LOGINเมฆินทร์: นายหัวหนุ่มเจ้าของเกาะมายาที่ทำรังนก มีอิทธิพลและบารมีเป็นที่เกรงขาม ปรายฟ้า ภรรยาสาวสวยไฮโซของเมฆินทร์ เริ่มแรกนั้นเมฆินทร์รักและหลงไหลในความสมบูรณ์แบบของสาวสังคมที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ร้อนแรงของปรายฟ้า ปรายฟ้าก็มีผู้ชายดีๆ ที่ร่ำรวยมากหน้าหลายตามาพัวพัน แต่มีอยู่คนหนึ่งหลอกเธอไปบำเรอกามกลางทะเลบนเรือหญิงสาวยอมกระโดดน้ำเมื่อเห็นเรือของเมฆินทร์ เขารีบเข้าไปช่วยเธอ ต่อมาปรายฟ้าก็หลงรักเมฆินทร์เพราะรู้สึกว่าเขาทั้งหล่อและแตกต่างไปจากผู้ชายคนอื่นๆ ที่ผ่านเข้ามาโดยเฉพาะเอาสามารถปกป้องเธอได้ และปรายฟ้าก็ตั้งใจจะแต่งงานกับเมฆินทร์ เพราะไม่อยากให้ไพโรจน์บิดาผู้ร่ำรวยและมีอิทธิพล เข้ามาจัดแจงชีวิตของเธออีกต่อไป
View Moreแสงสุดท้ายของวันกำลังจะลาลับขอบฟ้าไปในอีกเพียงไม่กี่นาที ท้องทะเลอันดามันยามเย็นกลับกลายเป็นสีทองอร่าม ปรายฟ้าในชุดบอดี้สูทลายลูกไม้ซีทรูสวยหรูดูแพง หล่อนกำลังเดินตรงไปยังห้องน้ำในเรือ
หญิงสาวเอื้อมมือไปตรงเป้าด้านล่างสัมผัสกับเนื้อผ้าลายลูกไม้เนื้อนิ่มยืดหยุ่น ก่อนจะใช้มือเรียวบางคลำไปปลดกระดุมป๊อกแป๊กสำหรับนั่งทำธุระในห้องบนเรือ หล่อนเดินออกจากห้องน้ำด้วยความกังวลที่กัดกินหัวใจ เมื่อนึกถึงกลุ่มชายฉกรรจ์บนเรือ เพราะเธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว
หญิงสาวยืนทอดอารมณ์ไปกับธรรมชาติแว่นตาดำปกปิดดวงตาคู่สวย แต่ภายในกลับซ่อนความหวาดกลัว เมื่อแฟนหนุ่มชวนเธอมางานเลี้ยงบนเรือ ที่ไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขา แต่ยังมีกลุ่มเพื่อนชายที่เธอแทบไม่รู้จัก
แล้วก็เป็นไปอย่างที่เธอคาดคิด เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับอยู่เบื้องหลัง ปรายฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผ่นหลัง ชายร่างกำยำในชุดลำลองสีเทาเข้มยืนโอบกอดเธอจากด้านหลัง มือกร้านลูบไล้ไปตามเรือนร่างบอบบางอย่างหยาบโลน ปรายฟ้าขืนตัว พยายามผลักไสเขาออกห่าง แต่เรี่ยวแรงของหญิงสาวกลับน้อยนิด เมื่อเทียบกับพละกำลังของบุรุษผู้นั้น
“เฮ่ย!!!..อย่านะนี่พี่จะทำอะไร!” ปรายฟ้าตะโกนเสียงสั่น
“ใจเย็น ๆ ก่อนสิ..คนสวย พี่ขอยืนโอบน้องให้เหมือนตอนที่แจ็คยืนกอดกับโรสบนเรือไททานิคก่อนไม่ได้หรือไง”
“ปล่อยฉั้นเดี๋ยวนี้นะ พี่จะมาทำแบบนี้ไม่ได้ พี่ไม่ใช่แฟนฉัน” หญิงสาวพยายามดิ้นรน แต่เขาก็โอบเธอแน่นขึ้นไม่ยอมปล่อย
“แต่แฟนน้องอนุญาตพี่แล้วนะ”
“จะบ้าหรือไงน๊อตเค้าไม่ใช่คนแบบนั้นนะ” ปรายฟ้าต่อว่าและพยายามดิ้นรน
“ทำไมล่ะ..น้องปรายจ๋า ไอ้น๊อตไม่ได้บอกน้องก่อนมาที่นี่เหรอ” ชายหนุ่มกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“หมายความว่าไง ฉันไม่รู้เรื่อง” หญิงสาวถามเสียงสั่น หรือนี่นายน๊อตแฟนหนุ่มจะทำแบบนั้นกับเธอจริง ๆ
“อ่าว!!..ก็เรามาปาร์ตี้เซ็กซ์หมู่กันบนเรือไม่ใช่รึไง นี่น๊อตมันให้พี่มาเริ่มก่อนเป็นคนแรกให้เลยนะ”
“ไอ้บ้า!!! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ..ฉันไม่รู้เรื่อง!!!” ปรายฟ้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง ก่อนจะเดินกลับไปต่อว่าแฟนหนุ่มของเธอที่กำลังนั่งดื่มกับเหล้าเพื่อน ๆ ที่เหลืออีกสามคน
“ปรายอย่าเรื่องมากสิ ก็คุณอยากสนุกเร้าใจในเรื่องเซ็กซ์มากกว่าที่เป็นอยู่ไม่ใช่เหรอ ผมก็พาคุณมาปลดปล่อยแล้วไง”
“น๊อต!!! อย่ามาพูดเล่น ๆ แบบนี้กับปรายนะ ปรายไม่ได้ชอบแบบนี้ ปล่อย!!”
