LOGIN“น้องหญิงข้าแก้แค้นให้เจ้าแล้วนะ เจ้าหลับให้สบายเถิดอย่าได้คิดอยากจะแก้แค้นอีก ส่วนอาเปาลูกของเราพี่จะดูแลให้ดี เจ้าไปอยู่ทางนู้นก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะ ถึงพี่จะอยากตามเจ้าไปมากแค่ไหนแต่หากตามไปตอนนี้เจ้าคงจะโกรธพี่ เพราะอย่างนั้นเจ้ารอหน่อยนะ รอจนกว่าลูกเราสามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ถึงวันนั้นพี่จะไปหาเจ้า”
จางหลิวพึมพำกับโลงศพ ก้มหน้าลงจุมพิตฝาโลงปิดสนิท ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลรินลงมาเงียบ ๆ
“น้องหญิง พี่อยากเห็นรอยยิ้มของเจ้าอีกสักครั้ง อีกสักครั้งก็ยังดี อย่างน้อยก็อยากจะบอกลาเจ้าจากปากตนเองไม่ใช่บอกลาเจ้าผ่านฝาโลงศพเช่นนี้”
.
.
.
“อี้เฟยมีอะไรเหรอ ทำไมอยู่ ๆ ก็หันมองหลังเสียดื้อ ๆ มีคนมาสะกิดหรือยังไง” หญิงสาวเอ่ยถามติดตลก หันมองด้านหลังบ้าง
“อะไรจะมาสะกิดหลังฉันได้ละถ้าไม่ใช่ผี เธอก็พูดไปเรื่อย”
“แหม ก็เห็นจู่ ๆ เธอหันหลังมองอย่างกับมีคนเรียกแหนะจะไม่ให้สนใจได้ยังไง แต่ช่างเรื่องนั้นไปก่อนเถอะ เรื่องปาร์ตี้วันนี้เธอว่ายังไงจะไปใช่ไหม พอดีมีรุ่นพี่ที่รู้จักต้องการทำความรู้จักกับเธอนะ”
คนถูกถามส่ายหัวยิ้ม ๆ “หมิงหมิงเธอคิดจะติดต่อผู้ชายให้ฉันอีกแล้วใช่ไหม”
คนถูกจับได้ยู่ปาก “โถ่ ไม่ได้หรือยังไง ก็ใครใช้ให้เพื่อนฉันคนนี้ทั้งสวย ทั้งเก่ง แถมยังจิตใจดีอีก ฉันก็อยากให้เธอมีคนคอยดูแลนะ”
“ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ” ไม่ว่าเปล่ายกมือจิ้มหน้าผากเพื่อนไปทีหนึ่ง
คนถูกจิ้มแลบลิ้น “แบร่ ไม่รู้แหละยังไงเธอก็ต้องไปฉันนัดรุ่นพี่คนนั้นไว้แล้ว และไม่ต้องห่วงพวกเราไปกันหลายคน ถ้าคิดจะแกล้งลืมเรื่องเวลาและสถานที่ละก็ลืมไปได้เลยเพราะฉันส่งข้อมูลให้ในข้อความแล้ว รีบ ๆ เปิดดูด้วย!”
