บทที่ 2 คนที่นางเลือก (3) 

บทที่ 2 คนที่นางเลือก (3) 

เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้นหยวนหนิงเซี่ยก็ไม่ได้พิรี้พิไรเข้าไปหาเซียวหนานกงจนดูเกินงาม นางผ่านโลกมามาก นางรู้จักวางตัว หากเข้าหาฝ่ายชายมากไป อาจทำให้ท่านพ่อนางขายหน้าเอาได้ อย่างไรเซียวหนานกงผู้นั้นก็หนีนางไม่พ้นหรอก ขนาดชาติที่แล้ว นางแต่งงานกับชายอื่นไปแล้ว มีบุตรกับชายอื่นไปแล้ว กระทั่งนางตายไปแล้วเขาก็ยังไม่ลืมนาง คอยเวียนวนไปดื่มเหล้าอยู่หน้าหลุมศพนางอยู่บ่อย ๆ

ความรักที่เซียวหนานกงมีให้นางช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งนัก เสียดายที่ชาตินั้นนางกับเขาแคล้วคลาดกัน ดังนั้นชาตินี้นางจะไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้นอีก นางจะไม่แคล้วคลาดกับเขา นางจะสนองความรักความปรารถนาที่เขามีต่อนาง

บุรุษเช่นเขานี่แหละที่นางจะแต่งงานด้วย!

หยวนหนิงเซี่ยนั่งชมเหล่านางระบำร่ายรำไปพลาง กินขนมไปพลางก็ฉุกคิดเรื่องนี้ไปพลาง แม้สายตาของนางจะไม่ได้จับจ้องอยู่ที่เขาเป็นพิเศษ แต่โสตสำนึกในสมองน้อย ๆ ของนางนั้นล้วนคิดถึงแต่เรื่องของเขาและเรื่องที่ตนเคยผิดพลาดในอดีต

งานเลี้ยงวันนี้จบลงอย่างราบรื่น แม้บางจังหวะจะดูน่าเบื่อไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วก็รื่นเริงอยู่ไม่น้อยเลย

“เซี่ยเอ๋อร์ เจ้าบอกแม่มา... ว่าวันนี้ได้พบใครบ้าง ถูกใจใครบ้าง หากเจ้าถูกใจบุรุษคนไหนก็จงบอกแม่” หยวนฮูหยินถามบุตรสาวในขณะที่กำลังนั่งอยู่บนรถม้า

อันที่จริงตอนนี้นางยังไม่ถึงขั้นรักเซียวหนานกงอย่างลึกซึ้ง นางเพียงรู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาดีต่อนางทั้งต่อหน้าและลับหลัง อีกทั้งนางยังรู้สึกได้ว่านอกจากครอบครัวของนางแล้ว เขาเป็นเสาร์หลักเพียงท่อนเดียวที่นางหวังพึ่งได้ และเขาจะไม่มีวันทรยศนาง

และอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้นางเริ่มมีความคิดอยากแต่งกับเขา นั่นก็เพราะครั้งที่นางเป็นวิญญาณคอยติดตามบุตรชาย นางได้ยินบุตรชายของนางพูดว่า

‘เป็นท่านที่ดีต่อข้านัก หากท่านเป็นบิดาของข้าจริง ๆ มันจะดีสักเพียงใด’

คำพูดประโยคนี้ของบุตรชายจากครานั้นทำให้นางตัดสินใจได้ง่ายขึ้นมาก เซียวหนานกงชื่นชอบนาง แต่ยับยั้งใจของตนเองเพื่อไม่อยากให้นางต้องเข้ามาแก่งแย่งกันในตระกูลเซียวที่ยุ่งเหยิงวุ่นวายดั่งคลื่นใต้น้ำ

แต่ทว่าหากนางไม่แต่งกับเซียวหนานกง แล้วบุรุษใดเล่าจะรักนางลึกซึ้งถึงเพียงนั้น แล้วบุรุษใดเล่าที่จะดีต่อตระกูลหยวนของนางอย่างไม่มีข้อแม้

การแต่งกับเซียวหนานกง กลายเป็นฮูหยินเอกของเซียวซื่อจื่ออาจต้องเจอเรื่องที่น่าปวดหัวอยู่ไม่น้อยก็จริง แต่ทว่าหากไตร่ตรองดูให้ดีจะพบว่าข้อดีก็มีไม่น้อยเช่นกัน ที่แน่ ๆ คงจะดีกว่าแต่งไปเป็นฮูหยินของโจวเสิ่นเยี่ยน

“ข้า... ข้าชอบเซียวหนานกง ท่านแม่ เขาไม่กล้าสู่ขอข้าคงเพราะปัญหาภายในครอบครัวของเขาเป็นแน่” หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยกับมารดาด้วยสีหน้าจริงจัง

“จะ เจ้าชอบเขาหรือ ไฉนแม่ไม่เคยรู้มาก่อน เห็นว่าพบกันทีไรก็ทะเลาะกันทุกที พวกเจ้าน่ะเหมือนไม้เบื่อไม้เมาไม่มีผิด” ซูเนี่ยนอี๋อดแปลกใจไม่ได้จริง ๆ ที่ได้ยินบุตรสาวบอกว่าชอบเซียวหนานกง บุตรสาวของนางคนนี้ไข้ขึ้นหรืออย่างไรกัน

“เมื่อก่อนข้าคิดว่าเขาน่ารำคาญ ดูเป็นคุณชายเจ้าสำราญ แต่คิดวนไปเวียนมา เขาอายุยังน้อย แต่เป็นขุนนางขั้นสี่ในกรมโยธาได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ภาพลักษณ์ภายนอกของเขาดูขัดกับความสามารถอันโดดเด่นของเขาอยู่มากโข ทำให้เขาไม่เป็นที่จับตามองจากขุนนางขั้นผู้ใหญ่ และจากจวนขุนนางขั้นอื่น ๆ บางทีภาพลักษณ์ภายนอกของเขาอาจเป็นแค่ละครฉากหนึ่งก็เท่านั้น”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นพ่อเจ้าก็คงวางใจ เดิมทีพ่อเจ้าก็โปรดปรานศิษย์คนนี้อยู่ไม่น้อย ครั้งหนึ่งพ่อเจ้าเคยพูดเปรย ๆ กับข้าไว้ว่า หากเป็นไปได้ก็อยากให้เจ้าได้แต่งเป็นฮูหยินจวนซื่อจื่อ แต่เพราะเจ้าดื้อรั้น เอาแต่ใจมากเกินไป พ่อเจ้าจึงไม่กล้าบังคับเจ้าให้แต่งกับเขา”

หยวนฮูหยินเอ่ยกับบุตรสาวอย่างตรงไปตรงมา เซียวหนานกงผู้นี้เก่งกาจไม่น้อยเลย ในการสอบของเขาทุกสนามล้วนทำได้ดี แม้ไม่เป็นที่หนึ่งก็ติดอยู่ในลำดับต้น ๆ เสมอ

เช่นนั้นแล้วการที่จู่ ๆ บุตรสาวผู้ดื้อรั้นของนางบอกว่าชอบเขา และอยากแต่งกับเขา ก็ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดีนัก อย่างนั้นมารดาผู้นี้จะต้องรีบไปพบมารดาของเขาเพื่อพูดคุยทาบทามเรื่องวาสนาดอกท้อของหนุ่มสาวให้เร็วที่สุด ขืนชักช้านักแล้วบุตรสาวของนางเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา จะทำอย่างไรเล่า