“เอาเถอะน่าน้องปราย รับรองว่าพี่จะไม่รุนแรงกับหนูเลย” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ
“ไอ้บ้า!!..ออกไปเดี๋ยวนี้นะ” ปรายฟ้ากัดฟันแน่น เธอพยายามตั้งสติ ก่อนจะวิ่งหนีไปที่หัวเรือ นายน๊อตแฟนหนุ่มของเธอพยักหน้าให้ชายรุ่นพี่คนดังกล่าวรีบตามไป
ตอนที่ 42 ตอนจบช่วงสายของวันรุ่งขึ้น ชัญญาก็ออกมาพบกับภูผาตามแผนที่วางเอาไว้ โดยมีรินรดามาด้วย เสี่ยชัชสั่งให้ลูกน้องจอดรถรออยู่ด้านนอก เพื่อรอพาตัวภูผาออกไปชัญญาก้าวเท้าออกมาจากรถหรูด้วยท่าทีสง่างาม รินรดาเดินตามหลังมาติดๆ ดวงตาคมกริบของภูผาจับจ้องร่างบางของเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์“ผมนึกว่าคุณจะไม่ยอมออกมาพบผมแล้วเสียอีก” ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม“มาสิคะ ไหน ๆ เราก็เคยมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน บางครั้งนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ที่เราได้พบกันก็ได้ ” ชัญญาตอบกลับเสียงเรียบอย่างมีเลศนัย“คุณอยากให้เรื่องของเราจบลงด้วยดี ฉันก็เข้าใจค่ะ”“ขอบคุณครับ” ภูผายิ้มมุมปาก“แต่ฉันมีเวลาไม่มากนักนะคะ”“ได้ครับไม่เป็นไร แค่คุณออกมาหาผม..ผมก็ดีใจแล้ว งั้นเราสั่งอะไรมาดื่มกันหน่อยไหมครับ”“กาแฟสักแก้วก็พอค่ะ เดี๋ยวฉันให้น้องรินไปสั่งให้” ชัญญากล่าวจบก็หันมาบอกน้องสาวที่นั่งข้าง ๆ ภูผาส่งสายตาให้รินรดาหยอดยานอนหลับลงในแก้วกาแฟตามแผนที่วางแผนเอาไว้ แต่รินรดาเธอไม่ได้อยู่ข้างภูผาตั้งแต่แรก เธอจึงสลับแก้วกาแฟที่เธอผสมยานอนหลับให้ภูผาดื่มแทน ไม่นานนัก ภูผาก็เริ่มรู้สึกมึนงง ก่อนจะหมดสติไป จากนั้นลูกน้องของ
ตอนที่ 41 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว วันต่อมา ภูผานั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ในห้องทำงาน แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ เงินสามสิบล้านบาทจากปรายฟ้าอยู่ในบัญชีธนาคารของเขาเรียบร้อยแล้ว เขาเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ เลื่อนเมาส์ไปมา ก่อนจะหยุดอยู่ที่กราฟราคาบิตคอยน์ที่กำลังพุ่งสูงขึ้น“ถึงเวลาที่เราจะลงทุนกันแล้วสินะ...ที่รัก” ภูผาเอ่ยกับรินรดาที่กำลังยืนบีบนวดไหล่ให้เขาอย่างเอาใจ ก่อนหญิงสาวจะลอบคลี่ยิ้มบางบนใบหน้าสวยอย่างเจ้าเล่ห์ เขากดโอนเงินส่วนหนึ่งเข้าสู่ระบบบิตคอยน์เพื่อลงทุนอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมจับจ้องอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ภาพชีวิตอันหรูหราในต่างประเทศฉายชัดในมโนสำนึกของเขา“สองแม่ลูกนั่นต้องชดใช้” ภูผาครางเสียงเย็นยะเยือก ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความเคียดแค้น“พี่ภูจะจัดการพวกมันยังไงคะ” เสียงหวานเอ่ยกระซิบที่ข้างหู มือเรียวบางพลางลูบไล้แผงอกกำยำอย่างยั่วยวน“ตอนนี้พี่เป็นหนี้เสี่ยชัชอยู่สิบล้าน ถ้าไม่มีเงินใช้หนี้ ก็ต้องเอาเมียไปขัดดอก” ภูผาหัวเราะหึๆ ในลำคอ“แต่คราวนี้ พี่ต้องพึ่งน้องรินด้วยนะ”“รินจะช่
