข่าวมาว่ามารดาของอีกฝ่ายจับตาดูอยู่ทุกวัน จะขยับตัวทำอันใดก็คงยาก

สองพี่น้องเดินทางไปที่เหลาอาหารเลี่ยงเฟิ่งตามที่ได้นัดหมายกับเซี่ยเหยียนไห่เอาไว้ เยว่อิงฮวาพยายามระงับความดีใจของตนเองเอาไว้ ไม่แสดงออกมาให้เยว่ไป๋ฮวาเห็น นางจะให้อีกฝ่ายรู้ความคิดของนางไม่ได้ 

“คารวะคุณชายใหญ่เซี่ย” สตรีสองนางยอบกายทำความเคารพบุรุษที่นั่งอยู่ในห้องด้วยท่าทางที่งดงาม 

“เชิญคุณหนูทั้งสองนั่งก่อน” เขาลุกขึ้นผายมือเชิญสตรีที่เพิ่งมาใหม่ให้นั่งลง เขามองสองพี่น้องที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน คนพี่จืดชืดไร้ความน่าสนใจ คนน้องสดใสร่าเริง การมีอยู่ของคนน้องทำให้การกินข้าวครั้งนี้ไม่น่าเบื่อจนเกินไป 

“พี่เหยียนไห่ชิมนี่ดูเจ้าค่ะ อร่อยยิ่งนัก” เยว่อิงฮวาตักอาหารให้ชายหนุ่มอย่างเอาใจ ทั้งสองสนิทกันอย่างรวดเร็ว ทั้งยังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ต่างจากผู้เป็นพี่สาวที่เอาแต่นิ่งเงียบ และไม่คิดที่จะยุ่งวุ่นวายกับทั้งสอง 

“อร่อยจริง ๆ ด้วย เจ้าก็กินบ้าง อย่าเอาแต่ดูแลข้า” เซี่ยเหยียนไห่คีบอาหารคืนให้เยว่อิงฮวา ไม่ได้สนใจคู่หมั้นของตนเองที่นั่งอยู่เลย 

เยว่ไป๋ฮวาได้แต่ลอบยิ้มในใจ ทุกอย่างเป็นไปตามที่นางต้องการ นางอยากให้เยว่อิงฮวาถลำลึกกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ เมื่อวันที่แผนการของนางมาถึงทุกอย่างจะได้ง่ายขึ้น 

“ขอบคุณพี่เหยียนไห่เจ้าค่ะ” เยว่อิงฮวายิ้มอย่างเขินอาย ก่อนจะเหลือบมองพี่สาวด้วยสายตาสมเพช คนที่เซี่ยเหยียนไห่ให้ความสำคัญก็คือนาง เขาไม่ได้เห็นเยว่ไป๋ฮวาในสายตาเลยแม้แต่น้อย

นางจะต้องทำทุกอย่างเพื่อเปลี่ยนการหมั้นหมายนี้ให้ได้ คนที่ได้แต่งงานกับเขาต้องเป็นนางคนเดียวเท่านั้น