หมิงหมิงกล่าวจบก็หันหลังจากไปไม่รอให้เพื่อนได้พูดอะไรอีก คนถูกมัดมือชกมองแผ่นหลังเพื่อนสาวหายไปจนลับตา ส่ายหัวอ่อนใจ
จริง ๆ เลยอายุตั้งเท่าไรแล้วยังกระโดกกระเดกเหมือนเด็ก แถมยังเจ้าเล่ห์คิดจะให้เธอไปทำความรู้จักกับรุ่นพี่ปีสี่อีก
เฉิงอี้เฟยเผยยิ้มลุกขึ้นเดินออกจากร้าน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความจากเพื่อนสนิท อ่านข้อความที่อีกฝ่ายส่งมาให้
ทันทีที่ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วเจ้าของโทรศัพท์อีกเครื่องก็เรียบส่งสติกเกอร์มาเพิ่มอีก เป็นตัวละครสีขาวทำหน้ายักษ์
เฉิงอี้เฟยถึงกับหลุดขำออกมาอีกครั้ง หญิงสาวส่ายหัวเล็กน้อยพึมพำกับตนเอง
“ครั้งนี้คงเลี่ยงไม่ได้แล้วสินะ” ว่าพลางเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า ก้าวเดินไปตามเส้นทางที่ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยแสงจากหลอดไฟ
บนถนนซึ่งถูกแสงไฟสาดส่องสองข้างทางเต็มไปด้วยตึกสูงและผู้คน หญิงสาวคนหนึ่งก้าวเดินไปตามเส้นทางพลุกพล่าน มองซ้ายมองขวาสำรวจผู้คนเหมือนอย่างที่ทำเป็นประจำ
‘ดวงใจของข้า’
เสียงเศร้าสร้อยปานจะขาดใจเรียกให้ฝีเท้าหยุดชะงัก เฉิงอี้เฟยหันขวับมองหลังแต่กลับไม่พบใคร
“หูแว่วเหรอ?” หัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน หันกลับมาเดินต่อ ทว่าตรงหน้าซึ่งเคยว่างเปล่ากลับปรากฏใบหน้าเปื้อนยิ้มของผู้หญิงคนหนึ่ง
‘ลูกแม่เที่ยวสนุกหรือเปล่า ถึงเวลากลับบ้านแล้ว’
“คุณพูดอะไร อึก !” อาการปวดแปล๊บปรากฏขึ้นในหัว เฉิงอี้เฟยยกมือขึ้นกุมศีรษะมองคนตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง
‘เด็กน้อยคนรักของลูกกำลังรอลูกอยู่ ลูกมาเที่ยวนานเกินไปแล้วต้องกลับแล้วละ’
“คุณพูดอะไร ฉันยังไม่มีแฟนสักหน่อยจำไปมีคนรักได้ยังไง อึก !” ร่างกายบางซวนเซ ดวงตาพร่าเบลอจ้องมองสตรีตรงหน้า อีกฝ่ายสวมชุดจีนโบราณบรรยากาศรอบกายสูงศักดิ์ไม่เหมือนคนธรรมดา ถึงอย่างนั้นการปรากฏตัวของเธอก็แปลกประหลาด เฉิงอี้เฟยจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว
หญิงสาวซวนเซจวนจะล้ม ยื่นมือออกไปคว้าจับราวระเบียงสะพาน พยายามคงสติไม่ให้ดับวูบ ขยับปากพูดออกมาอย่างยากลำบาก
“คุณคิดจะทำอะไรฉัน ตรงนี้มีคนอยู่ตั้งเยอะ ถ้าคิดจะทำอะไรละก็ทุกอย่างจบไม่สวยแน่”
หญิงสาวในชุดจีนโบราณยังคงยิ้มมองเฉิงอี้เฟยด้วยใบหน้าอ่อนโยน ‘ไม่ต้องกลัวอีกไม่นานก็ไม่รู้สึกเจ็บแล้ว’
เรียวแขนเล็กโบกสะบัดแล้วภาพตรงหน้าก็ดับวูบ
เฉิงอี้เฟยติดอยู่ในความมืดมิดมองไม่เห็นอะไรเลย ศีรษะเองก็รู้สึกเจ็บจนแทบระเบิด หญิงสาวกวาดตามองซ้ายขวาไร้อาการตื่นตระหนก ในสมองคิดเพียงว่าคงเป็นเล่ห์กลบางอย่างของผู้หญิงคนนั้นหรือไม่อีกฝ่ายคงทำอะไรบางอย่างกับเธอถึงได้เห็นภาพหลอน
แต่ไม่นานจากนั้นพื้นที่มืดมิดพลันปรากฏใบหน้าของชายผู้หนึ่ง ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาจ้องมองหญิงสาวคนหนึ่งไม่วางตา เฉิงอี้เฟยจะไม่ตกใจเลยหากผู้หญิงที่เขาจ้องมองไม่ได้มีหน้าตาเหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้ว
“เป็นไปได้ยังไง”
“เป็นไปได้อย่างไร...เจ้าจะพูดคำนี้ใช่ไหม?”
