บทที่ 3

อี้หรงมองเห็นรอยยิ้มของซีเยว่มองตามร่างของนางที่ถูกลากผ่านหน้า สตรีผู้นั้นก้มลงมองเล็บที่ทาชาดสีแดงสดของตนเอง ก่อนจะโบกมือเบาๆ เป็นสัญญาณให้ปิดประตูวังชั้นใน

ประตูเหล็กขนาดมหึมาของลานเสวียนอู่ปิดลงพร้อมเสียงดังกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน ตัดขาดโลกภายนอกและลมหายใจของบุตรชายออกจากชีวิตของนางตลอดกาล ความมืดมิดที่แท้จริงมิใช่การไร้ซึ่งแสงสว่าง ทว่าคือการที่ดวงใจถูกกระชากออกไปเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด และยังคงต้องมีลมหายใจต่อไปเพื่อรับรู้ความทรมานนั้นทุกลมหายใจเข้าออก

หยาดฝนปนเกล็ดน้ำแข็งยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ความหนาวเหน็บเสียดแทงลึกเข้าสู่ไขกระดูก ทว่าในอกของฟ่านอี้หรงกลับมีเพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบ นางสาบานต่อหยาดเลือดของบุตรชายและต่อฟ้าดินที่มืดมิด หากสวรรค์ยังมีความยุติธรรมหลงเหลืออยู่ นางจะไม่ยอมให้ชะตากรรมเช่นนี้เกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด นางจะไม่ยอมเป็นหมาก และจะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องลูกชายของนางได้อีก

ขบวนคุมตัวลากนางลึกเข้าไปในเขตหวงห้ามชั้นใน ผ่านตรอกแคบที่แสงอาทิตย์ส่องไม่ถึง กลิ่นใบไม้ผุพังและกลิ่นอับชื้นลอยมาปะทะจมูก

สู่ตำหนักเย็น ประตูไม้ผุพังไร้การดูแลมานับสิบปีเปิดอ้ารับร่างของนาง ก่อนจะปิดสนิทลงด้วยเสียงโซ่ตรวนเหล็กขนาดใหญ่ ถูกคล้องปิดผนึกจากภายนอก ขังนางไว้ในสุสานของคนเป็นที่ไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป

เสียงโซ่ตรวนเหล็กเส้นหนาที่พันธนาการอยู่ภายนอกประตูดังกึกก้อง ตามมาด้วยเสียงลงกลอนไม้ทึบหนักที่ตัดขาดโลกทั้งใบออกจากสายตาอย่างเด็ดขาด ความเงียบงันอันหนาวเหน็บเข้าครอบงำบรรยากาศในทันทีที่บานประตูหนาปิดสนิท ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอับชื้นและไอเย็นที่ลอยอยู่รอบกาย

ฟ่านอี้หรงนั่งขดตัวอยู่บนพื้นเทาหม่นภายในของตำหนักเย็น มุมอับชื้นที่สุดของแนวเขตพระราชฐานชั้นใน

กำแพงอิฐสีแดงชาดภายนอกสูงชันจนบดบังทัศนียภาพของท้องพระโรงใหญ่ เหลือเพียงท้องฟ้าทรงสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มองเห็นผ่านช่องว่างระหว่างชายคาหลังคากระเบื้องที่แตกร้าว ลมหนาวที่พัดกรูลงมาหอบเอาละอองฝุ่นและกลิ่นซากพืชเน่าเปื่อยลอยวนเวียนอยู่ในความเงียบงัน

กลิ่นอับชื้นของกระดาษสาผุกร่อน กลิ่นมูลหนูตามซอกตู้ไม้ และกลิ่นสาบของเชื้อราที่เกาะตามรอยแยกของเสาตำหนัก เป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าสถานที่แห่งนี้ถูกทอดทิ้งจากความรุ่งโรจน์ของฝ่ายในมานานหลายสิบปี ฝุ่นหนาเตอะเกาะกุมอยู่บนทุกพื้นผิว ละอองสีเทาลอยฟุ้งทุกคราที่ขยับตัว เสื้อผ้าดิบสีเทาหยาบกร้านที่สวมใส่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังของตนเองและบุตรชาย ถังน้ำไม้โอ๊กใบเก่าที่มุมห้องมีน้ำแข็งเกาะหนาเป็นแผ่น ผืนฟางข้าวที่ปูแทนฟูกนอนเปียกชื้นจนส่งกลิ่นเหม็นอับบาดจมูก

