บทที่ 5

สวี่หว่านหนิงกลัวจริง ๆ แล้ว


ครั้งก่อน ต่อหน้าผู้คนมากมายในโรงแรมใหญ่ เขายังทำร้ายเธอได้ถึงเพียงนั้น

ตอนนี้ตีสองกว่า ทางเดินของอพาร์ตเมนต์เงียบงันไร้ผู้คน เธอไม่รู้เลยว่าเขาจะทรมานเธออย่างไรอีก

“ฉะ…ฉันไม่รู้ว่าคุณจะมาด้วย” เสียงของสวี่หว่านหนิงสั่น เธอแนบหลังชิดประตูแน่น ราวกับพร้อมจะทุบประตูร้องขอความช่วยเหลือทุกเมื่อ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปรากฏตัวต่อหน้าคุณ”

สีหน้าของฉือเย่าหม่นลง เขาหันไปที่ถังขยะมุมทางเดิน ดับบุหรี่แล้วทิ้งลงไป

จากนั้นเขาก็กดลิฟต์ เมื่อประตูลิฟต์เปิด เขาหันกลับมามองสวี่หว่านหนิง พูดเสียงเรียบว่า “ไม่ไปเหรอ?”

สวี่หว่านหนิงสูดหายใจลึก ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เธอก้าวเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ

เขาจะไม่คลุ้มคลั่งอีกแล้วใช่ไหม

หรือว่า…เขากำลังรอเธอ?

เข้าไปในลิฟต์แล้ว สวี่หว่านหนิงยืนชิดด้านในสุด สายตายังคงจับจ้องแผ่นหลังของฉือเย่าอย่างไม่อาจผ่อนคลาย

เขาสูงมาก ผมสั้นตัดอย่างเรียบร้อย ท้ายทอยดูดี ไหล่กว้าง เอวคอด ร่างกายกำยำแน่น ให้ความรู้สึกสุขุมเย็นชา

แผ่นหลังของเขา ทำให้คนรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

เมื่อก่อน เวลาฉือเย่าทำอาหาร เธอมักแอบกอดเขาจากด้านหลัง เอาแก้มแนบกับแผ่นหลังที่กว้างและอุ่นนั้น

ความรู้สึกนั้น ทั้งอบอุ่น ทั้งสบายใจ

เขามักหัวเราะและถาม “เธอกอดฉันแบบนี้ แล้วฉันจะทำอาหารยังไง?”

เธอออดอ้อน “ฉันไม่ได้กอดมือคุณสักหน่อย คุณทำไปสิ ฉันก็กอดของฉัน”

“เธอประเมินความอ่อนนุ่มของตัวเองต่ำไปหรือเปล่า เธอทำให้ฉันคันหัวใจยุบยิบไปหมด ตอนนี้ฉันไม่อยากกินข้าวเลย ฉันอยากกินเธอมากกว่า”

“คนบ้า แม้แต่ทำกับข้าวก็ไม่จริงจัง”

ฉือเย่าไม่ล้อเล่น เขาวางงานในมือลง ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นบนเคาน์เตอร์กลางครัว และจัดการเธอ ณ ที่นั้น
พอกินอิ่ม สมใจ จากนั้นอุ้มร่างที่หมดแรงของเธอไปพักผ่อนในห้อง แล้วค่อยออกมาทำอาหารให้เธอ

ความทรงจำหวานชื่น เมื่อนึกย้อนกลับมา ก็เหลือเพียงความขมขื่น

สวี่หว่านหนิงก้มหน้า ไม่มองแผ่นหลังของเขาอีก

เมื่อประตูลิฟต์เปิด ทั้งสองก็เดินออกไป โดยไม่มีบทสนทนาใด ๆ โดยพวกเขาเดินห่างกันเล็กน้อย

รถของฉือเย่าจอดอยู่ในโครงการ และสวี่หว่านหนิงเดินผ่านข้างรถของเขา

“ขึ้นรถสิ”

เสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลัง สวี่หว่านหนิงชะงัก ก่อนจะหันกลับไปมองเขา

