บทที่ 4

ในยามค่ำคืนอันมืดมิด เสียงหนูแทะเนื้อไม้ผุและเสียงหยดน้ำที่ตกลงมาจากเพดานกระเบื้องที่แตกร้าวดังก้องอยู่ในความเงียบงัน ความมืดในตำหนักเย็นหนาทึบจนแทบมองไม่เห็นฝ่ามือของตนเอง นางไม่มีแม้แต่ตะเกียงน้ำมันหรือฟืนสักท่อนสำหรับก่อไฟผิง ร่างกายของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ข้อต่อทุกส่วนแข็งทื่อจนขยับเขยื้อนลำบาก ขอบตาแห้งผากจนเจ็บแปลบ ไม่มีน้ำตาหลงเหลือให้หลั่งริน มีเพียงเสียงสะอื้นแห้งๆ ที่ดังสะท้อนอยู่ในลำคอ

ความเจ็บปวดทางกายทำให้สติของนางแจ่มชัดเกินไป แจ่มชัดจนต้องทนรับรู้ความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ

นางขยับร่างที่แข็งทื่อ คลานไปตามมุมมืดของห้องขัง สองมือที่สั่นระริกปัดผ่านฝุ่นหนาและหยากไย่ใต้ตั่งไม้หักพังอย่างเลื่อนลอย ปลายนิ้วมือที่บวมเป่งด้วยพิษหนาวกัดกร่อนครูดไปกับเศษกระเบื้องแตกจนเกิดแผลสด นางกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ ทางกายอีกต่อไป ความเจ็บปวดที่แท้จริงคือความว่างเปล่าในอกที่ฉีกกระชากวิญญาณเป็นชิ้นๆ

กระทั่งปลายนิ้วของนางสัมผัสเข้ากับวัตถุแข็งชิ้นหนึ่งที่ซุกอยู่ใต้กองขี้เถ้าเก่าและรังหนูที่แห้งกรังตรงซอกเสาผุ

อี้หรงดึงมันออกมาอย่างเชื่องช้า ละอองขี้เถ้าสีเทาร่วงกราวลงสู่พื้น

แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแตกบนหลังคาส่องกระทบวัตถุในมือ

มันคือตุ๊กตาม้าไม้แกะสลักตัวเล็กๆ ขนาดพอดีฝ่ามือ เนื้อไม้สักเริ่มแตกรานตามรอยแห้งผาก สีชาดที่เคยทาไว้หลุดลอกไปเกือบหมด หางม้าที่ทำจากเชือกป่านขาด ของเล่นชิ้นแรกที่ฉี่รุ่ยเคยเล่นยามอายุได้สามขวบ เมื่อครั้งที่นางยังเป็นเพียงฟ่านฟู่เหริน

ตรงใต้ฐานของม้าไม้ตัวนี้ มีตัวอักษร 'รุ่ย' ขนาดจิ๋ว ซึ่งนางเป็นผู้ใช้ปิ่นหยกแกะสลักไว้ด้วยมือตนเองเมื่อครั้งที่ลูกชายเพิ่งหัดเปล่งเสียงเรียกคำว่าแม่เป็นครั้งแรก

ในวันนั้น เด็กชายน้อยเนื้อตัวหอมละมุนด้วยกลิ่นแป้งดอกมะลิ วิ่งเตาะแตะเข้ามากอดขานาง ชูม้าไม้ตัวนี้ขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกว้างฟันขาวสะอาด ดวงตากลมโตสุกใสดั่งดวงดารายามราตรี

'เสด็จแม่ดูสิพ่ะย่ะค่ะ ม้าของลูกวิ่งเร็วที่สุดในใต้หล้า โตขึ้นลูกจะขี่ม้านำทัพไปปกป้องเสด็จแม่ ไม่ให้ใครมารังแกเสด็จแม่ได้อีก'

เสียงหัวเราะใสซื่อบริสุทธิ์นั้นยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในมโนสำนึก ความเป็นจริงเด็กน้อยผู้นั้นกลับกลายเป็นซากศพไร้หัวที่ถูกโยนทิ้งไว้ใต้หลุมฝังศพนิรนาม ศีรษะของเขาถูกเสียบประจานหน้าประตูเมืองเพื่อประกาศชัยชนะของมู่หรงซีเยว่

หยาดน้ำตาที่แห้งเหือดไปนานทะลักล้นออกมาอาบสองแก้มที่ตอบซูบ ความอบอุ่นหยดสุดท้ายไหลผ่านร่องแก้ม หยดลงบนหลังม้าไม้ตัวน้อย

