บทที่ 53

"เจ้าตามข้ามา"

เหมยลี่ที่นั่งอยู่กับลูกสาวตัวน้อยของนางถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย เด็กหญิงตัวเล็กที่อยู่ข้างมารดารีบดึงแขนเสื้อไว้แน่น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล

"ท่านแม่..."

เสียงเรียกเบา ๆ ของเด็กน้อยทำให้เหมยลี่หันไปลูบหัวลูกสาวของตัวเองอย่างอ่อนโยน

"เสี่ยวหมิง เจ้ารอแม่ที่นี่สักครู่ แม่ต้องไปพบนายหญิงก่อน แล้วแม่จะรีบกลับมา"

เด็กหญิงพยักหน้าหงึก ๆ พร้อมส่งยิ้มให้กำลังใจ มารดาของนางลูบหัวอย่างรักใคร่ ก่อนจะเดินตามเมิ่งเหยาเข้าไปในห้อง

ภายในห้อง เมิ่งเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสง่างาม ดวงตาของนางจับจ้องผู้เข้ามาใหม่อย่างพิจารณาโดยไม่รู้เลยว่า อีกฝ่ายแทบอยาจะกรี๊ดไหว้ขอบคุณฟ้าดิน

เหมยลี่เมื่อเข้ามาแล้วได้เห็นสายตาอันทรงเสน่ห์ ใบหน้าเฉี่ยวคมงดงามจนหัวใจของนางเต้นโครมคาม  นางไม่รีรอรีบคุกเข่าลงกับพื้นแสดงความเคารพ

"เจ้าเป็นใคร?"

 เมิ่งเหยาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

"ข้า...ไม่ใช่คนบนโลกนี้เหมือนกับท่าน"

คำตอบของเหมยลี่ทำให้เมิ่งเหยาหรี่ตาลง จ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความสงสัย

"เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่า ข้าเองก็ไม่ใช่คนบนโลกนี้?"

"เพราะข้าเคยอ่านนิยายเรื่องที่มีเรื่องราวของท่านอยู่เจ้าค่ะ"

"นิยายเรื่องนั้นชื่ออะไร?"

"ลิขิตสวรรค์หวนคืน เจ้าค่ะ"

เมิ่งเหยาเลิกคิ้ว นางกำลังประมวลผลข้อมูล

"คนละเรื่องกับที่ข้าอ่าน นั่นหมายความว่า...บนโลกนี้มีเรื่องราวของหลาย ๆ คนที่ดำเนินพร้อมกันสินะ"

นางพึมพำเบา ๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ขาเรียวยกขึ้นมาไขว่ห้างอย่างเคยชิน สายตาทอดยาวออกไปยังขอบฟ้าอย่างคุ่นคิด

"เหมือนฝันซ้อนฝัน...นิยายซ้อนนิยาย...แต่จะเรื่องอะไรก็ช่างเถิด ตราบใดที่ข้ายังหายใจ เรื่องราวทุกอย่างย่อมเป็นข้าที่ตัดสินใจเอง"

เหมยลี่มองเมิ่งเหยาด้วยแววตาชื่นชม นางกลั้นยิ้ม

"เจ้าชื่ออะไร"

"ข้าชื่อ ลี่เหมยลี่ เจ้าค่ะ"

"ข้าเมิ่งเหยา"

"ข้ารู้เจ้าค่ะ! ท่านคือคุณหนูหวังเมิงเหยา นายหญิงแดนเหนือ ท่านคือคนจากยุคปัจจุบันที่ย้อนกลับมา เพื่อช่วยเหลือตัวร้ายให้กลายเป็นคนดี!"

เมิ่งเหยาเลิกคิ้ว ก่อนหลุดหัวเราะออกมา

"ช่วยเหลือตัวร้าย? ใครกัน? มีใครร้ายกว่าข้าอีกหรือ?"

"ฮ่า ๆ ๆ นายหญิง ท่านไม่ร้ายเจ้าค่ะ ท่านเป็นนางเอกของเรื่องนี้!"

เมิ่งเหยายิ้มมุมปากก่อนกล่าวแซวตัวเอง

"หากข้าเป็นนางเอก คงเป็นนางเอกที่ใจร้ายที่สุดแล้ว"

"ไม่ใช่เจ้าค่ะ ท่านทั้งสวย รวย แซ่บ ฟาดไม่ยั้ง และสามีของท่านก็แซ่บไม่แพ้กัน คนอ่านชอบท่านมาก หนึ่งในนั้นก็คือข้าเจ้าค่ะ!"

เมิ่งเหยายิ้มขำ ก่อนเอ่ยถาม

"แล้วเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?"

"ข้าคิดว่านักเขียนคงชังข้าเจ้าค่ะ! ข้าแค่พิมพ์คอมเม้นต์ไปว่าอยากรู้เรื่องราวของท่านมากกว่านี้ ข้าพิมพ์ทุกตอน ท่านเชื่อหรือไม่ว่า! พอข้าตื่นขึ้นมาก็มาโผล่ที่นี่แล้ว!"

เหมยลี่บ่นอุบอิบราวกับชีวิตถูกกลั่นแกล้ง

"หมายความว่าเจ้าก็เคยคอมเม้นต์เหมือนข้าเลยสินะ?"

"ใช่เจ้าค่ะ!"

เมิ่งเหยาเท้าคางพลางถอนหายใจ

"เช่นนั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครที่ข้าต้องช่วยให้ไม่กลายเป็นตัวร้าย?"

เหมยลี่ส่ายหน้า

"ไม่รู้เจ้าค่ะ นิยายที่ข้าอ่านเพิ่งเริ่มต้นได้แค่สิบตอน มันเพิ่งเดินเรื่องมาถึงที่ท่านใช่กาน้ำชาฟาดหัวแม่ดอกบัวขาว ท่านเชื่อหรือไม่...ข้าไม่คิดว่าท่านจะกล้าทำถึงขนาดนั้น สะใจข้ามาก และเนื้อเรื่องก็ตัดมาตอนที่ท่านซื้อทาสวันนี้เอง แต่คำโปรยของเรื่องคือท่านช่วยแก้ไขชะตาเหล่าตัวร้ายให้กลายเป็นคนดีเจ้าค่ะ"

เมิ่งเหยาถอนหายใจยาว หากเป็นเช่นนี้ก็แสดงว่าเรื่องราวในนิยายยังไม่ถูกกำหนดไว้สินะ

"ช่างเถอะ ไม่ว่าจะต้องช่วยใครหรือไม่...ข้าก็ยังเป็นข้าอยู่ดี ต่อให้รู้ว่าต้องช่วย หากข้าไม่อยากช่วย ข้าก็จะไม่ทำ!"

เหมยลี่มองเมิ่งเหยาด้วยความชื่นชม ก่อนเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"ข้าขอกอดท่านสักครั้งได้หรือไม่? ข้าชอบท่านมากจริง ๆ !"

เมิ่งเหยาเลิกคิ้วก่อนจะแย้มยิ้มกว้าง

"มาเถอะ สหายร่วมชะตากรรมของข้า!"

เหมยลี่รีบพุ่งคลานเข่าเข้าไปกอดเมิ่งเหยาแน่น

"ข้าชอบท่าน! ชอบทุกอย่างที่เป็นท่าน เพียงได้พบท่าน ข้าก็ไม่กลัวสิ่งใดอีกแล้ว!"

ปัง!

เสียงประตูเปิดออกอย่างแรง ทำให้ทั้งสองสะดุ้งโหยง

"ท่านพี่!"

"เหยาเอ๋อร์"

เสียงเข้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงสง่าของไท่เฟิงที่ก้าวเข้ามา ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม สายตาคมกริบจับจ้องไปยังสตรีทั้งสองที่กอดกันอยู่

เหมยลี่ตัวแข็งทื่อ นางไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้มากด้วยอำนาจ

"มาได้อย่างไรเจ้าคะ"

เมิ่งเหยาหันไปมองเหมยลี่ที่นิ่งค้างตัวลีบอยู่ข้าง ๆ นางเห็นได้ชัดว่าสตรีนางนี้กำลังพยายามสงบสติอารมณ์อย่างสุดความสามารถ แต่ไม่ว่ายังไงรัศมีแห่งความหวาดกลัวก็แผ่ซ่านออกมาทั่วร่างของนาง

เหมยลี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบปล่อยร่างของเมิ่งเหยาที่นางกอดไปเมื่อครู่ นางแทบอยากจะตบปากตัวเองแรง ๆ  ในใจร้องตะโกนว่า

‘จังหวะนรกมากแม่!’

