บทที่ 3 สืบเสาะ (2) 

บทที่ 3 สืบเสาะ (2) 

“ข้าชอบพอโจวเสิ่นเยี่ยนงั้นหรือ? ท่านพี่... ก่อนนี้ข้าเคยมาที่นี่แล้วหรือเจ้าคะ?” หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยถามพี่ชาย เพื่อยืนยันว่านางจำช่วงเวลาผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงจริงหรือไม่

“หลายครั้งทีเดียว ข้านึกว่าเจ้าพอใจโจวเสิ่นเยี่ยนเสียอีก ผลงานเขาก็ดี นิสัยก็พอใช้ได้ แต่ดูเป็นคนซับซ้อนไปสักหน่อย อีกทั้งยังเป็นคนฝ่ายขององค์ชายสี่ ดังนั้นคนผู้นี้ไว้ใจไม่ค่อยได้” หยวนวั่งเฟิงเอ่ยข้อเท็จจริงให้น้องสาวฟัง

เขาจดจำได้ว่าน้องสาวเคยพูดว่าชอบอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก และอยากให้อีกฝ่ายเป็นสามี อยากให้จวนหยวนส่งแม่สื่อไปพูดคุย เพียงแต่ท่านพ่อไม่เห็นด้วย เขาเองก็เช่นกัน เรื่องส่งแม่สื่อไปพูดคุยจึงยังไม่เกิดขึ้น แต่กระนั้นก็ไม่มีการกีดขวางการพบปะของหญิงชายทั้งสอง เพราะน้องสาวเป็นดั่งไข่มุกในอุ้งมือของพวกเขา จะบีบบังคับฝืนใจนางไม่ให้พบปะกับชายในดวงใจก็ไม่อาจทำได้จริง ๆ

“ข้าชอบเขางั้นหรือ อืม... แต่ช่างมันเถอะ... เอาเป็นว่าตอนนี้ข้าไม่ชอบเขาแล้ว” หยวนหนิงเซี่ยคาดเดาเวลาผิด ทว่าก็ไม่แปลกนัก เวลาผ่านมานับหลายสิบปี จะให้นางจดจำช่วงเวลาที่ถูกต้องทั้งหมด ย่อมเป็นไปไม่ได้

“ข้าคิดว่าเขาเป็นคนซับซ้อน คิดวนไปเวียนมา การเข้าหาข้าของเขาดูมีอะไรมากกว่านั้นจริง ๆ ดังนั้นบุรุษเช่นนี้คงไม่เหมาะกับข้า”

ทันทีที่น้องสาวเอ่ยมาถึงตรงนี้ ผู้พี่ก็เอาแต่ขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีกอยู่นั่น เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ เหตุใดน้องสาวของเขาคนนี้ถึงเปลี่ยนไป

“เจ้าเฉลียวฉลาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน เซี่ยเอ๋อร์” แม้เขาจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่เมื่อฉุกคิดแล้วว่านางเปลี่ยนไปในทางที่ดี ในฐานะที่เขาเป็นพี่ชายของนางเขาก็อดภูมิใจในตัวนางไม่ได้

ดีแล้วที่น้องสาวของเขาคิดได้ การกระทำของโจวเสิ่นเยี่ยนผู้นี้แปลกประหลาดจริง ๆ เขาเข้ากองทัพมาด้วยการแนะนำของแม่ทัพกู้ แต่เขาเป็นบัณฑิตผู้หนึ่ง อนาคตในหน้าที่การงานก็ไม่ได้ด้อย แล้วจะเข้ามาในกองทัพทำไมกัน ยิ่งได้เห็นว่าโจวเสิ่นเยี่ยนผู้นั้นพยายามเข้าหาน้องสาวเขา มันก็ชัดเจนแล้วว่าจุดหมายของพวกเขา คือนาง! หาใช่ตำแหน่งหน้าที่ทางทหารในกองทัพ

“ถึงข้าจะซุกซน ดื้อรั้น และเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ข้าก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ มานั่งคิดนอนคิดดูดี ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ ที่คนผู้นั้นพยายามเข้าหาข้ามากจนเกินไป อย่างไรเขาจะต้องมีเจตนาแอบแฝงอย่างแน่นอน ส่วนพี่ชายเซียว เขาเป็นสหายของพวกท่าน เป็นศิษย์คนหนึ่งของท่านพ่อ พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ข้าคิดว่าเขาชอบข้า และเขาก็ไม่มีทางหักหลังตระกูลหยวนของพวกเรา”