อี้หรงประคองม้าไม้ขึ้นมาแนบอก กอดมันไว้แนบแน่นราวกับกำลังโอบกอดร่างของลูกชาย นางซบหน้าลงกับเนื้อไม้ที่เย็นเฉียบ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นที่ไม่อาจควบคุม กลิ่นฝุ่นและกลิ่นขี้เถ้าจากม้าไม้ปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่ค้างอยู่ในลำคอ

"รุ่ยเอ๋อร์... แม่ขอโทษ แม่เป็นคนฆ่าเจ้าเอง"

เสียงคร่ำครวญของนางแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปในเสียงลมหวีดหวิวภายนอก

นางเคยกอดม้าไม้ตัวนี้ไว้ในวันที่นางตัดสินใจผลักดันให้เขาก้าวเข้าสู่การชิงบัลลังก์ ในตอนนั้นนางคิดว่าอำนาจคือเกราะคุ้มกัน คิดว่าบัลลังก์ทองคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับลูก ทว่าแท้จริงแล้ว นางเป็นคนจูงมือลูกเดินขึ้นสู่แท่นประหารด้วยตนเอง

นางคิดถึงวันที่เขาต้องกลืนยาพิษขมจัดเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันตามคำสั่งของนาง คิดถึงวันที่เขาต้องอดทนต่อสายตาดูแคลนของเหล่าขุนนางเฒ่า คิดถึงดวงตาที่เหนื่อยล้าของเด็กหนุ่มที่อยากเพียงแค่ออกไปขี่ม้ายิงธนูในทุ่งหญ้ากว้าง แต่นางกลับขังเขาไว้ในท้องพระโรงอันหนาวเหน็บ บังคับให้เขาสวมมงกุฎทองคำที่หนักอึ้งเกินกว่าวัยจะรับไหว ยามที่เขาแอบนำขนมไปแบ่งให้สุนัขจรจัด นางกลับตวาดดุด่าว่าผู้ปกครองแผ่นดินต้องมีหัวใจเหล็กกล้า ต้องไร้ความปรานี

'ข้าทำเพื่อเจ้า'

คำพูดอันเย่อหยิ่งที่นางเคยพร่ำบอกลูก กลายเป็นตราบาปที่ไม่อาจลบล้างได้ชั่วกาลนาน

'เสด็จแม่... เสด็จแม่ช่วยลูกด้วย...'

กลางดึกสงัด เสียงหวีดหวิวของลมหนาวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างฟังคล้ายเสียงเรียกอันแผ่วเบา

อี้หรงสะดุ้งตื่นขึ้นจากภวังค์ นางผวาโผเข้าหาบานประตูไม้ สองมือที่แตกยับเยินจิกลงบนบานประตู ตะเกียกตะกายขูดแผ่นไม้จนเล็บฉีกขาด เลือดสดๆ ไหลเปรอะบานประตู

"รุ่ยเอ๋อร์ แม่รอยู่นี่ แม่จะเปิดประตูให้เจ้า"

ทว่าเมื่อสติกลับคืนมา มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดกรรโชกและเสียงใบสนแห้งเสียดสีกันภายนอกกำแพงวังอันเงียบสงัด ความจริงอันแสนโหดร้ายตอกย้ำซ้ำเติมว่าลูกชายของนางจากไปแล้ว

นางทรุดกายลงนั่งพิงบานประตูอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง ประคองม้าไม้ตัวน้อยกลับคืนสู่อ้อมอก นอนอยู่บนพื้นดินอันชื้นแฉะตลอดทั้งคืน

ท่ามกลางความมืดมิดและหนาวเหน็บที่ นางไม่ยอมปล่อยมือ ไม่ยอมขยับเขยื้อน ยอมรับความจริงอันแสนโหดร้ายว่าในชาตินี้ นางไม่หลงเหลือสิ่งใดอีกแล้ว นอกจากความทรงจำอันแหลกสลายชิ้นนี้ และม้าไม้ตัวน้อยที่ไม่อาจวิ่งพาลูกชายของนางหนีรอดจากคมดาบของเพชฌฆาตได้เลย

เสียงหยดน้ำจากชายคาหลังคาตกลงกระทบพื้นหินเป็นจังหวะเนิบช้า ขันทีเวรที่เดินตรวจตราภายนอกกำแพงแวะหยุดมองผ่านช่องมองประตู เห็นเพียงร่างของหญิงบ้าที่กอดท่อนไม้แน่นิ่งไม่ไหวติง ต่างพากันส่ายหน้าด้วยความสมเพชเวทนา

"อดีตไทเฮาผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้ไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน" เสียงกระซิบเย้ยหยันดังแว่วเข้ามาตามลม

"กรรมตามสนองโดยแท้ มู่หรงไทเฮาทรงมีพระเมตตาเหลือเกินที่ไม่สั่งโบยให้ตายคากระดาน"