ดวงตางดงามเบิกกว้างจ้องมองสตรีตกหน้านิ่ง
อีกฝ่ายหันมาฉีกยิ้มกว้างมองเฉินอี้เฟย ก้าวห่างจากเส้นทางสายตามายืนตรงหน้าเฉิงอี้เฟย
“เธอเป็นใคร ทำไมถึงรู้ความคิดฉันได้ แล้วที่นี่ที่ไหน เธอทำอะไรกับฉัน” เฉินอี้เฟยก้าวถอยหลัง มองซ้ายขวาหาทางหนีทีไล่
“ไม่ต้องตกใจไป อีกไม่นานก็จำได้แล้ว”
คนตรงหน้ายังคงยิ้ม ก้าวตามมาติด ๆ
“จำได้? หมายความว่ายังไง ฉันไม่เคยลืมอะไรสักหน่อยจะมาพูดว่าอีกไม่นานจะจำได้ได้ยังไง รีบพาฉันกลับบ้านที ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้ พวกเราไม่เคยมีเรื่องผิดใจกันทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย” หวังอี้เฟยหวาดกลัว ก้าวถอยหลังไม่หยุด ถ้านี่คือความฝันเธอก็อยากจะตื่นแล้ว
“อย่าได้กลัวไปเลย ทำใจให้สบายไม่นานทุกอย่างก็จะกลับสู่เส้นทางที่ควรจะเป็น”
ปลายนิ้วเรียวยื่นมือตรงหน้าเคาะหน้าผากเบา ๆ ความทรงจำสายหนึ่งที่เฉิงอี้เฟยไม่เคยเห็นไหลทะลักเข้ามาราวแม่น้ำไหลเชี่ยว หญิงสาวยกมือกุมศีรษะใบหน้าซีดเซียว และไม่นานร่างบอบบางก็ทรุดลงบนพื้น
ใบหน้าที่เหมือนเฉิงอี้เฟยทุกกระเบียดนิ้วเปลี่ยนเป็นหญิงสาวอีกคน อีกฝ่ายย่อตัวลงประคองร่างอ่อนปวกเปียกขึ้นลูบไล้แก้มเนียนใส นัยน์ตาสะท้อนประกายรักใคร่สุดซึ้ง
“จากนี้คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว แม่หวังว่าหลังจากนี้ลูกจะมีแต่ความสุข อย่าได้ไว้ใจคนง่ายอีก มองให้มากคิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจทำอะไร”
ริมฝีบางจรดลงบนหน้าผากมนแผ่วเบา หลังถอนริมฝีปากออกมาสตรีในชุดขาวก็อุ้มเฉิงอี้เฟยขึ้น หันหลังพานางกลับสู่เส้นทางโชคชะตาที่ควรจะเป็น
ชายสูงวัยที่ถูกบรรยากาศสูงศักดิ์ทำให้สั่นกลัวคลายความรู้สึกประหม่าลง ต้องขอบคุณท่าทางของพระชายา ไม่อย่างนั้นแล้วจนถึงตอนนี้ร่างกายเขาก็คงยังไม่หยุดสั่นดวงตาคนผ่านโลกมามาก มองหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรี แม้ท่านแม่ทัพจะนิ่งเงียบไปบ้าง ทว่าสายตาที่ท่านมองพระชายานั้นล้วนเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่อย่างสุดซึ้ง“ฮุ่ยหมิงยิ้มหน่อยสิ พอท่านยิ้มแล้วจะยิ่งน่ามอง รูปปั้นดินเหนียวนี้หลังเสร็จแล้วข้าจะนำไปตั้งไว้ในห้องของเรา ท่านว่าดีหรือไม่?”