เฟยหลงเจ้าจะทำเช่นนี้มิได้

เ-ฟ-ย-ห-ล-ง

เจ้าจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้

ผู้​เขียน เฉ่าฟ่าน (กาสะลอง)

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือหรือนำไปทำนิยายเสียง เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​

จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว*

เ-ฟ-ย-ห-ล-ง

เจ้าจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้

เมืองเสิ่นหยาง

ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่โอบล้อมไว้ด้วยขุนเขาและแมกไม้ท่ามกลางธรรมชาติอันบริสุทธิ์งดงาม ผู้คนทำมาหากินด้วยการปลูกพัก เก็บของป่าและล่าสัตว์

ที่บ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางป่าไผ่…

สายตาคมกริบของ ‘เฟยหลง’ ชายชายหนุ่มวัยสี่สิบห้าปีจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างระหงของ ‘ลี่หลิน’ สตรีวัยสามสิบห้าปี กำลังยืนอยู่ที่ริมระเบียงหลังบ้าน

ดวงตาสีน้ำดำขลับหวานปานน้ำผึ้งของนางจ้องมองออกไปยังลำธาร ทอดยาวผ่านมาทางหน้าบ้าน

แลเห็นสายฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย เม็ดฝนกระทบผืนน้ำแตกกระจายเป็นระลอกริ้วพลิ้วกระเพื่อมเมื่อเรือประมงของคนหาปลาลอยลำผ่านมาพอดี

“เวลาฝนตก… ที่นี่บรรยากาศดีจัง”

ลี่หลินกล่าวกับเฟยหลงผู้เป็นลูกเขย…

เสียงหวานไพเราะที่ดังขึ้นทำเอาคนที่กำลังแอบจ้องมองสะโพกกลมกลึงตึงแน่นจนเห็นกลีบก้นเป็นรูปเป็นร่างรัดรึงอยู่ภายใต้ผ้าถุงลายดอกเนื้อบาง ถึงกับสะดุ้ง

“เอ่อ… ใช่… เอ่อ… นี่บรรยากาศดีมากท่านแม่”

เฟยหลงกล่าวตะกุกตะกัก…

รีบพาตัวเองออกมาจากภวังค์ฝันอันแสนหวานและวาบหวามเมื่อครู่

ทั้งที่ตระหนักดีว่า ‘ลี่หลิน’ มีฐานะเป็นแม่ยายของตน แต่ก็ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตนใดจึงดลจิตดลใจให้เฟยหลงไม่อาจหักห้ามจิตพิศวาสและอารมณ์ชู้สาวที่มีต่อแม่ยายคนงาม

“ถ้าชอบที่นี่ท่านแม่ก็ควรจะอยู่ต่อ… เดี๋ยวตอนกลับข้าจะจ้างรถม้าไปส่งท่านแม่ถึงบ้าน… ”

ความรู้สึกบางอย่างที่เป็นแรงผลักดันอยู่ภายใน ทำให้เฟยหลงตัดสินใจเอ่ยชวน

ก่อนที่อีกเสียงจะดังขึ้นสนับสนุนความคิดของเฟยหลงที่พยายามชักชวนแม่ยายให้อยู่ต่อ

“จริงอย่างที่ท่านพี่ว่า… อยู่ต่อนะท่านแม่อย่าเพิ่งกลับ เพราะว่าพรุ่งนี้ข้าก็จะต้องไปขายผ้าที่ต่างเมืองตลอดทั้งสัปดาห์ ถ้าท่านแม่อยู่บ้านจะได้มีคนทำกับข้าวให้สามีของข้า… ”

เป็นเสียงของ ‘ลี่เซียน’ หญิงสาวอายุเพียงยี่สิบปีผู้มีเอวบางร่างเล็ก ใบหน้าสะสวย นางผู้เป็นลูกเลี้ยงของลี่หลินและเป็นภรรยาของเฟยหลง

เมื่อครู่ลี่เซียนเดินเข้ามาพอดี หลังจากออกไปเก็บผ้าที่ตากไว้หลังบ้าน นางกลับมาทันได้ยินประโยคที่เฟยหลงเอ่ยชักชวนแม่ยายให้อยู่ต่อ

“จะดีหรือ… ”

ลี่หลินมีอาการสองจิตสองใจ นางกล่าวพลางเหลียวกลับมามองเจ้าของเสียงแหลมที่กำลังเดินเข้ามาทางด้านหลัง

“ดีสิท่านแม่… ท่านอยู่ต่อเถอะนะ… ”

ลี่เซียนช่วยเฟยหลงคะยั้นคะยออีกแรงเพราะว่าอยากให้มารดาอยู่ต่อ

ด้วยรู้ดีว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่ลี่หลินจะยอมออกจากบ้านมาเปิดหูเปิดตาสู่โลกภายนอก

เพราะว่าก่อนหน้านี้หลังจาก ‘ลี่เหรินเจี๋ย’ ผู้เป็นบิดาของลี่เซียนเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุจากการออกล่าสัตว์เมื่อสามปีก่อน

ลี่หลินผู้เป็นแม่เลี้ยงก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยพูดจากับใคร วันๆ นางเอาแต่นั่งถักไหมพรมขังตัวอยู่ในบ้าน

ลี่เซียนเห็นว่าถ้าทิ้งแม่เลี้ยงไว้คนเดียวนานกว่านี้ลี่หลินอาจจะกลายเป็นโรคซึมเศร้าเข้าสักวัน ถ้าขืนยังปล่อยอารมณ์ให้ดำดิ่งลงไปในห้วงเหวแห่งอดีตจากการสูญเสียสามีอันเป็นที่รัก

“ได้โปรดอยู่ต่อนะท่านแม่… ”