บทที่ 5

อี้หรงได้ยินทุกถ้อยคำ นางไม่แม้แต่จะกระดิกตัว

หัวใจของนางตายไปพร้อมกับฉี่รุ่ยบนลานเสวียนอู่ตั้งแต่วินาทีที่คมดาบฟาดฟันลงมา สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในร่างนี้ มีเพียงซากกระดูก ความหนาวเหน็บ และความทรงจำอันเจ็บปวดที่ไม่มีวันลบเลือน

นางหลับตาลงแนบแก้มเข้ากับม้าไม้ ในห้วงแห่งความเงียบงัน ความแค้นที่เคยลุกโชนดั่งเปลวไฟเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นอันลึกล้ำ หากความตายจะนำพานางไปพบลูกชายได้ นางก็พร้อมจะหลับใหลไปในคืนนี้ ทว่าหากสวรรค์ยังคงลงทัณฑ์ให้นางต้องทนทรมานต่อไป นางก็จะกอดม้าไม้ตัวนี้ไว้จนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะขาดห้วงลง

รอยแยกบนเพดานปล่อยให้ละอองน้ำค้างแข็งโปรยปรายลงมาปกคลุมร่างของนางทีละน้อย อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนไอหายใจกลายเป็นหมอกสีขาวหนาทึบ

แสงสว่างสลัวรางของยามรุ่งอรุณเริ่มคืบคลานผ่านรอยแตกร้าวของแผ่นกระเบื้องหลังคา เผยให้เห็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวขุ่นที่เกาะพราวอยู่บนขนตา ชายเสื้อผ้าดิบ และเส้นผมที่ยุ่งเหยิง ฟ่านอี้หรงค่อยๆ ขยับมือข้างขวาที่ถูกรองเท้าศึกหุ้มเหล็กของทหารยามเหยียบย่ำจนกระดูกนิ้วแตกละเอียด ข้อต่อนิ้วบวมเป่งจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำปนดำ หนองและเลือดแห้งกรังติดแน่นอยู่กับร่องเล็บ ทุกครั้งที่ขยับข้อมือ ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นปราดไปตามแนวกระดูกจนถึงหัวไหล่

แทนที่จะหลีกเลี่ยงความทรมาน นางกดปลายนิ้วที่แหลกเหลวนั้นลงบนเนื้อไม้ของม้าไม้ตัวน้อยอย่างแผ่วเบา ความเจ็บปวดอันเฉียบพลันแล่นเข้าสู่ประสาทรับรู้ ปลุกสติสัมปชัญญะที่ใกล้จะดับมอดให้ตื่นตัวขึ้นมา นางใช้ความเจ็บปวดทางกายนี้เป็นเครื่องมือเหนี่ยวรั้งสติ เพื่อมิให้ตนเองจมดิ่งลงสู่ความบ้าคลั่งตามที่มู่หรงซีเยว่และคนทั้งวังปรารถนาจะเห็น

นางมองดูคราบเลือดบนท่อนไม้สลับกับแสงเงินแสงทอง ในอดีตยามที่นางยังกุมอำนาจในฐานะไทเฮา นางเคยร่วมประทับตราสีชาดลงบนฎีกาถอดถอนสนมและขุนนางนับไม่ถ้วน นางเคยสั่งขังลืมสตรีฝ่ายในไว้ในตำหนักเย็นแห่งนี้เพื่อขจัดเสี้ยนหนามทางการเมือง

นางเคยมองว่านี่คือกฎเกณฑ์อันชอบธรรมของผู้ชนะในวังหลวง บัดนี้กงเกวียนกำเกวียนที่นางเคยเป็นผู้หมุนกลับคืนมาบดขยี้ร่างและวิญญาณของนางเองอย่างสาสม

'กงเกวียนกำเกวียน เลือดต้องล้างด้วยเลือด'

นางกระซิบกับตนเองในความเงียบงัน เสียงแหบพร่านั้นแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวล้ำลึก

นางจะไม่ยอมปล่อยให้ตนเองสิ้นใจไปอย่างน่าสมเพชในคราบของคนบ้า นางจะไม่ยอมกรีดร้องอ้อนวอนขอความเมตตาจากมู่หรงซีเยว่ แม้ร่างกายนี้จะผอมโซจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก แม้ความหนาวเหน็บจะกัดกร่อนเนื้อหนังจนเน่าเปื่อย แต่วิญญาณของนางจะยังคงตื่นอยู่ เพื่อจดจำทุกหยาดเลือด ทุกความทรมาน และทุกความอยุติธรรมที่กระทำต่อบุตรชายของนาง

ฟ่านอี้หรงยังคงนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางซากปรักหักพังของตำหนักเย็นที่กลืนกินอดีตไทเฮาผู้เคยรุ่งโรจน์ให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความทรงจำอันมืดมิดและหนาวเหน็บชั่วกาลนาน โดยมีม้าไม้ตัวน้อยแนบแน่นอยู่กับหัวใจที่เต้นแผ่วเบาแต่ไม่ยอมหยุดนิ่ง

