บทที่ 3

ฉือเย่าคว้าข้อมือที่ดิ้นรนของเธอไว้ กดแน่นขึ้นไปชิดผนังเหนือศีรษะ

จูบเธออย่างบ้าคลั่ง

ราวกับสัตว์ร้ายที่ควบคุมตัวเองไม่ได้

น้ำตาเอ่อล้นอีกต่อไปไม่ไหว ไหลรินออกจากดวงตาที่ปิดแน่นของสวี่หว่านหนิง

เขาไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

สวี่หว่านหนิงทนไม่ไหวอีกแล้ว จึงกัดลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแรง

“ซี้ด” ความเจ็บแล่นวาบ ฉือเย่าจึงผละออกจากริมฝีปากของเธอ

ฉือเย่าที่เธอรู้จักมาโดยตลอด เป็นคนอ่อนโยน

แต่วันนี้กลับโหดร้ายกับเธอถึงเพียงนี้ ยิ่งคิดได้แบบนี้ ก็ยิ่งรู้ว่าเขาคงเกลียดเธอถึงที่สุด หัวใจของสวี่หว่านหนิงเจ็บปวดเป็นระลอก

ฉือเย่ายังกดมือของเธอไว้ ไม่คิดจะปล่อย พลางหายใจลมร้อนผ่าวพ่นรดแก้มเธอ

“ในเมื่อเธอหายไปจากโลกของฉันแล้ว ก็หายไปให้หมด อย่าให้ฉันต้องเจอเธออีก”

เสียงของฉือเย่าแหบต่ำ เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเธออย่างโหดเหี้ยม

ใต้แผ่นอก เป็นความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกขาด เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

“ได้” ลำคอของสวี่หว่านหนิงแน่นขมปร่า แต่ก็ตอบอย่างเด็ดขาด

มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้

ว่าในโลกของเธอ…ฉือเย่าไม่เคยหายไปเลย

เธอเพิ่งเข้าใจคำพูดหนึ่ง วัยเยาว์ไม่ควรได้พบใครที่ดีเลิศเกินไป ไม่เช่นนั้น ตลอดชีวิตที่เหลือ จะคิดถึงไม่รู้จบ และโดดเดี่ยว

ฉือเย่าปล่อยเธอ ก่อนจะยกนิ้วยาวเรียวปาดเบา ๆ ที่ริมฝีปากซึ่งถูกกัด ไร้ซึ่งความอาลัย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากบันไดหนีไฟ

สวี่หว่านหนิงทรุดตัวพิงกำแพง ร่างกายอ่อนแรง ดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตา บนริมฝีปากยังหลงเหลือกลิ่นอายของฉือเย่า

หัวใจของเธอราวกับถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ อีกครั้ง เจ็บจนหายใจไม่ออก

เธอพักอยู่ในบันไดหนีไฟครู่หนึ่ง

เช็ดน้ำตาบนแก้ม พลันหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า แล้วส่งข้อความหาเสิ่นฮุ่ย

“ฮุ่ยฮุ่ย ฉันมีธุระกลับก่อนนะ ช่วยหาคนเอากระเป๋าไปส่งที่บ้านให้หน่อย”

เมื่อส่งข้อความเสร็จ เธอก็พยุงตัวลุกขึ้น พลันเงยหน้าสูดหายใจลึก และปาดน้ำตาที่ขอบตาอีกครั้ง ทั้งกายและใจอ่อนล้า เดินลงบันได พยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้พบฉือเย่าอีก

เสิ่นฮุ่ยตอบกลับมา “หนิงหนิง ทำได้ดีมาก ริมฝีปากของฉือเย่าถูกเธอกัดจนแตกเลย ดูท่าจะเดือดดาลสุด ๆ ฉันสนับสนุนเธอนะ ว่าเราจะไม่ยุ่งกับผู้ชายที่มีแฟนแล้ว”

สวี่หว่านหนิงเม้มริมฝีปากอย่างขมขื่น หัวใจเหมือนถูกควักออกไปจนว่างเปล่า เธอจากโรงแรมไปอย่างเงียบงัน

——

ถึงเวลากลางดึกแล้ว งานเลี้ยงเลิกรา

ถนนสายหลักกว้างโล่ง รถน้อย

แสงไฟถนนสีเหลืองหม่นส่องเข้ามาในรถ ตกกระทบบนใบหน้าด้านข้างที่หม่นหมองของฉือเย่า

บาดแผลบนริมฝีปากของเขาเด่นชัดเป็นพิเศษ

ซูเยว่เยว่ไม่ได้ดื่ม กำลังขับรถอย่างตั้งใจ พลางใช้นิ้วที่จับพวงมาลัยแน่น ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายของความขุ่นเคือง

เธอมองริมฝีปากของฉือเย่า แล้วพูดอย่างโมโห “เมืองเซินเฉิงกว้างขนาดนี้ คนก็มากมาย ทำไมถึงต้องมาเจอผู้หญิงคนนั้นด้วยนะ”

ฉือเย่าหันหน้าไปมองวิวถนนนอกหน้าต่าง ดวงตาลึกล้ำว่างเปล่า ไม่ตอบคำถาม แต่ย้อนถามกลับว่า “เธอมาได้ยังไง?”

ซูเยว่เยว่รู้สึกผิดเล็กน้อย “ฉันถามพี่ซวี่ เขาบอกว่าคุณอยู่ที่นี่น่ะ”

ฉือเย่าพูดเสียงแข็ง “เธอไม่ต้องพยายามแทรกตัวเข้ามาในวงสังคมของฉันอีก”

“พี่เย่า คุณรู้ใช่ไหมว่าสวี่หว่านหนิงรู้จักพวกเขา ถึงได้มาที่นี่?”