ตอนที่ 40 แผนรีดทรัพย์วันนี้เมฆินทร์เดินทางมาพบคุณพรรณรายอีกครั้ง เขาตั้งใจจะสารภาพความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้น แม้ว่าคุณพรรณรายจะได้รับรู้เรื่องราวจากลูกสาวของเธอแล้วก็ตาม“คุณพรรณรายครับ วันนี้ผมมาหาคุณเพื่อขอความช่วยเหลือเรื่องการฟ้องหย่าภรรยาของผม แต่ก่อนที่เราจะพูดถึงเรื่องนั้น ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณเสียก่อนครับ” เมฆินทร์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมกริบสบตาคุณพรรณรายอย่างตรงไปตรงมา“เรื่องอะไร” คุณพรรณรายถามเสียงเย็นชา ดวงตาจับจ้องใบหน้าของเมฆินทร์อย่างคาดคั้น“ก่อนอื่นผม...ผมต้องขอโทษคุณพรรณรายด้วยครับ” เมฆินทร์พูดเสียงแผ่ว“คือผม...ผมกับชัญญา...เรา...” เขาหยุดพูดไปชั่วครู่ รวบรวมความกล้า“เรามีความสัมพันธ์กันครับ และที่ผมมาในวันนี้ก็เพื่อจะสารภาพความจริง และขอรับผิดชอบทุกอย่างครับ” คุณพรรณรายนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเย็นชา“แล้วคุณจะรับผิดชอบลูกสาวฉันอย่างไร” คุณพรรณรายขมวดคิ้ว เมฆินทร์ถอนหายใจ เขารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายเลย“เรื่องที่เกิดขึ้นผมยอมรับผิดทุกอย่างครับ”“นี่ถ้าฉันไม่ได้ยินจากปากลูกสาว ฉันจะไม่มีวันเชื่อคุณเลย” คุณพรรณรายตอบเสียงเข้ม“แล้วต่อจา
ตอนที่ 39 เช็ดน้ำตาเมฆินทร์ตัดสินใจเดินทางไปยังบริษัททนายความของคุณพรรณราย หวังจะปรึกษาเรื่องการฟ้องหย่าปรายฟ้าให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่เมื่อก้าวเข้าไปในห้องทำงานของหญิงสูงวัยท่านนี้ กลับพบเพียงร่างอรชรของบุตรสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานแทนผู้เป็นแม่ เมฆินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนที่หญิงสาวจะเงยหน้าขึ้นมองแล้วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เธอคิดว่าเขาเดินทางกลับเกาะมายาไปแล้วเสียอีก“พี่เมฆ!!!!..มาทำอะไรที่นี่คะ!!” เสียงหวานคุ้นหูเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าคมเข้มที่เธอไม่เห็นมานานหลายวัน“พี่มาหาคุณแม่ของชัญญ่า ท่านอยู่มั้ยครับ” เมฆินทร์ตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาดีใจที่ได้เห็นเธออีกครั้ง แม้ว่าสถานการณ์จะชวนให้อึดอัดใจก็ตามชัญญาหลบสายตา ไม่ยอมมองหน้าเขา เธอพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่ปะทุอยู่ภายในโดยไม่ให้เขาเห็น เธอทั้งโกรธ น้อยใจ และคิดถึงเขา แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเมฆินทร์ถึงไม่มาหาเธอเลยสักครั้งตั้งแต่เกิดเรื่องคืนนั้น เขาไม่รู้เลยหรือว่า ความสุขที่เขามอบให้มันกลับกลายเป็นเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจของเธอมาตลอดหลายวัน ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะต้องตั้ง