คำว่า ห้องของเรา ทำคนฟังหัวใจอ่อนระทวยเผยยิ้มอ่อนโยน ยื่นมือออกมาโอบเอวภรรยา“ดี” คำตอบสั้น ๆ แต่กลับสามารถสั่นไหวหัวใจดวงน้อยได้เฉินเหมยลี่ฉีกยิ้มกว้างให้เขา ขยับกายเล็กน้อยปรับท่านั่งให้ถนัดแล้วขยับปากเอ่ยกับคนตรงหน้า“ท่านลุงเริ่มได้เลย”ชายสูงวัยเร่งรีบตอบรับแล้วเริ่มขยับมือนวดดินเหนียวในมือให้นุ่มพอที่จะใช้ปั้นบนถนนคับคั่งไปด้วยผู้คนเดินสวนกันไปมา บ้างมาเป็นครอบครัว บ้างมาเป็นกลุ่มสหาย บ้างมาเป็นคู่คนมาเป็นคู่เดินเคียงกันท่าทางขัดเขิน เมื่อไหล่ทั้งสองกระทบกันก็จะหันมาสบสายตาแลกเปลี่ยนรอยยิ้มมีความสุขหรือไม่หากคนใดยังไม่มีคู่ บางครั้งการเดินเบียดเสียดกันจนผ้าเช
“ภรรยา...”“...”“ภรรยาอย่าได้นิ่งเงียบเช่นนี้เลย ถึงเจ้าจะไม่พอใจแต่พี่ก็ไม่มีความคิดจะขอโทษ”“...” ตวัดสายตามอง ก่อนจะหันกลับไปเดินต่อ“ภรรยา อย่าโกรธเลยนะ ที่ทำเช่นนี้เพราะรักพี่เจ้ามาก”แม่ทัพหนุ่มเดินตามหลังภรรยาเหมือนลูกไก่เดินตามแม่ไก่ แต่แม่ไก่กลับไม่คิดผ่อนฝีเท้าลงโชคดีที่ช่วงขาเขายาวกว่าภรรยาไม่ว่าอีกฝ่ายจะเดินเร็วแค่ไหนก็ตามทัน“ภรรยา”“หากท่านยังเรียกข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้อีกวันนี้ข้าจะไม่พูดกับท่าน”“...” หลงฮุ่ยหมิงปิดปากฉับ ก่อนจะเผยรอยยิ้มมีความสุข ก้าวมายืนข้างกาย“เจ้าหายโกรธพี่แล้ว?”เงยหน้ามองคนกระดี๊กระด๊ามีความสุข“ข้าไม่ได้โกรธท่าน ข้าเพียงโมโหที่ท่านทำอะไรไม่รู้จักคิด”“ภรรยาการที่สามีฝากร่องรอยของตนไว้บนตัวภรรยาหาใช่เรื่องไม่รู้จักคิด”เฉินเหมยลี่ยกมือปิดปากอีกฝ่าย หันซ้ายหันขวาสีหน้าตื่นตระหนก“ท่านยังคิดจะพูดออกมาอีก! ไม่รู้สึกอายหรืออย่างไร?!” เหมยลี่ถลึงตามองเขา ใบหูแดงก่ำหลงฮุ่ยหมิงมองสีหน้าแดงระเรื่อของภรรยา กระตุกยิ้มมุมปาก จับมือที่ปิดปากออกโน้มหน้าเข้าใกล้ กระซิบเสียงเบาข้างหู “ภรรยาต้องขออภัยที่ทำให้เจ้าเขินอาย ทว่าใบหน้าขัดเขินของเจ้าช่างน่ามองยิ
ยามวสันต์มาเยือน ลมหนาวพัดพาให้รู้สึกเดียวดาย“ใครกันที่แต่งกลอนเช่นนี้ให้น้องหญิงได้ยิน ตัวเจ้าไม่เหมาะกับบทกลอนเช่นนี้เลย” หลงฮุ่ยหมิงก้าวเข้ามาสวมกอดภรรยา เงยหน้ามองท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว“น้องเพียงกล่าวขึ้นมาลอย ๆ ไม่ได้มีเหตุผลใดมากนัก” เฉินเหมยลี่เอนกายพิงหน้าอกแกร่ง ยกมือขึ้นวางทับมือเขา“ท่านพี่น้องอยากออกไปเที่ยวด้านนอก อยากไปชมเทศกาลโคมลอย”“น้องอยากไปลอยโคมให้ใครหรือ?”