เขายืนอยู่ตรงที่นั่งคนขับ เปิดประตูเตรียมขึ้นรถ สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาเย็นชา น้ำเสียงก็ไร้ความอบอุ่นใด ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ ฉันเรียกแท็กซี่กลับเองได้” สวี่หว่านหนิงยังคงกลัวเขาอยู่ไม่น้อย

“ขึ้นรถ” น้ำเสียงเขาหนักหน่วงขึ้น

“จริง ๆ ไม่ต้องก็ได้ ฉัน…”

“อย่าให้ต้องพูดเป็นครั้งที่สาม”

สวี่หว่านหนิงยืนนิ่ง งงงัน มองเขาอย่างไม่เข้าใจ

ฉือเย่าหมายความว่ายังไง

จะไปส่งเธอกลับบ้านงั้นเหรอ?

เขาไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะขึ้นรถ ปิดประตูและคาดเข็มขัดนิรภัยแต่กลับไม่สตาร์ตรถ เขาเพียงนั่งรอเงียบ ๆ

สวี่หว่านหนิงตระหนักได้ว่า ไม่ว่าเขาจะเกลียดเธอแค่ไหน ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่า ฉือเย่าเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง

นิสัยและการถูกอบรมของเขา ไม่อนุญาตให้ปล่อยผู้หญิงคนหนึ่ง กลับบ้านคนเดียว ในเวลาตีสองกว่าแบบนี้ได้

เธอเลือกที่จะไม่ลังเลและเดินไปที่ประตูหลังเต็มแรง

เปิดไม่ออก

เธอดึงอีกครั้ง ก็ยังไม่ออก

ทันใดนั้น ฉือเย่าก็เอนตัวไปทางเบาะข้าง ก่อนจะยื่นมือเรียวยาวไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้า แล้วกลับมานั่งตัวตรง ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลในคราวเดียว

เธอมองประตูฝั่งผู้โดยสารที่เปิดอยู่ สวี่หว่านหนิงลังเลอยู่สักพัก สุดท้ายก็ไม่คิดอะไรอีก ก่อนจะเดินมานั่งลงและคาดเข็มขัดนิรภัย

ในพื้นที่แคบของรถ มีเพียงเธอกับฉือเย่า กลิ่นลาเวนเดอร์ภายในรถหอมละมุน เป็นกลิ่นที่เธอชอบ และเขาก็ชอบ

เธอนั่งเกร็ง กระสับกระส่าย เหมือนถูกโอบล้อมด้วยกลิ่นกายของเขา หัวใจเกิดอาการปั่นป่วน แม้แต่การหายใจก็เริ่มลำบาก

ไฟในรถดับลง ฉือเย่าสตาร์ตรถก่อนจะขับออกจากโครงการ

เขาเปิดหน้าจอระบบนำทาง “ปักหมุดสิ”

“อ๋อ” สวี่หว่านหนิงเอื้อมมือไป กรอกที่อยู่ลงไป

ฉือเย่าเหลือบมองก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

ตลอดทาง ทั้งสองไม่พูดกันเลย

เวลาราวกับเดินช้าลงอย่างผิดปกติ สำหรับสวี่หว่านหนิง ทุกนาที ทุกวินาที ล้วนทรมานไปหมด

เธอไม่กล้ามองเขา เลยหันหน้าออกไปมองวิวกลางคืนนอกหน้าต่าง หัวใจสั่นไหวและร่างกายก็ตึงเครียด แม้แต่อากาศก็เหมือนจะเบาบางลง

เวลาห่างกันห้าปี ได้กลับมานั่งที่นั่งข้างคนขับของเขาอีกครั้ง ไม่คิดเลยว่าจะอึดอัดถึงเพียงนี้

เมื่อก่อน ทุกครั้งที่ฉือเย่าไปรับเธอจากมหาวิทยาลัย กลับไปยังบ้านเล็กแสนอบอุ่นของพวกเขา เขามักซื้อขนม นมเปรี้ยว หรือของกินเล็กน้อย ๆ มาให้เธอกินบนรถ

ฉือเย่ารักความสะอาดมาก แต่ไม่เคยถือสาเรื่องที่เธอทำรถเลอะเลย

เธอกินขนมไปพลางป้อนเขาไป

ไม่ว่าเขาจะชอบหรือไม่ ขอแค่เป็นของที่เธอป้อน แม้แต่ยาพิษ เขาก็ยอมกิน

สี่สิบนาทีต่อมา

รถแล่นเข้าสู่เขตชานเมืองอันห่างไกลของเมืองเซินเฉิง ก่อนจะหยุดลงหน้าตึกที่พักสามชั้นเก่า ๆ แห่งหนึ่ง

ไฟถนนข้าง ๆ สลัว ซอยลึกและมืดสนิท

“ถึงแล้ว ขอบคุณนะคะ” สวี่หว่านหนิงปลดเข็มขัดก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ

สีหน้าของฉือเย่ามืดลงกว่าเดิม เขาลงจากรถเช่นกัน ก่อนจะอ้อมหน้ารถมายืนข้างเธอ พลางเงยหน้ามองอาคารเก่าเบื้องหน้า “คุณอยู่ที่นี่เหรอ”

สวี่หว่านหนิงชะงัก และไม่ตอบ ก่อนจะมองเขาอย่างรู้สึกไม่ปลอดภัย

แสงไฟสีเหลืองหม่นสาดลงบนโครงหน้าคมชัดของเขา สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกและหนักอึ้ง พลางแฝงความโกรธเอาไว้ลาง ๆ

เขาสูดลมหายใจแรง ราวกับมีบางอย่างอุดแน่นในอก พลางพูดด้วยเสียงเย็นเฉียบ “สวี่หว่านหนิง นี่คือชีวิตที่มีความสุขที่คุณเลือกงั้นเหรอ?”

หัวใจของเธอเจ็บหน่วง เพราะเดาได้ว่าเขากำลังจะพูดอะไร เลยรีบเดินไปทางที่พัก

เธอกลัวและไม่อยากฟัง

ฉือเย่าก้าวยาวตามมา ก่อนจะคว้าข้อมือเธอและดึงกลับเต็มแรง

เขายังไม่ทันพูด ขอบตาของเธอก็แดงแล้ว หัวใจปวดร้าวนั้น ราวกับถูกโยนลงทะเลลึกไร้ก้นบึ้ง เธอดิ้นรนสุดชีวิต เหมือนกำลังหาท่อนไม้เกาะเพื่อช่วยชีวิต

“สวี่หว่านหนิง คุณมันต่ำช้าขนาดนี้เลยเหรอ” เสียงทุ้มของฉือเย่าแตกพร่า เต็มไปด้วยความโกรธแค้น “นี่เหรอคือผู้ชายดี ๆ ที่คุณยอมทรยศผมและยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อไปกับมัน แล้วเขาหายหัวไปไหนแล้วล่ะ พอเล่นจนพอใจแล้ว ก็ทิ้งคุณไปงั้นเหรอ”

“ปล่อยฉัน…” เสียงของสวี่หว่านหนิงแทบเป็นการวิงวอน ลำคอเหมือนถูกใบมีดกรีด เจ็บจนสะอื้น

เธอใช้ชีวิตได้อย่างน่าสมเพชจริง ๆ

ทั้ง ๆ ที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในคณะการเงิน เคยทำงานเงินเดือนสูงในปักกิ่ง แถมยังมีแฟนที่ยอดเยี่ยม แต่ตอนนี้ เธอเป็นแค่ทนายความเพื่อสังคม รายได้เทียบเท่ามนุษย์เงินเดือน แถมยังแบกหนี้มหาศาลและอยู่ในบ้านเก่าชานเมือง ใช้ชีวิตเหนื่อยเหมือนหมาตัวหนึ่ง

ข้ออ้างที่เธอใช้เลิกราในวันนั้น วันนี้มันย้อนกลับมาทำร้ายเธออย่างโหดร้าย

เธอสมควรแล้ว

เธอไม่มีสิทธิ์ร้องไห้

แต่หัวใจราวกับถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เหมือนชิ้นเนื้อเละ ๆ เธอเจ็บจนตัวสั่น “ขอร้อง…ปล่อยฉันไปเถอะ”

ฉือเย่าหัวเราะเยาะ “เขาก็ถือว่าเป็นไฮโซคนหนึ่งนะ คุณไม่ได้อะไรติดมือมาเลยเหรอ”

สวี่หว่านหนิงพยายามดึงข้อมือกลับสุดแรง แต่ไม่อาจหลุดจากฝ่ามือแข็งแรงของเขา เธอข้อมือเจ็บ แต่หัวใจเจ็บยิ่งกว่า

เธอหลับตา น้ำตาไหลอาบแก้มซีดขาว

เมื่อแสงไฟสีเหลืองหม่นตกกระทบใบหน้าที่อิดโรยของเธอ ดูน่าสงสารจับใจ

ฉือเย่าไม่คิดจะปล่อยเธอ เขาจับคางเธอ พลางบังคับให้เงยหน้า และพูดชัดทีละคำ “ห้าปีแล้ว แค่หน้าตาสวย ๆ กับรูปร่างแบบนี้ ออกไปหาเศรษฐีสักคนก็ไม่ยาก ยังไงก็ไม่ควรตกอับถึงขนาดนี้”

สวี่หว่านหนิงมองเขาทั้งน้ำตา เธอพูดเสียงอ่อนแรงและแตกสลาย “ฉือเย่า การเหยียดหยามฉัน มันทำให้คุณสะใจมากใช่ไหม”

ฉือเย่าหัวเราะเยือกเย็น แสงสลัวสะท้อนใบหน้าที่แข็งกร้าว เงาผมสั้นบดบังดวงตาที่แดงก่ำของเขา

เขากระชากปกเสื้อเธอ ความโทสะพุ่งพล่าน เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “มานอนกับผม เดี๋ยวผมให้เงิน ให้บ้าน ให้รถด้วย”

เขาโกรธถึงขีดสุดจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เลยกระชากแรง ๆ

กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของสวี่หว่านหนิง หลุดออกเม็ดหนึ่ง “แป๊ะ” เสื้อถูกดึงจนเปิดเผยไหล่ขาวเนียน
ครึ่งหนึ่งของทรวดทรงโผล่พ้นผ้า ขอบเสื้อชั้นในสีขาวปรากฏให้เห็น

รูม่านตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย แววตาคลุมเครือ นิ้วแข็งค้าง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

สวี่หว่านหนิงไม่มีแรงดิ้น ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ราวกับวิญญาณหลุดลอย มองเขาด้วยสีหน้าไร้ชีวิต “ฉันไม่ต้องการ”

เขาปล่อยมือ ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางพึมพำเยาะตัวเอง “โคตรต่ำ”

เขากำลังด่าตัวเอง

แต่คำพูดนั้น เมื่อเข้าไปในหูของสวี่หว่านหนิง กลับบาดลึกยิ่งนัก

สีหน้าของเขามืดครึ้มจนแทบสยดสยอง ก่อนจะหันกลับขึ้นรถ แล้วปิดประตูเสียงดัง พลางสตาร์ตรถด้วยความเร็วสูงสุดแล้วขับจากไป

ซอยลึกทรุดโทรมกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ค่ำคืนยิ่งทวีความโดดเดี่ยว

สวี่หว่านหนิงรู้สึกขาอ่อนแรง ร่างกายโอนเอน พลางมองรถของฉือเย่าที่จากไปทั้งน้ำตา ก่อนจะค่อย ๆ ดึงปกเสื้อให้เข้าที่

หัวใจราวกับถูกเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

หลังจากได้พบเขา เธอแทบจะยืนไม่ไหวแล้ว เธอจะหลบหนีไปที่ไหนได้อีก