บทที่ 3 สืบเสาะ (1)

บทที่ 3 สืบเสาะ (1)

สองวันต่อมา ณ ค่ายทหารฝั่งประจิม กองอาชาทมิฬ

“เจ้ามาหาพี่ถึงค่ายทหารเชียวหรือ แต่งตัวงามเช่นนี้มาเยือนค่ายทหาร เจ้าอยากให้ทหารพวกนั้นคลั่งตายหรืออย่างไร” เสียงของหยวนวั่งเฟิงผู้เป็นพี่ชายคนรองของหยวนหนิงเซี่ยเอ่ยกับน้องสาวจอมซน

นางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนำกล่องอาหารที่นางซื้อมาจากเหลาอาหารหลายอย่างวางลงตรงหน้าเขา 

“ข้าเพียงแต่นำอาหารมาให้ท่าน ใครใช้ให้ท่านไม่ยอมกลับจวนเล่าเจ้าคะ ท่านแม่คิดถึงท่าน กลัวว่าพวกท่านจะกินไม่อิ่ม เลยส่งให้น้องสาวผู้แสนดีและงดงามเช่นข้านำอาหารมาส่งถึงที่”

แม้หยวนหนิงเซี่ยจะย้อนกลับมาเกิดใหม่แล้ว แต่ทว่าความขี้เล่นที่นางมีต่อพี่ชายก็ยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

“วันหลังไม่ต้องเอาของพวกนี้มาหรอก ข้าเป็นถึงแม่ทัพน้อยฝ่ายซ้ายคุมกองกำลังทหารหลายหมื่นนาย จะกินดีอยู่ดีกว่าพวกทหารในค่ายได้อย่างไร” หยวนวั่งเฟิงพูดไปตามหลักการ แต่ทว่าน้องสาวของเขาคนนี้กลับพูดจาประชดประชันเขาเสียนี่

“เจ้าค่ะ เช่นนั้นคราวหลังข้าจะมาแต่ตัว ไม่เอาสิ่งใดติดไม้ติดมือมาด้วย ดีหรือไม่" สีหน้าค่าตาของนางในยามเอ่ยวาจานี้ช่างน่าจับตีก้นยิ่งนัก แต่ทว่ามีหรือที่พี่รองจะกล้าลงมือกับน้องสาว สิ่งที่เขาพอจะทำได้ก็แค่หมาดคอและเอ่ยชื่อนางด้วยเสียงเข้ม ๆ ก็เท่านั้น

"เซี่ยเอ๋อร์! เจ้าเด็กคนนี้" 

แต่หมาดคอและเอ่ยชื่อนางด้วยสุ้มเสียงเข้ม ๆ แล้วอย่างไร คิดว่านางจะกลัวงั้นหรือ ฝันไปเถอะ น้องสาวของเขาคนนี้สู้มืออย่างยิ่ง เหตุผลข้อนี้มิใช่ว่าเขาไม่รู้

"ความจริงข้ามีเรื่องอยากพูดคุยกับท่านพี่ ไม่ได้มาเพียงแค่เรื่องอาหารหรอกเจ้าค่ะ เรื่องส่งอาหารเป็นเพียงแค่ข้ออ้างและเป็นเพียงแค่ฉากบังหน้าเท่านั้น”

“เจ้านี่นะ ซุกซนยิ่งนัก ว่าแต่มีเรื่องอะไรเล่า ถึงต้องมาถึงค่ายทหาร”

“ข้าอยากรู้เรื่องในจวนเซียวโหวเจ้าค่ะ”

พะพรื้ดดด~ คุก ๆ

ทันทีที่นางพูดจบประโยคหยวนวั่งเฟิงที่เพิ่งยกชาดื่มได้เพียงอึกเดียวก็สำลักพรืดออกมาเสียแล้ว อยู่ดีไม่ว่าดี เหตุใดนางถึงอยากรู้เรื่องของจวนผู้อื่นด้วยเล่า หรือว่าจวนสกุลหยวนของพวกเขานั้นสงบสุขเกินไปจนน่าเบื่อหน่าย นางถึงได้สนใจเรื่องของตระกูลเซียวที่แสนวุ่นวายนั่น

"เจ้าจะอยากรู้เรื่องของผู้อื่นไปทำไม?” น้ำเสียงและสีหน้าของหยวนวั่งเฟิงดูจริงจังขึ้นกว่าเมื่อครู่

“ข้าไม่ควรรู้เรื่องของครอบครัวว่าที่สามีหรือเจ้าคะ” หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยเรียกว่าเขาเป็นว่าที่สามีโดยที่ใบหน้าไม่เปลี่ยนสี ไม่ดูขัดเขิน ไม่ดูเหนียมอายอย่างที่ควรจะเป็นเลยสักนิด

หยวนวั่งเฟิงที่เพิ่งยกชาขึ้นจิบอีก ถึงกับสำลักชาออกมาทั้งทางปากและทางจมูก อาการสำลักชามันแสบร้อนทรมานเป็นอย่างยิ่ง “จะ!! เจ้าพูดอะไรนะ ว่าที่สามีอะไรกัน” หยวนวั่งเฟิงกำลังคิดว่าตัวเองแค่หูฝาดไป จึงถามย้ำเสียงฉะฉาน

“ข้าเลยวัยปักปิ่นมาระยะหนึ่งแล้ว ตอนนี้จะยื้อเวลาต่อไปก็คงไม่เหมาะ ท่านแม่เริ่มพูดคุยเรื่องการแต่งงานกับข้า ในเวลานี้ข้าคิดว่าเซียวหนานกงเป็นบุรุษที่เหมาะสมกับข้ามากที่สุด” คำตอบของนางทำพี่รองคนนี้มึนงงสับสนมิใช่น้อย

“ไม่ใช่ว่าเจ้าชอบพอโจวเสิ่นเยี่ยนหรอกหรือ ไฉนคนที่เจ้ายอมแต่งด้วยถึงกลายเป็นเจ้านั่นไปได้?” หยวนวั่งเฟิงเอ่ยกับน้องสาวอย่างไม่เข้าใจนางเลยสักนิด

หยวนหนิงเซี่ยที่กำลังรินชาถ้วยใหม่ให้พี่ชายถึงกับชะงักงัน หว่างคิ้วสวยขมวดเข้าหากัน นางจำได้ว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาแรกพบระหว่างนางกับโจวเสิ่นเยี่ยนมิใช่หรือ แต่ทว่าตั้งแต่นางเดินเข้ามาในค่ายทหาร นางก็มิได้ชายตาแลโจวเสิ่นเยี่ยน ยิ่งไม่ได้พูดคุยอะไรกับเขาเลยแม้แต่คำเดียว ในเมื่อไม่ได้พูดคุยกัน ไฉนพี่รองของนางถึงได้เอ่ยว่านางชอบพอโจวเสิ่นเยี่ยน

เช่นนั้นก็หมายความว่านางจำช่วงเวลาผิด -...-'