หากจะมีใครในเรื่องนี้ที่น่ากลัวที่สุด คงไม่พ้นบุรุษตรงหน้านางที่กำลังจ้องเขม็งราวกับจะฆ่านางด้วยสายตา

‘ข้ายังมีโอกาสแกล้งเป็นลมอยู่ไหม?’

เหมยลี่คิดอย่างสิ้นหวัง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเรียกคนรัก พร้อมแรงกดดันที่ทำให้แม้แต่อากาศรอบตัวก็หนักอึ้ง

“เหยาเอ๋อร์…”

เมิ่งเหยาถอนหายใจ ก่อนจะลุกเดินไปหาไท่เฟิงพลางส่งยิ้มปลอบ

"เจ้าออกไปก่อนเถอะ เหมยลี่"

 เมิ่งเหยาหันไปสั่ง

"เจ้าค่ะ!"

 เหมยลี่แทบอยากจะพุ่งตัวออกจากห้อง แต่ก่อนที่นางจะได้ลุกขึ้น เสียงของไท่เฟิงก็ดังขึ้นอย่างเด็ดขาด

"ไม่ต้อง ให้นางอยู่นี่แหละ ข้ามีเรื่องต้องตรวจสอบ"

เหมยลี่ตัวแข็งเป็นหิน

‘จบกัน! นี่มันจบแล้วจริง ๆ !’

เมิ่งเหยาถอนหายใจเงียบ ๆ นางรู้ซึ้งถึงโทสะของไท่เฟิงดี ว่าไม่อาจระงับได้ง่ายง่าย  และต่อให้รีบอธิบายตอนนี้ ก็คงไม่มีประโยชน์ใดดังนั้นนางจึงตัดสินใจให้เขาฟังเรื่องนี้ไปพร้อมกันเสียเลย

ร่างบางจับมือร่างสูงด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะออกแรงดึงให้เข้ามานั่งข้างใน แววตาที่อ่อนลงของไท่เฟิงสะท้อนให้เห็นว่า แม้จะโกรธเพียงใด แต่สุดท้ายก็ยังคงพ่ายแพ้ให้กับนางเช่นเดิม

"พี่เฟิง ท่านนั่งรอข้าสักครู่ ข้ายังมีสิ่งที่อยากถามเหมยลี่อยู่"

ไท่เฟิงไม่ตอบแต่ไม่ขัดขวาง เขาเดินเข้ามานั่งอย่างนิ่ง ๆ เมิ่งเหยาหันไปมองเหมยลี่ ก่อนจะถามขึ้น

 "เจ้าบอกว่าเจ้ามาจากที่เดียวกับข้าใช่หรือไม่?"

"เจ้าค่ะ นายหญิง"

"ถ้าเช่นนั้น 100+50+20+30 เป็นเท่าไร?"

"200 เจ้าค่ะ"

"150-80+30 เป็นเท่าไร?"

"100 เจ้าค่ะ"

 เหมยลี่ตอบอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เมิ่งเหยาพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนถามต่อ

"เช่นนั้นจงบอกข้ามาว่า โลกที่เจ้าจากมาปีใด?"

"ข้ามาในปี 2040 เจ้าค่ะ"

คิ้วของเมิ่งเหยาขมวดเข้าหากันทันที

‘เวลาผ่านไปไวขนาดนี้เลยหรือ ข้าเพิ่งมาอยู่ได้ไม่นานเองนะ’

 "หืม? ไม่ใช่ปีเดียวกับข้าสินะ… เช่นนั้นเจ้าพูดได้กี่ภาษา?"

"ไทย จีน อังกฤษ สามภาษาเจ้าค่ะ"

"ในโลกนั้น เจ้าอายุเท่าใด?"

"ข้าอายุ 28 ปี เจ้าค่ะ"

เหมยลี่ตอบคำถามด้วยรอยยิ้มกว้าง

"มีครอบครัวหรือสามีหรือไม่?"

"ไม่มีเจ้าค่ะ ข้าเป็นเด็กกำพร้า และที่ไม่มีสามีก็เพราะข้าไม่ชอบผู้ชาย"

ทันทีที่พูดจบ เหมยลี่ก็รีบตะครุบปากตัวเอง ความปากไวของนางกำลังจะทำให้นางตายเร็ว!

เพล้ง!