รอยแผลเน่าเปื่อยจากความเย็นกัดที่ปลายนิ้วมือและข้อเท้าส่งกลิ่นคาวคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบของความตาย อาการไอเรื้อรังรุนแรงขึ้นทุกวัน

ทุกครั้งที่นางพยายามโก่งคอไอ ลิ่มเลือดสีคล้ำข้นเหนียวจะทะลักออกมาจากลำคอ กัดกร่อนหลอดลมจนแสบร้อน

สองปีในตำหนักเย็นผันผ่านไปดั่งการตกนรกหมกไหม้ทั้งเป็นในห้วงอเวจีที่ไร้เปลวเพลิง มีเพียงความหนาวเหน็บอันเป็นนิรันดร์

ฟ่านอี้หรงกลายสภาพเป็นเพียงซากศพที่ยังคงมีลมหายใจรวยริน ผิวหนังแห้งกร้านแนบชิดติดโครงกระดูกจนมองเห็นแนวซี่โครงทุกซี่ เส้นผมดำขลับที่เคยยาวสลวยดั่งราตรีบัดนี้ขาวโพลน แห้งกรอบและพันกันยุ่งเหยิงดั่งฟางข้าวที่ถูกทิ้งขว้าง เสื้อผ้าดิบสีเทาขาดวิ่นจนแทบไม่ปกปิดร่างกาย รอยแผลเน่าเปื่อยจากความเย็นกัดที่ปลายนิ้วมือและข้อเท้าส่งกลิ่นคาวคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบของความตาย

สองปีที่ผ่านมา วงล้อแห่งฤดูกาลหมุนเวียนไป ฤดูร้อนอบอ้าวไร้น้ำท่าจนแผลกดทับเน่าหนองและมีหนอนไต่ตอม ฤดูใบไม้ร่วงชื้นแฉะจนฟางข้าวเปื่อยยุ่ยเป็นโคลนตม และบัดนี้เหมันต์ฤดูปีที่สองได้เวียนกลับมาเยือนอีกครา พร้อมพายุหิมะที่รุนแรงที่สุดในรอบหลายสิบปี

และไร้ซึ่งความเมตตาใดๆ มีเพียงเศษอาหารบูดเค็มกร่อยที่ขันทีเวรนำมาโยนทิ้งไว้บนพื้นดินดั่งให้อาหารสุนัขจรจัด บางวันมีเพียงเศษข้าวต้มบูดที่เกาะเป็นก้อนน้ำแข็งและผักกาดเน่าที่ส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว น้ำในถังไม้กลายเป็นน้ำแข็งจนต้องใช้เศษกระเบื้องแตกขูดกินเกล็ดน้ำแข็งเพื่อประทังความกระหาย

ข่าวคราวจากโลกภายนอกเล็ดลอดเข้ามาผ่านคำสนทนาเย้ยหยันของพวกทหารยาม

ข่าวที่เจ็บปวดที่สุด หลุมฝังศพของฉี่รุ่ยเป็นเพียงเนินดินไร้ป้ายชื่อนอกกำแพงเมือง ปราศจากผู้ใดเซ่นไหว้ ปราศจากธูปเทียน หรือแม้กระทั่งผ้าห่อศพผืนบาง

เมื่อหนึ่งปีก่อน วันนั้นมู่หรงซีเยว่เคยเสด็จมายังตำหนักเย็นแห่งนี้ด้วยพระองค์เอง ฉลองพระองค์หงส์ทองคำสีแดงเพลิงเจิดจรัสตัดกับซากปรักหักพังสีเทาหม่น กลิ่นน้ำหอมกุหลาบต่างแคว้นหรูหราอบอวล ขจัดกลิ่นสาบความตายไปชั่วครู่ สตรีผู้นั้นกรายเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน สายตาหงส์กวาดมองร่างผอมโซของอดีตสหายร่วมขับเคี่ยวด้วยความสมเพช

'อี้หรง... ดูสภาพเจ้าในยามนี้สิ ลูกชายของเจ้าตายไปแล้ว สุดท้ายเจ้าได้อะไรตอบแทนบ้าง นอกจากตำหนักผุพังแห่งนี้?' ซีเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มทว่ากรีดแทง

อี้หรงเพียงแต่นั่งนิ่ง ไม่ยอมคุกเข่า ไม่ยอมก้มศีรษะ และไม่ยอมเอ่ยปากอ้อนวอนแม้แต่ครึ่งคำ

ดวงตาที่ไร้แววคู่นั้นจ้องมองมู่หรงซีเยว่ด้วยความสงบนิ่งอันเยือกเย็น ราวกับกำลังมองดูสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจ