ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

ทั้งที่เป็นฝ่ายตนเองโดยแท้บิดเบือนสัญญาเก่าก่อนจับเอาเพียงหลานสาวสายรองส่งขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปทดแทนบุตรของตนเองแต่กลับไม่สำนึกแล้วยังมาพานโกรธเคืองผู้อื่นว่ามิรักษาหน้าให้พวกตนเอง

"มิทราบว่าในเมื่อท่านอ๋องเก้ากล่าวว่าวันนี้คิดให้เกียรติคนตระกูลหลัวมารับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองแต่เหตุใดจึงทรงปิดหน้าปิดตามิดชิดนี่จะไม่เป็นการกล่าวย้อนแย้งไม่จริงใจกระมังเพคะ"

ในเมื่อนางย่อมรู้ภายใต้หน้ากากบดบังใบหน้าไปเสียแปดส่วนนั้นซุกซ่อนแต่ความอัปลักษณ์ด้วยผลจากพิษงูที่กัดกินผิวหนังบริเวณรอบดวงตาซึ่งพิษมิอาจกำจัดออกได้โดยง่าย จางอี้นางจึงคิดให้เจ้าคนไร้ค่าผู้นี้อับอายผู้คนชั้นสูงตอบแทนนางและบุตรสาวบ้าง

"จริงใจหรือไม่เปิ่นหวางย่อมรู้ตัวดี...เช่นกันใบหน้านี้จะเปิดหรือไม่ก็อยู่ที่ตัวของเปิ่นหวางเช่นกัน แล้วอีกอย่างความจริงใจนี้เปิ่นหวางจะมอบแต่เพียงผู้ที่คู่ควร...อย่างเช่น...ฉีหวางเฟย...พระชายาเอกของเปิ่นหวางเท่านั้นผู้อื่นที่มิเกี่ยวข้องไยเปิ่นหวางต้องใส่ใจด้วยเล่ากั๋วกงฟูเหริน"

ยามนี้นั่งมาได้ครู่ใหญ่แม้แต่น้ำสักอึกฉีหวางหรือท่านอ๋องเก้าจะแตะต้องหรือก็หาไม่เช่นนี้ทุกผู้ย่อมรับรู้ถึงบรรยากาศแสนกดดันภายในห้องโถงกว้างแห่งนี้ได้ชัดเจนกันทุกผู้ตัวคนทั้งที่วันนี้คือวันมงคลโดยแท้แต่ช่างอึดอัดยิ่งกว่าบรรยากาศในพิธีศพก็มิปาน

"นี่ก็สายแล้วพวกเรายังต้องเดินทางกันอีกร่วมพันลี้หากตัวเจ้าสาวพร้อมแล้วก็เชิญกั๋วกงและกั๋วกงฟูเหรินส่งเจ้าสาวขึ้นเกี้ยวเถิด"

ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งกล่าวขึ้นเป็นประโยคแรกนับแต่ก้าวเข้ามายังจวนไค่กั๋วกงแห่งนี้หลังจากเมื่อสองวันก่อนคำตอบถูกส่งไปแจ้งว่าข้อตกลงไปตามที่ทั้งนางและหลานชายพึงใจม้าเร็วก็ถูกส่งไปแจ้งให้หานหย่งไท่ทราบแต่ที่ผิดไปก็คือจากสองฝาแฝดเหลือเพียงหนึ่งเดียวเพราะหลัวเหม่ยฉีฝาแฝดคนพี่ได้ตายลงไปเมื่อราวสิบห้าวันก่อนแต่ถึงอย่างนั้นเพียงหนึ่งก็ถือว่าได้ตามประสงค์แล้ว

"เช่นนั้นก็เชิญท่านอ๋องเก้า...เชิญฮูหยินผู้เฒ่าที่ด้านหน้าจวนได้เลย...กั๋วกงฟูเหรินไปพาเหม่ยเหยาส่งขึ้นเกี้ยวได้แล้ว"

ผ่านไปราวครึ่งเค่อกายเล็กในชุดเจ้าสาวที่ดูเก่าปอนก็ถูกประคองออกมาจากทางด้านข้างของประตูจวนเห็นเช่นนั้นฮูหยินผู้เฒ่าหลิวก็ถึงกับเม้มริมฝีปากแน่น

...คนชั่วพวกนี้คิดหักหน้ากันเช่นนี้เชียวหรือ...

นอกจากสินเดิมเจ้าสาวจะมีเพียงหีบเดียวซึ่งในสายตาของนางย่อมมองออกมิต้องคาดเดาให้เหนื่อยว่าคงมีเพียงเสื้อผ้าของเจ้าสาวหญิงชราก็ให้เดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง

"ท่านยายเรียบร้อยแล้วหรือไม่"

คนที่มองไม่เห็นสิ่งใดเอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงนิ่งสงบซึ่งฮูหยินผู้เฒ่าคาดว่าหาก"อาไท่"ของตนมองเห็นคงได้โกรธจนแทบเผาจวนไค่กั๋วกงทิ้งเสียเป็นแน่

"เรียบร้อยแล้ว จิ้งถีเจ้าประคองท่านอ๋องไปขึ้นรถม้าเถิดแดดเริ่มจะแรงแล้ว"

หญิงชราคิดว่าให้รอช้าอีกเพียงนิดไฟโทสะของตนอาจระงับไปไหวจึงตัดบทเร่งออกเดินทางวันนี้ถือว่าพวกตนเองตกเป็นรองและคนตกเป็นรองย่อมพูดอันใดไปก็เสียเปล่ารอคอยให้หลานชายของนางทวงคืนสิ่งที่สมควรเป็นของตนเองคืนมาได้ยามนั้นค่อยลงมือชำระความก็มิถือว่าสายไปแต่อย่างใด

ทางด้านของหลัวเหม่ยเหยาหลังจากนางถูกทรมานจนคิดว่าชีวิตของตนเองจะสิ้นตามพี่สาวและบิดามารดาลงไปเสียเป็นแน่ในคราวนี้จวบจนเมื่อยามเช้าของวันที่3ท่านป้าสะใภ้และท่านลุงก็นำหนังสือฉบับหนึ่งมาให้นางลงชื่อและนางก็ใช้สายตาอันอ่อนล้าอ่านได้ความว่ามันคือถ่ายโอนทุกสิ่งของฝ่ายตระกูลเซี่ยให้ตกเป็นของท่านลุงไปทั้งหมดในวันที่นางอายุครบยี่สิบหนาว

ใจนางนั้นมิได้คิดอยากได้อยากมีอยู่แล้วขอเพียงท่านลุงทำตามสัญญายามนางครบวัยยี่สิบยินดีปลดปล่อยนางไปตามทางหลัวเหม่ยเหยาก็ยินดีไม่เอาทุกสิ่ง ซึ่งท่านลุงก็รับปากนางแข็งขันนั่นเองเด็กสาวที่บอบช้ำจึงพอจะเปิดรอยยิ้มออกมาได้บ้างหากแต่มิทันสิ้นสุดข่าวที่กระชากหัวใจนางก็เข้าหู

...วันนี้นางต้องขึ้นเกี้ยวตกแต่งให้แก่ฉีหวางบุรุษที่เป็นคู่หมายของญาติผู้พี่...

ยามนั้นเหมือนโลกใบน้อยของนางถล่มลงมาทับจนหายใจแทบไม่ออกนางเพียงอยากมีชีวิตธรรมดาเป็นเพียงหมอหญิงผู้ออกท่องยุทธภพช่วยเหลือคนยากคนจนแต่ยามนี้กลับถูกท่านลุงและป้าสะใภ้ยึดเอาทุกสิ่งไปเป็นของตนเองจนสิ้นมิเหลือแม้เพียงกำไลหยกที่มารดาเคยให้นางติดกายเอาไว้เรียกว่ายามนี้หลัวเหม่ยเหยาเหลือเพียงตัวกับห่อผ้าเพียงสามชุดแล้วยังต้องถูกจับขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปแดนไกลไยคนที่เป็นญาติเพียงหนึ่งเดียวทำร้ายนางได้มากมายเพียงนี้กันเล่า

...เหตุใดนางยินยอมมากถึงเพียงนี้ท่านลุงยังมิเคยมองนางเป็นหลานเป็นสายเลือดเดียวกัน...