“เจ้าดูออกด้วยหรือ” ฟังมาถึงตรงนี้หยวนวั่งเฟิงก็ถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เวลานี้อาหารอันเลิศรสตรงหน้าแทบไม่อาจเรียกความสนใจของเขาได้เลย เพราะเขาเอาแต่หัวเราะจนหัวสั่นหัวคลอนอยู่เช่นนี้อย่างไรเล่า

“ท่านจะหัวเราะทำไมให้มันเสียงดัง ไม่อับอายผู้อื่นหรือเจ้าคะ” หยวนหนิงเซี่ยรู้สึกอับอายอยู่บ้างที่เรื่องของนางกลายเป็นเรื่องตลกของพี่ชายไปเสียแล้ว

“ในที่สุดเจ้าก็ตาสว่างเสียทีน้องพี่ เจ้าสหายเซียวผู้นั้นชอบเจ้ามานาน แต่ดูวิธีการเข้าหาของมันสิ เอาแต่กลั่นแกล้งรังแกเจ้า ทำให้เจ้าโมโหจนเจ้าบอกว่าเกลียดมันที่สุดในใต้หล้า” เรื่องที่เซียวหนานกงแอบชอบน้องสาวเพียงคนเดียวของพวกเขา พี่ชายทั้งสามของหยวนหนิงเซี่ยล้วนรู้ดี และรู้มาตั้งนานแล้วด้วย แต่ทว่านี่เป็นความลับขั้นสุดยอดระหว่างเซียวหนานกงกับบุรุษแซ่หยวนทั้งสาม

ในเมื่อมันไม่ให้แพร่งพราย พวกเขาก็จะปิดปากเงียบ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แต่ทว่าบัดนี้นางรู้ความจริงด้วยตัวนางเองแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องเก็บงำความลับนั้นไว้กับตัวอีก

“ใช่ ข้าเคยพูดและเคยรู้สึกกับเขาเช่นนั้นจริง ๆ จนกระทั่ง...” หยวนหนิงเซี่ยยอมรับคำพูดในอดีตของตนเองทุกประการ แต่ว่าอดีตก็ส่วนอดีต ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้

“จนกระทั่งอะไร?” หยวนวั่งเฟิงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ทว่าน้องสาวตัวแสบของเขาก็ดันไม่ตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของเขาเสียนี่ หึ้ยยยยมันน่าหงุดหงิดเสียจริง -...-'

“ช่างเถอะเจ้าค่ะ” หยวนหนิงเซี่ยเอ่ยตัดบท เพราะนางนึกขึ้นได้ ว่าเรื่องราวระหว่างนางกับเซียวหนานกงมันซับซ้อนยิ่งนัก หากบอกไปว่านางย้อนเวลามาจากอนาคต จึงรู้แจ้งว่าเซียวหนานกงรักปักใจนางลึกซึ้งเพียงใด พี่รองคงหาว่านางเสียสติไปแล้วเป็นแน่ ทางที่ดีอย่าพูดถึงเลยจะดีกว่า

“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าคำพูดตอนนั้นของเจ้า ทำเจ้าเซียวเศร้าซึมอยู่เป็นเดือน ๆ แล้วตอนนี้เจ้ายังมาบอกว่าจะแต่งงานกับมันอีก ขะ ข้าอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง นี่มันวาสนาอะไรกัน กลับตาลปัตรไปเสียหมด”

หยวนหนิงเซี่ยถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเบื่อหน่าย นางไม่พูดอะไรต่ออีก เอาแต่นั่งเงียบและทำหน้าบูดบึ้ง ด้านของหยวนวั่งเฟิงเมื่อเห็นท่าไม่ดีเข้า และรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเริ่มวังเวง เขาจึงหยุดหัวเราะขบขัน แล้วเอ่ยกับน้องสาวดี ๆ ว่า

“แล้วเจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าจะแต่งกับเขา เรื่องแบบนี้อย่าได้ล้อเล่นเชียว เพราะแม้ว่าเซียวหนานกงจะชอบเจ้า แต่สถานการณ์ในจวนโหวนั้นไม่ง่าย มันซับซ้อนกว่าที่คนนอกคิด อย่างเจ้าจะรับมือไหวหรือ?”

"ข้าไม่ได้ตัวคนเดียวเสียหน่อย ข้ามีท่านแม่ มีท่านพ่อ และมีท่านพี่ทั้งสามคอยหนุนหลัง อีกทั้งท่านอาของข้ายังเป็นถึงหวงกุ้ยเฟย แม้จวนสกุลเซียวจะซับซ้อนเพียงใด แต่ด้วยสถานะของข้า พวกเขาก็คงต้องรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง”