บทที่ 2 คนที่นางเลือก (2) 

บทที่ 2 คนที่นางเลือก (2) 

เดิมทีในอดีตนั้น หยวนหนิงเซี่ยไม่ค่อยชอบเขา เขาเป็นสหายกับพี่ชายของนาง ทั้งยังสนิทสนมไปมาหาสู่ตระกูลหยวนของนางตลอด เขาเข้านอกออกในตระกูลหยวนของนางราวกับเป็นบ้านของตัวเอง หนำซ้ำเขายังเคยพูดเย้าแหย่ บอกว่านางเป็นสตรีที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจ ดื้อรั้นเช่นนี้บุรุษที่ไหนจะทนได้ หากไม่ใช่บิดาและพี่ชายทั้งสามของนาง

แต่ทว่าตอนจบท้ายประโยค เขาก็ยังมิวายพูดจาโอ้อวดเข้าข้างตัวเอง บอกว่ามีอีกหนึ่งคนที่สามารถทนนิสัยดื้อรั้นของนางได้ ซึ่งบุรุษที่เขากำลังพูดถึงก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นตัวเขาเอง

หึ! ฟังดูก็รู้ว่าเขาจงใจพูดจายั่วโมโหนาง เขาบอกว่าชอบทำให้นางโมโหที่สุด เพราะเวลาที่นางโมโหแก้มน้อย ๆ ของนางมักโป่งพองเหมือนปลาปักเป้า น่าหยิกยิ่งนัก

เขาเป็นเซียวซื่อจื่อก็จริง แต่นิสัยของเขานั้นเหมือนคุณชายเจ้าสำราญไม่มีผิด เอาแน่เอานอนไม่ได้ ชอบเกี้ยวพาสตรีไปทั่ว พูดจาแต่ละทีก็เหมือนชวนเล่นชวนตี ดูไม่น่าคบหาเป็นอย่างยิ่ง

แต่ทว่านั่นเป็นเพียงด้านเดียวที่หยวนหนิงเซี่ยในวัยเยาว์รู้จักเขา และเป็นเพียงภาพลักษณ์จอมปลอมที่เขาเสแสร้งแกล้งเป็น สิ่งที่นางไม่รู้เลยก็คือ เซียวหนานกงผ่านเรื่องราวยากลำบากในจวนโหวของตนมาไม่น้อย เขาถือเป็นบุรุษที่น่าสงสารเห็นใจคนหนึ่ง แต่ก็นั่นแหละ... ใครกันจะมาสงสารเห็นใจเขา

ขอเพียงเขาล้ม คนมากหน้าหลายตาก็พร้อมจะเหยียบย่ำซ้ำเติมเขา แต่หากเขาโดดเด่นเกินไปก็จะเป็นที่จับตามอง จะทำอะไรก็ทำได้ยาก เพราะยุคสมัยนี้ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ^[1] ทางที่ถูกที่ควรก็ต้องทำตัวเช่นนี้แหละดีแล้ว

แต่ทว่ามีได้ก็ต้องมีเสีย เพราะเขาเป็นเช่นนี้นี่แหละน้องหญิงหยวนถึงไม่มองเขา ไม่สนใจเขา ไม่เสน่หาในตัวเขา ทำให้เขาต้องคลาดแคล้วจากนาง ไม่อาจครองใจของนางได้ เป็นโจวเสิ่นเยี่ยนผู้นั้นที่คว้าหัวใจของนางไปครอง

เขานึกเสียดายอยู่ทุกวี่วัน ว่าตนทำพลาดไป แต่เมื่อนางแต่งงานเป็นภรรยาของผู้อื่นแล้ว เขาก็สุดแท้แต่จะรั้งนาง ได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามโชคชะตา แต่ถึงแม้เขาไม่ได้ครองคู่กับนาง เขาก็ไม่คิดขัดเคืองต่อนาง กลับกันคือเขาเป็นผู้ให้ความช่วยเหลือและอาสาดูแลบุตรชายของนางอยู่ห่าง ๆ อย่างลับ ๆ

เพราะเขาได้ยินข่าวว่าโจวเสิ่นเยี่ยนผู้นั้นไม่รักใคร่โจวมู่เสวียนผู้เป็นบุตรชายของตน หนำซ้ำยังเชิดชูรักใคร่อนุหางแถวอย่างจ้าวหลันฮวาอย่างออกหน้าออกตา ขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปโจวมู่เสวียนน้อยจะต้องกลายเป็นเด็กที่มีปมฝังใจอย่างแน่นอน

เดิมทีหนิงเซี่ยก็ไม่รู้เรื่องนี้ เพราะลูกชายของนางปกปิดเป็นความลับ เหตุผลที่มู่เสวียนไม่ได้บอกนาง ไม่ใช่ไม่ไว้ใจนาง แต่เขาแค่ไม่อยากให้คนรู้มาก เพราะรู้มากก็เท่ากับอันตราย

ตอนที่นางตายกลายเป็นวิญญาณคอยเฝ้าติดตามบุตรชายเหมือนดั่งเงา หยวนหนิงเซี่ยถึงได้รู้เรื่องราวทั้งหมด และนางก็ได้ยินบุตรชายของนางเรียกเขาว่าพ่อบุญธรรม ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหมือนบิดากับบุตรชายแท้ ๆ เป็นอย่างยิ่ง

สำหรับคนเป็นแม่แล้ว นางย่อมอยากเห็นลูกชายมีความสุข มู่เสวียนของนางจะเรียกใครว่าบิดาก็ได้ทั้งนั้น

มาครานี้พอได้เห็นเขายืนอยู่ตรงหน้านาง แทนที่นางจะรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจเหมือนอย่างปกติ นางกลับคลี่แย้มยิ้มให้เขาอย่างเต็มใจ เป็นรอยยิ้มที่หวานหยดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

เซียวหนานกงที่ชอบแกล้งหยอกเย้าหยวนหนิงเซี่ยมาแต่ไหนแต่ไร พลันขมวดคิ้วเล็กน้อยที่เห็นนางส่งยิ้มหวานหยดให้

“จะ เจ้าเป็นอะไร?” เสียงของเขาติด ๆ ขัด ๆ ขาดห้วงไปเล็กน้อย นั่นก็เพราะแปลกใจและรู้สึกเสียอาการไปพร้อม ๆ กัน

“ท่านโผล่หน้ามาก็ดีแล้ว ข้าไม่ได้พบท่านหลายเดือน คิดถึงท่านเหลือเกินเจ้าค่ะ” หยวนหนิงเซี่ยตั้งใจหยอกเขากลับ ในตอนที่นางตายจากไปถึงได้รู้ว่าแท้จริงสตรีในใจของเขาก็คือนาง คือนางมาโดยตลอด

เขารักนางมาตั้งแต่แรก เพียงแต่ฐานะซื่อจื่อเป็นฐานะเลื่อนลอย บิดาไม่ได้สนับสนุน มารดาไร้อำนาจ ตราบใดที่เขายังไม่มั่นคง ยังไม่สามารถจัดระเบียบเรื่องในจวนได้ด้วยตนเอง เขาไม่อาจดึงนางเข้าสู่สมรภูมิในตระกูลเซียวได้ เขาจึงต้องปล่อยนางไปอย่างไม่เต็มใจนัก

“เจ้าผีเข้าหรือไร?” เซียวหนานกงถามทั้งที่หว่างคิ้วขมวดมุ่นจนแทบผูกกันเป็นปม

“ก็อาจจะใช่เจ้าค่ะ เป็นผีสาวที่หลงรักท่าน” หยวนหนิงเซี่ยเขย่งปลายเท้าก่อนจะกระซิบข้างหูของเขาเบา ๆ นางไม่ใช่เด็กสาวเหมือนอย่างภาพลักษณ์ภายนอกที่ทุกคนเห็น เรื่องความรัก เรื่องบนเตียง หรือแม้กระทั่งการเป็นสามีภรรยา นางล้วนผ่านมาหมดแล้ว

เขาชอบหยอกเย้านางมาโดยตลอด โดนนางเอาคืนบ้างแค่นี้จะนับเป็นอะไรไป

“จะจะเจ้า” ใบหูของเซียวหนานกงแดงฉ่า เขาเสียอาการหนักมากกระทั่งพูดจาติด ๆ ขัด ๆ ไม่เป็นภาษา ดู ๆ ไปแล้วก็น่ารักอย่างยิ่ง

ในเมื่อสู้สบตานางไม่ไหว ต่อกรกับนางก็ไม่ไหว เซียวหนานกงที่ว่าแน่ มักเล่นบทชายหนุ่มเจ้าสำราญ ก็ถึงกับต้องหลบกายถอยหนีกระทั่งหายเข้าไปในความมืด ทำหยวนหนิงเซี่ยหัวเราะคิกคักตามหลังของเขาเบา ๆ

“เซียวหนานกงเจ้าคนโง่ ที่แท้เวลาเจ้าเขินอายและเสียอาการก็เป็นเช่นนี้”

เชิงอรรถ

^{^}หน้าต่างมีหู ประตูมีช่อง หมายถึง การจะพูดหรือทำเรื่องที่เป็นความลับต้องระมัดระวังให้มาก เพราะอาจมีคนแอบฟังหรือล่วงรู้ได้เสมอ เสมือนว่าแม้จะปิดมิดชิดก็ยังมีช่องหรือรูให้ความลับรั่วไหลได้