29.ให้โอกาสอีกครั้ง

“......” กวินท์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยินชะงักอยู่เล็กน้อยแม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมาตอนนี้แต่ภายในใจนั้นแทบจะอยากกอดเธอจนแทบจะบ้า

“มุกยอมกลับไปอยู่ด้วยกันอีกคระ......อ๊ะ !” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ กวินท์โผลเข้ามาสวมกอดเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย

“พี่ขอบคุณนะ” ชายหนุ่มพูดอย่างซึ้งใจ ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่าแล้ว เขากระชับกอดเธอให้แน่นมากขึ้นกว่าเดิมราวกับว่าไม่อยากปล่อยให้เธอหายไปจากอ้อมกอดของเขาอีกแล้ว

“แต่มันก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของพี่วินท์เหมือนกันนะคะ” ที่เธอยอมให้โอกาสเขาเพราะเธอยังรักเขาอยู่ เธอหลอกคนอื่นได้แต่เธอไม่สามารถหลอกใจตัวเองได้

เธอมองเห็นความพยายามของกวินท์มาโดยตลอดเพียงแต่อยากเห็นเขาพยายามมากกว่านี้ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่แค่เขาที่ขาดเธอไม่ได้ เธอก็ไม่สามารถขาดเขาได้เช่นกัน

“พี่ขอบคุณมุกจริง ๆ นะ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้มุกเสียใจอีก”

“มุกจะเชื่อคำพูดของพี่วินท์อีกครั้งนะคะ”

“ขอบคุณนะ” เขาเอ่ยขอบคุณเธอด้วยความซาบซึ้งใจ

“มุกให้โอกาสพี่วินท์แค่ครั้งเดียวนะคะ หากพี่วินท์ยังเป็นแบบเดิมอยู่มุกขอไม่กลับมาอีกแล้วนะคะ” เธอรู้ว่าการกลับไปอยู่ในจุดเดิมชีวิตมันไม่ได้ดีไปกว่าเดิม กฎเหล็กของเธอคือ หากมีครั้งต่อไปเธอก็จะไม่ขออยู่ในจุดนี้อีก

“พี่จะไม่ทำให้มุกเสียใจอีกเด็ดขาด พี่สัญญา” ชายหนุ่มกระชับกอดคนตัวเล็กให้แน่นมากขึ้นกว่าเดิม อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้เขาเคยตามหางานแสนนานในที่สุดมันก็กลับมาหาเขาอีกครั้ง หากครั้งนี้เขาทำผิดพลาดอีกครั้งก็คงไม่มีวันได้เธอกลับคืนมาอีกแล้ว

ข้อผิดพลาดในอดีตที่เคยทำไว้ เขาจะตามแก้ไขให้หมดไม่เหลือแม้แต่เศษคราบ โอกาสของเขาได้มาครั้งนี้ก็เพราะความพยายามของเขาเองหากเขายังทำแบบเดิม เขาก็ไม่ควรที่จะได้รับโอกาสจากเธออีกครั้ง

คนเราผิดพลาดครั้งเดียวก็พอแล้ว.......

“วันนี้มุกอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมเดี๋ยวพี่ทำให้” เขาเอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มพร้อมกับผละร่างเธอออกจากเขา แววตาคจ้องมองใบหน้าหวานอย่างมีความสุข นี่มันนานค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่เคยได้ยิ้มอย่างเปี่ยมสุขขนาดนี้

“มุกเพิ่งให้โอกาสพี่วินท์ไม่นาน พี่วินท์เริ่มตามเช็ดคราบสกปรกที่ตัวเองทิ้งไว้แล้วเหรอคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความหยอกล้อพลางจ้องมองใบหน้าหล่อของชายหนุ่มตรงหน้าไปด้วย

“เพราะพี่อยากทำตั้งแต่วินาทีนี้ พี่ไม่อยากให้เวลามันสูญเปล่าไปวัน ๆ”

“รักมุกมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ถ้าไม่รักพี่คงไม่ทำถึงขนาดนี้หรอกนะ” เพราะรักเธอเขาถึงยอมทำขนาดนี้เพราะทุกลมหายใจคือเธอเท่านั้น

“เพิ่งมารักมุก ตอนที่หย่ากันไปแล้วเหรอคะ”

“ไม่ได้รักตอนที่หย่ากัน รักทุกตอนแต่พี่มันแย่เอง”

“คิดว่าครั้งนี้จะทำตัวให้ดีกว่าเดิมไหมคะ”

“คุณไข่มุกยอมให้โอกาสผมขนาดนี้ คิดว่าผมจะทำตัวแย่กว่าเดิมเหรอครับ”

“ฮ่า ๆ” หญิงสาวหัวเราะออกมานึกตลกในคำพูดของคนตัวสูงก่อนที่เธอจะเขย่งเท้าแล้วจุ๊บเบา ๆ บริเวณริมฝีปากของคนตัวสูงสร้างความตกใจแก่กวินท์อยู่ไม่น้อย