คนฟังขมวดคิ้วดูชายผู้นี้สิ แต่งงานกันมาร่วมครึ่งปีแล้วยังคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องได้อยู่อีกเฉินเหมยลี่หันหน้าเข้าหา เงยหน้ามอง ยกมือขึ้นจับคางบังคับให้ก้มหน้ามองกัน“คิดมากอันใดของท่าน ใต้หล้านี้ใครเลยจะไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพใหญ่แต่งบุตรสาวตระกูลเฉินเป็นพระชายา ซ้ำยังรักใคร่ลึกซึ้ง ท่านแสดงออกว่าหวงแหนข้ามากเสียขนาดนี้จะยังมีบุรุษบ้านใดกล้ามองข้าเชิงนั้นอยู่อีกหรือ”“เจ้าอยากให้คิด?”เหมยลี่กระตุกยิ้ม“น้องว่าคิดก็ดีนะเจ้าคะ จะได้ลองออกไปเปิดหูเปิดตาดูบ้าง อยู่แต่ในบ้านมองหน้าท่านไปนาน ๆ น้องเองก็เริ่มเบื่อแล้ว”หลงฮุ่ยหมิงขมวดคิ้ว อุ้มคนตัวลอย“ในเมื่อน้องหญิงเบื่อเช่นนั้นพวกเรามาสร้างความตื่นเต้นกันดีกว่า เจ้
เฉินเหมยลี่มองเขาพลางถอนหายใจยาวส่วนนั้นของนางยังเจ็บเสียดอยู่ยังไม่พร้อมรับความแข็งขืนของเขาเข้ามาในตอนนี้ แต่จะปล่อยเขาเอาไว้อย่างนี้ก็ไม่ได้อีกไหน ๆ อีกฝ่ายก็ยอมรับผิดโดยการนวดให้แล้ว นางจะให้รางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แล้วกัน“ช่วยดึงข้าลุกขึ้นหน่อย”หลงฮุ่ยหมิงทำตาม ประคองภรรยาลุกขึ้นนั่งทั้งที่ตรงนั้นยังชี้โด่“นั่งนิ่ง ๆ แล้วอย่าสัมผัสข้า”“...” หลงฮุ่ยหมิงไม่เข้าใจคำพูดภรรยา แต่ไม่นานนักเขาก็เข้าใจในสิ่งที่นางพูด เมื่อมือเรียวสวยยื่นออกมาสัมผัสส่วนแข็งขืน ขยับรูดมือขึ้นลงเบา ๆ“อื้มมม ภรรยา” ยกมือขึ้นหวังดันคนตัวเล็กออก“อย่า หยุดมือท่านแล้ววางไว้ข้างกาย”มือหนาถูกเก็บกลับไปดวงตาดำขลับสั่นไหวเล็กน้อย มองเฉินเหมยลี่ขยับมือรูดส่วนนั้นขึ้นลงไม่กี่ครั้งแล้วจัดแจงปลดเปลื้องอาภรณ์ฮุ่ยหลิงน้อย ใช้ปลายนิ้วแตะเบา ๆ วนส่วนหัวเล่น“อื้ออ” ชายหนุ่มเชิดหน้าขึ้นสัมผัสเพียงแผ่วเบาก็ทำเขาอ่อนไหวมากขนาดนี้แล้วคนมองกระตุกยิ้มชอบใจ ขยับนั่งคุกเข่าตรงหน้า ปลายนิ้วช้อนผมซึ่งตกลงปรกหน้าขึ้นทัดหู โน้มหน้าเข้าหาแก่นกาย แลบลิ้นเรียริมฝีปากแห้งผาก ก่อนจะตวัดลิ้นเลียวนรอบส่วนปลาย“ภรรยา อื้อ เจ้า คิดจะท
“ท่านหมอพระชายาเป็นอย่างไรบ้าง”“เรียนท่านอ๋องพระชายาเพียงใช้กำลังมากเกินไปอย่างกะทันหันจึงป่วยไข้ขึ้นมาขอรับไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง ข้าจะจัดเทียบยาให้ต้มดื่มสักสองสามวันก็จะหายเป็นปกติขอรับ”พอได้ฟังคำอธิบายจากปากหมอชรา หลงฮุ่ยหมิงถึงกับยกมือขึ้นปิดปากกระแอมไอเหลือบสายตามองแววตาขุ่นเคืองของพระชายาใครจะไปคิดว่าการร่วมรักเพียงครั้งเดียวจะทำให้พระชายาถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อ เขาก็ว่าตนเองยับยั้งชั่งใจมากแล้วนะ ถึงได้ทำเพียงแค่ครั้งเดียวแม้จะเป็นครั้งเดียวที่กินเวลานานกว่าหนึ่งชั่วยามก็ตาม...