หลังการประหารฉี่รุ่ยบนลานเสวียนอู่ ราชโองการถอดถอนฐานันดรไทเฮาถูกประกาศก้องไปทั่วสี่ทิศ ฟ่านอี้หรงถูกปลดเป็นเพียงหญิงนักโทษแซ่ฟ่าน ถูกคุมตัวมาทิ้งไว้ในตำหนักเย็นแห่งนี้เพื่อรอวันมอดดับ

ข่าวลือในวังหลังแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ขันทีและนางกำนัลต่างซุบซิบกันว่าอดีตไทเฮาฟ่านเสียสติไปแล้ว นางไม่ยอมแตะต้องอาหารที่นำมาส่ง ไม่ยอมดื่มน้ำ และไม่ยอมเอื้อนเอ่ยวาจาใดๆ แม้แต่ครึ่งคำ ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอยไร้แวว จ้องมองกำแพงที่ว่างเปล่าราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ

ทว่าในความเป็นจริง อี้หรงมิได้เสียสติ

นางเพียงจมดิ่งอยู่ในนรกภูมิที่ตนเองเป็นผู้สร้างขึ้นมาด้วยมือคู่นี้

ทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพศีรษะของฉี่รุ่ยที่กลิ้งหล่นลงสู่แอ่งน้ำขังจะวาบขึ้นมา เลือดอุ่นร้อนของลูกชายยังคงทิ้งสัมผัสเหนียวเหนอะหนะบนโหนกแก้มข้างซ้าย แม้ว่านางจะพยายามเอาน้ำแข็งลูบและขัดถูจนผิวเนื้อถลอกปอกเปิก เลือดสดๆ ไหลซึมออกมา รอยสัมผัสของเลือดลูกก็ไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในวันนั้นยังคงติดแน่นอยู่ในโพรงจมูก ราวกับมันซึมลึกเข้าไปในเนื้อหนังและกระดูกดำ

ความหนาวเหน็บในเหมันต์ฤดูคือเพชฌฆาตไร้เสียงตัวแรกที่คืบคลานเข้ามากัดกินเนื้อหนัง

เสื้อผ้าดิบสีเทาขาดวิ่นไม่อาจต้านทานกระแสลมหนาวที่พัดกรูผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ผุกร่อน ลมกรรโชกหอบเอาเกล็ดน้ำแข็งและเศษใบสนแห้งเข้ามากระทบร่างกายที่ซูบผอม ทุกครั้งที่นางสูดลมหายใจเข้า หน้าอกจะเจ็บแปลบ ปอดของนางชื้นเย็นจนส่งเสียงหวีดแผ่วเบาในลำคอ ปลายนิ้วมือและปลายนิ้วเท้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำจากการขาดเลือด

ช่วงบ่ายคล้อย เสียงเคาะแผ่นไม้ตรงช่องส่งอาหารด้านล่างประตูดังขึ้น ขันทีหนุ่มร่างผอมเกร็งผู้หนึ่งยื่นชามกระเบื้องบิ่นที่มีเศษข้าวต้มบูดเปรี้ยวและผักดองเน่าเละเข้ามา กลิ่นบูดเน่าโชยคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน

"กินเข้าไปเสียสิ นางนักโทษแซ่ฟ่าน" ขันทีผู้นั้นตะคอกเสียงแหลมสูงผ่านช่องไม้ "ไทเฮาทรงมีพระเมตตาเหลือล้น จึงยังประทานเศษข้าวให้เจ้าประทังชีวิต ยามนี้ทั่วทั้งวังหลวงกำลังเฉลิมฉลองการสถาปนาราชสำนักใหม่ พระนามของลูกชายกบฏของเจ้าถูกลบออกจากหอพงศาวดารจนสิ้นซาก"

ถ้อยคำเหยียดหยามกรีดแทงเข้ามา ทว่าฟ่านอี้หรงไม่แม้แต่จะปรายตามองชามข้าวบูด นางนั่งนิ่ง แววตาที่ทอดมองตรงไปยังช่องไม้นั้นเยือกเย็นและว่างเปล่าจนน่าขนลุก รังสีอำมหิตที่สั่งสมมาจากการกุมอำนาจในฝ่ายในนานนับสิบปียังคงแผ่ซ่านออกมาจากร่างผอมโซ ขันทีหนุ่มสบสายตาคู่นั้นเข้าเพียงแวบเดียวก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก รีบชักมือกลับแล้วสับกลอนไม้ปิดช่องส่งอาหารทันทีด้วยความขลาดเขลา