ฉือเย่าหลับตาลงอย่างหงุดหงิด ไม่พูดอะไร

ซูเยว่เยว่หันไปสังเกตสีหน้าเขา เมื่อเห็นว่าอารมณ์ไม่ได้แปรปรวนมาก จึงถามต่อ “ผู้หญิงเลวอย่างสวี่หว่านหนิงทรยศคุณ คุณจะไม่คิดคืนดีกับเธอใช่ไหม?”

ฉือเย่าพ่นเสียงเย็นชา “เธอทำกับฉันยังไง มันก็เป็นเรื่องของฉัน ยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะมาพูดจาดูถูกแบบนี้นะ”

ซูเยว่เยว่ยิ่งคิดยิ่งโกรธ เสียงสูงขึ้น “พี่เย่า ทำไมยังปกป้องเธออยู่อีก ทั้งที่ตอนนั้นเธอทำกับคุณขนาดนั้น”

ฉือเย่าขัดขึ้นเสียงเย็น “เงียบได้ไหม?”

เสียงของซูเยว่เยว่หยุดลงทันที และไม่พูดอะไรอีก

เพียงแค่นึกถึงว่าตอนนั้น ฉือเย่ารักสวี่หว่านหนิงมากแค่ไหน หัวใจของเธอก็ยิ่งกระวนกระวาย

ตอนที่สวี่หว่านหนิงเลิกกับฉือเย่า ฉือเย่าเคยร้องไห้ เคยคุกเข่าถึงขั้นควบคุมตัวเองไม่อยู่

เพื่อรั้งเธอไว้ ในฤดูใบไม้ร่วงปลายปีของเมืองหลวง ฉือเย่ายืนท่ามกลางพายุฝนเย็นจัดถึงเจ็ดชั่วโมง จนหมดสติและถูกส่งเข้าโรงพยาบาล

แม้สวี่หว่านหนิงจะพูดคำโหดร้ายที่สุดในโลกออกมา ฉือเย่าก็ยังไม่ยอมแพ้

หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย สวี่หว่านหนิงเปลี่ยนช่องทางติดต่อทั้งหมดและออกจากเมืองหลวง

นับแต่นั้น ทั้งสองจึงตัดขาดกันอย่างแท้จริง

——

“หนิงหนิง หลังเรียนจบ เราแต่งงานกันเถอะ”

“รีบขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“โลกภายนอกมีสิ่งล่อลวงมากกว่ามหาวิทยาลัย หนิงหนิงของฉันสวยขนาดนี้ ต้องมีผู้ชายมากมายหมายปองแน่”

“ไม่ต้องห่วง สวี่หว่านหนิงจะรักฉือเย่าเพียงคนเดียวตลอดไป”

“รักฉัน ก็แต่งงานกับฉัน ให้ฉันสบายใจ”

“ได้ เราจะแต่งงานกันหลังเรียนจบ”

“อยากจัดงานแต่งที่ไหนเหรอ?”

“ฉันชอบทะเล ชายหาดและแสงแดด”

“หนิงหนิงชอบอะไร ฉันก็ชอบอย่างนั้น งั้นงานแต่งของเรา จัดที่ทะเลเถอะ”

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่ดังจอแจ ปลุกสวี่หว่านหนิงจากความฝัน เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ

ม่านสีเข้มปิดสนิท ห้องทั้งห้องคลุมด้วยความมืดสลัว แสงแดดลอดผ่านรอยแยกเข้ามาเล็กน้อย

เธอรู้สึกว่าหางตาเปียกชื้น เธอฝันถึงเรื่องในอดีตอีกแล้ว

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสายเข้า เห็นเป็นสายของเฉินจื่อหาว

ชื่อที่ทำให้สวี่หว่านหนิงรู้สึกต่อต้านขึ้นมา

เธอลุกขึ้น รับสายแนบหู ก่อนจะหลับตาสูดลมหายใจเพื่อกดอารมณ์งัวเงียยามเช้า

“ถึงเวลาจ่ายเงินแล้ว มาที่โรงพยาบาล” น้ำเสียงของเฉินจื่อหาวแข็งกร้าว

“อืม” เธอตอบสั้น ๆ แล้ววางสายไป

เธอโยนโทรศัพท์ลงแล้วเอนตัวล้มกลับลงบนเตียง

ห้าปีก่อน พ่อของเธอถูกจับเข้าคุก ข้อหาทำร้ายเฉินปินซึ่งเป็นพ่อของเฉินจื่อหาว จนกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง

พ่อของเธอยืนยันว่า ตัวเองบริสุทธิ์ ถูกใส่ร้าย

แต่พยานและหลักฐานล้วนชี้ไปที่เขา ยิ่งไปกว่านั้น หนึ่งวันก่อนเกิดเหตุ พ่อของเธอเคยทะเลาะกับเฉินปิน และเขาเคยพูดออกไปด้วยความโกรธว่า “พรุ่งนี้จะเอาชีวิตแก”

แรงจูงใจก็มีอยู่ สุดท้ายเลยถูกตัดสินจำคุก 22 ปี ชดใช้ 4 ล้านบาทและต้องรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของเฉินปิน

พ่อของเธอเป็นคนซื่อสัตย์ สุภาพ ใจดีมาตลอดชีวิต ส่วนเฉินปินเป็นอันธพาลชื่อกระฉ่อนในพื้นที่

เธอเชื่อว่าพ่อของเธอบริสุทธิ์

เพื่อเปลี่ยนผลการตัดสิน เธอจึงสอบใบอนุญาตทนาย ตลอดหลายปีมานี้ เธอสืบค้นข้อมูล รวบรวมหลักฐานใหม่และยื่นคำร้องขอพิจารณาคดีใหม่

เธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะคืนความบริสุทธิ์ให้พ่อให้ได้