ตอนที่ 7 อาเปาไม่ลา

“ท่านอ๋องได้เวลาแล้วขอรับ”

เจ้าของใบหน้าอิดโรย ดวงตาไร้ชีวิตชีวาหันมองนายทหารคนสนิท หยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เหม่อมองโลงศพบรรจุร่างไร้ลมหายใจของผู้เป็นภรรยา

ฝ่ามือหนาลูบไล้ฝาปิดโลงศพด้วยใจอาวรณ์ ในใจยังคงรู้สึกถวิลหาต้องการให้นางกลับมายืนเคียงข้างกาย

“น้องหญิงเหตุใดเวลาของพวกเราถึงแสนสั้นนัก พี่พึ่งจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเจ้าไม่ทันใด เจ้าก็มาด่วนจากไปเสียแล้ว” น้ำเสียงเบาหวิวเหมือนคนหมดแรงกระตุกใจคนฟังให้ปวดหนึบ

อาอินมองแผ่นหลังห่อเหี่ยวของผู้เป็นนาย ในใจคล้ายถูกก้อนหินกดทับ ตัวเขายังเจ็บปวดต่อการจากไปของพระชายาขนาดนี้ ไม่รู้ท่านอ๋องจะเจ็บปวดมากขนาดไหน

“อาเปาอยู่ที่ใด”

“คุณชายน้อยอยู่กับอาซินขอรับ”

“ไปพาอาเปามาหน่อยสิ ให้อาเปาได้บอกลาแม่เขาเป็นครั้งสุดท้าย”

“ขอรับ”

อาซินโค้งหัวคำนับแล้วหันหลังเดินออกไปไม่นานนักก็กลับมาพร้อมเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขน

“ท่านพ่อ ท่านแม่ตื่นแล้วหรือขอรับ?” จางอี้เปาเอ่ยถามด้วยความไร้เดียงสา เมื่อวานท่านแม่ของตนนอนทั้งวันเลย พอเอ่ยถามท่านพ่อก็เอาแต่บอกว่าท่านแม่ไม่สบาย ตนอยากจะขอพบก็ไม่อนุญาต

ดวงตาแวววาวทอประกายสงสัยอยากจะรู้ จ้องมองบิดานิ่งต้องการคำตอบ

เด็กชายตัวน้อยไม่ได้รับรู้เลยว่าคำถามจากปากเล็กกระตุกหัวใจคนฟังมากแค่ไหน

จางหลิวฝืนทนความรู้สึกเจ็บปวดโน้มตัวลงมาอุ้มบุตรชายขึ้นจากพื้น

“ท่านพ่อทำไมถึงเศร้าอีกแล้วเล่าขอรับ ไม่เศร้านะขอรับ” มือเล็กจับแก้มบิดา ยื่นมือออกมาลูบศีรษะบิดาเบา ๆ

การกระทำเล็กน้อยของบุตรชาย ทำให้อ้อมกอดจางหลิวกระชับแน่น

เหมือนกันจริง ๆ

เวลาที่เขารู้สึกแย่เฉิงอี้เฟยก็มักจะให้กำลังใจ ปลอบเขาด้วยการยื่นมือออกมาลูบผมเช่นนี้พร้อมทั้งเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

อ่า...เขาเผลอคิดถึงนางอีกแล้ว

แม่ทัพหนุ่มสลัดภาพความทรงจำออกจากหัว สูดหายใจเข้าปอดยาวแล้วถอนหายใจออกมา

“อาเปาเด็กดีของพ่อขอบคุณลูกมาก พ่อรู้สึกดีขึ้นแล้ว” จางอี้เปายิ้มกว้างอารมณ์ดีที่สามารถช่วยท่านพ่อได้

“อาเปาเป็นเด็กดี” เอ่ยทวนคำพูดบิดา

จางหลิวลูบศีรษะลูกน้อยด้วยความรักใคร่ ในใจรู้สึกขมฝาดอย่างไม่อาจห้ามใจ

เขาไม่แน่ใจเลยว่าหลังจากนี้รอยยิ้มของอาเปาจะยังคงอยู่หรือไม่ ถึงกระนั้นจางหลิวก็อยากภาวนาขอให้รอยยิ้มสดใสไม่สลายหายไป

คนไม่มั่นใจสองจิตสองใจว่าจะพาลูกน้อยไปลาภรรยาเป็นครั้งสุดท้ายอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรกดีหรือไม่ แต่หลังชั่งใจอยู่สักพักก็ตัดสินใจพาคนในอ้อมแขนมาหยุดยืนข้างโลงศพ

ถึงอย่างไรอาเปาควรจะได้ลาแม่ของเขา

“อาเปาเด็กดีบอกลาท่านแม่สิ ตอนนี้พวกเราต้องส่งท่านแม่กลับคืนสวรรค์แล้ว”

รอยยิ้มดีใจที่จะได้เจอมารดาพลันเหือดหาย ถึงอาเปาจะยังไม่เข้าใจว่าตายคืออะไร แต่คำว่าบอกลาเด็กน้อยพอเข้าใจอยู่บ้าง

“ท่านพ่อ อาเปาไม่ลา...” สองมือเล็กขยุ้มเสื้อบิดาแน่น ก้มหน้าเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“อาเปา...”

“ฮึก ท่านพ่อ ไม่ลา ถ้าอาเปาบอกลาแล้วก็จะไม่ได้เจอท่านแม่อีก ท่านพ่อ ฮึก ไม่ลา อาเปาไม่ลาท่านแม่!!” เด็กน้อยดิ้นไปมาในอ้อมกอด หยาดน้ำตาไหลรินเต็มสองแก้ม ร่างกายสั่นสะท้าน

“ท่านพ่อ ฮึก ท่านแม่ไม่อยากอยู่กับอาเปาแล้วหรือ ฮึก ท่านแม่ไม่รักอาเปาหรือ ฮึก ทำไมต้องให้อาเปาลาท่านแม่ด้วย” น้ำเสียงตัดพ้อด้วยความน้อยใจ

“อาเปาไม่ร้องนะลูก ถึงจะบอกลาท่านแม่แต่ท่านแม่ยังอยู่กับอาเปา”

“ฮึก ท่านพ่อโกหก บอกลาแล้วจะไม่ได้เจอกัน อาเปาเคยลาเสี่ยวหยวน พอบอกลาแล้วเสี่ยวหยวนก็ไม่มาหาอาเปาอีกเลย อาเปาไม่ลา ท่านพ่อได้ยินไหมว่าอาเปาไม่ลา!!”

เด็กน้อยตะโกนก้อง ดิ้นรนออกจากอ้อมกอดบิดา ไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว

อาเปาจะไม่ลาไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ลา!!

ที่จางอี้เปาแสดงออกรุนแรงมากขนาดนี้เพราะเคยผ่านคำพูดล่ำลามากก่อนแล้ว

เมื่อก่อนจางอี้เปาเคยเลี้ยงลูกสุนัขอยู่ตัวหนึ่งแต่มันกลับป่วยตายด้วยโรคบางอย่าง ท่านแม่จึงพาอาเปาไปขุดหลุมฝังลูกสุนัขตัวนั้น หลังบอกลาแล้วอาเปาก็ไม่เคยเจอลูกสุนัขอีกเลย

จางอี้เปาจึงจำได้ขึ้นใจว่า การบอกลาคือการไม่ได้พบเจอกันอีก

เมื่อบิดาบอกให้บอกลามารดา จางอี้เปาจึงเสียใจมาก เด็กน้อยไม่อยากห่างท่านแม่ อยากอยู่กับท่านแม่ไปอีกนาน ๆ

จางหลิวพยายามกล่อมบุตรชาย ทั้งที่ในใจรู้สึกไม่ต่างกัน

ตนก็ไม่อยากบอกลา...ยังอยากจะใช้ชีวิตอยู่กับนางให้นานกว่านี