“อันนี้ของขวัญสำหรับการที่ว่านอนสอนง่ายค่ะ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขาทำให้หัวใจของกวินท์เต้นระรัวขึ้นมา เขาใช้มือบีบปลายจมูกเชิดรั้นของคนตัวเล็กเบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยวก่อนที่จะพูดออกมาอีกครั้ง

“เล่นกับใจพี่แบบนี้ไม่ดีนะ”

“มุกยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

“แกล้งทำให้พี่ใจสั่นแล้วจะหนีกันเหรอ”

“ก็ไม่รู้สิคะ” เธอมองไปทางอื่นทำเอากวินท์ที่เห็นแบบนั้นก็หลุดยิ้มออกมาทันทีแต่แล้วเขาก็ต้องเบ้หน้าด้วยความเหยเกเมื่อรู้สึกเหม็นอะไรบางอย่าง

“อึก ทำไมมันเหม็นแบบนี้นะ”

“เหม็นอะไรคะ?”

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เหม็นเหมือนจะอ้วกเลยสงสัยช่วงนี้พี่น่าจะทำงานหนักเกินไป” ชายหนุ่มพูดอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะคิดว่าตัวเองนั้นทำงานหนักเกินไปต่างจากไข่มุกที่ยืนเงียบโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เธอพอจะรู้ว่าเขาเป็นอะไรเพราะส่วนหนึ่งมันมาจากตัวเธอ.......

วันต่อ

“นายยิ้มอะไรครับ?” เสียงของภากรเอ่ยถามเจ้านายด้วยความสงสัยเมื่อเห็นกวินท์จ้องมือถือของตัวเองโดยที่ฉีกยิ้มกว้างออกมา

“คนอย่างมึงจะไปรู้อะไร” เขาวางมือถือลงบนโต๊ะทำงานพร้อมกับใช้มือลูบคางตัวเองเบา ๆ

“คงจะเป็นเรื่องที่คุณไข่มุกยอมกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งใช่ไหมครับ”

“ก็รู้หนิ”

“ยินดีด้วยนะครับนาย”

“กูรู้เถอะว่ามึงแอบสมน้ำหน้ากูอยู่ตอนที่กูตามง้อเมีย” แววตาคมมองไปยังลูกน้องคนสนิทตัวเองอย่างจับผิด

“ถึงแม้ว่าผมแอบคิดแบบนั้นแต่ตอนนี้ผมก็ขอแสดงความยินดีกับนายด้วยครับ”

“เออ ขอบใจมึงมากก็แล้วกัน”

“ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้แหละครับ ดีบ้างแย่บ้าง” เขาก็ยินดีกับเจ้านายเช่นกันที่สามารถพาคนรักกลับมาอยู่ด้วยกันได้อีกครั้ง ภากรเห็นถึงความพยายามของกวินท์อย่างดี เขาก็คอยเอาใจช่วยอยู่ห่าง ๆ เนื่องจากไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเจ้านายเท่าไหร่นัก

เขาเชื่อว่ากวินท์ต้องปรับปรุงตัวเองได้ดีอย่างแน่นอน การที่ไขมุกยอมให้โอกาสขนาดนี้แล้วแปลว่าเธอก็ตกลงยอมกลับมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอีกครั้งบางทีบทเรียนครั้งนี้มันจะช่วยสอนกวินท์ได้เช่นกัน

“เออ ยังไงกขอบใจมึงมากก็แล้วกันที่คอยอยู่ข้าง ๆ กู แต่ตอนนี้กูรู้สึกเหม็นอะไรแปลก ๆ”

“เหม็น?”

“เออ มึงฉีดน้ำหอมของอะไร”

“ก็กลิ่นเดิมนะครับ” ภากรแสดงสีหน้าสงสัยอยู่ไม่น้อยเมื่อเห็นท่าทีของเจ้านาย เขาก็ใช้น้ำหอมกลิ่นเดิมมาโดยตลอดทำไมกวินท์ถึงได้กลิ่นแบบนั้น

“ทำไมเหม็นจังวะ”

“นายก็ใช้กลิ่นนี้ไม่ใช่เหรอครับ”

“กูเลิกใช้มาสองวันแล้ว”

“......” ภากรที่ได้ยินแบบนั้นก็เงียบเขาจ้องใบหน้าของเจ้านายในตอนนี้ที่ทำท่าเหมือนจะอาเจียนออกมา เขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

“เฮ้อ สงสัยช่วงนี้กูคงทำงานหนักไปจริง ๆ” ชายหนุ่มใช้มือคลึงขมับตัวเองอย่างรู้สึกปวดหัวอยู่ไม่น้อยโดยมีสายตาของภากรจ้องมองอยู่แบบนั้น