“ในเมื่อพระชายาไม่เป็นอะไรมาก เช่นนั้นหมอชราผู้นี้ขอตัวก่อนขอรับ ก่อนกลับข้าจะเขียนเทียบยาให้”“ขอบคุณท่านหมอมาก เชิญท่าน” หลงฮุ่ยหมิงทำมือเชื้อเชิญ ปล่อยให้หมอชราเดินออกจากห้องหอไปพร้อมต้าต่านเมื่อเหลือกันเพียงสองคนชายหนุ่มจึงเดินมาหยุดข้างเตียง ดึงเก้าอี้ด้านข้างมาหย่อนตัวนั่ง“พระชายาเป็นเช่นไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่?”“...” เฉินเหมยลี่ยังคงมองเขานิ่ง“พระชายาพี่ไม่ได้ตั้งใจทำจนเจ้าป่วยไข้ ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ครั้งเดียวเจ้าก็ล้มป่วยแล้ว...” ปลายเสียงเบาหวิวเมื่อสายตาที่มองมาน่ากลัวขึ้นกว่าเดิมเพิ่
“ภรรยาเจ้าชอบตรงนี้ใช่หรือไม่?” คำเรียกขานที่เปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันกระตุ้นให้ขอบหูขาวเนียนแดงระเรื่อเหมยลี่กัดริมฝีปากเขินอาย หลบสายตาไม่กล้ามองนัยน์ตาร้อนแรง“อึก อื้อออ!!”ลิ้นร้อนแทรกผ่านส่วนอ่อนไหวเข้าไปสัมผัสความอ่อนนุ่มด้านในหลงฮุ่ยหมิงใช้ลิ้นปรนเปรอจนนางเคลิ้มไหวส่งเสียงร้องระงมให้ได้ยินเต็มสองหูสองขาเรียวยกขึ้นเกี่ยวคอชายหนุ่ม ขณะที่สองมือขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู้ยี่ บิดเร่าร่างกายไปมาสมองเริ่มมึนเบลอคิดอะไรไม่ออก สติเองก็เริ่มเลือนราง ตอนนี้สิ่งที่ติดอยู่ในห้วงความคิดมีเพียงความต้องการอันยากจะอดกลั้น“อึก ฮุ่ยหมิง สามี ฮึก ข้า ข้า...ต้องการท่าน” น้ำเสียงแหบพร่า ขาดหายและเว้าวอนหลงฮุ่ยหมิงดันศีรษะขึ้นมองใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยอารมณ์ความต้องการ กระตุกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้าย ยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าชื้นเหงื่อ“ภรรยาส่วนนี้ของเจ้ายังคับแคบนัก ข้าเกรงว่าจะไม่สามารถรองรับตัวข้าได้”“แต่ว่าข้า ข้า”“ภรรยาเชื่อข้านะ ข้าไม่อยากทำให้เจ้าเจ็บตัว”ดวงตาปรือปรอยตวัดมองคนที่ยังยิ้มทั้งที่นางเอ่ยขอถึงขนาดนี้แล้วด้วยความโมโห“ท่านจะทำหรือไม่ทำ?”“...”ไม่รอฟังคำตอบคนถูกกระตุ้นจนแทบจะ