"ท่านลุงเมตตาอาเหยาเถิดข้ายินดีรองมือรองเท้าเป็นทาสให้ท่านลุงและท่านป้าสะใภ้แต่อย่าได้ส่งข้าไปยังจวนอ๋องเก้าเลย"

...พลัก...

กายเล็กถูกปลายเท้าหนาถีบเข้ากลางหน้าอกจนนางหงายลงไปนอนฟุบลงกับพื้นเรือนกระดำกระด่าง

"ท่านพี่ใจเย็นสักหน่อยตบตีนางในยามนี้เกิดนางช้ำในจนตาย...มิสมควร...มิสมควรอย่างยิ่ง"

กลับเป็นจางอี้ที่เข้าห้ามปราบผู้เป็นสามีเพราะกลัวว่านังเด็กโง่ตรงหน้าอาจจะตายลงไปก่อนจะส่งขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวส่วนเมื่อขึ้นเกี้ยวไปแล้วจะเป็นจะตายก็นับว่ามิใช่ความผิดของคนตระกูลหลัว

"เอาเถอะที่เหลือข้ายกให้เจ้าจัดการก็แล้วกันทำอย่างไรก็ได้แค่มันขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปได้ก็เป็นพออย่างอื่นข้ามิสนใจทั้งสิ้น"

เพราะเขายามนี้ทุกสิ่งก็ได้มาครอบครองจนหมดแม้แต่หีบใส่ตำราโบราณเหล่านั้นซึ่งต่อให้อีกห้าหนาวจะมีหรือไม่มีหลานโง่ผู้นี้อยู่หรือไม่เขาก็คิดว่าบางทีด้วยอำนาจและเงินทองที่มีสุดท้ายย่อมหาหนทางอื่นมาเปิดออกจนได้ดังนั้นตอนนี้หลัวเหม่ยเหยานางจะตายหรืออยู่เขาจึงมินำพาขอเพียงขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวออกไปพ้นจวนแห่งนี้ก็ถือว่าตระกูลหลัวของตนเองปลอดภัยไร้กังวลไปจนสิ้นอย่างแน่นอน

ดังนั้นยามที่กายบอบช้ำถูกส่งขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปจึงมีเพียงร่างแต่ไร้ซึ่งสติไปเสียจนสิ้นและกว่าที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวจะรับรู้ก็ยามเมื่อออกไปจนพ้นเขตเมืองหลวงเจ้าสาวตัวน้อยจึงถูกเปลี่ยนมาขึ้นยังรถม้าคันเดียวกับท่านฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเพื่อความสะดวกต่อการเดินทางไกลนั่นเองจึงรับรู้ว่าเจ้าสาววันนี้นางบอบช้ำมากเพียงใดบอบช้ำจนแทบเอาชีวิตไม่รอดเสียแล้ว...

“ฉีเฟิ่งเหตุใดจึงหยุดรถม้านานนัก”

เสียงจากภายในรถม้าคันที่สามดังขึ้นเมื่อผ่านไปครู่ให้แต่ขบวนรถม้ากลับยังไม่ออกเดินทางทั้งที่เพียงเปลี่ยนจากเกี้ยวไปเป็นนั่งรถม้าคันเดียวกับฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเท่านั้น

“ทูลท่านอ๋องเก้าเมื่อครู่ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวให้จื่อฟางมาแจ้งกระหม่อมว่าหวางเฟยสิ้นสติพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์ฉีเฟิ่งชักม้าเข้ามาเทียบก่อนรายงานถึงสถานะการยังรถม้าคันแรกที่ฮูหยินผู้เฒ่านั่งโดยสาร

“แล้วจิ้งถีเล่า”

เสียงภายในสอบถามถึงองครักษ์อีกผู้

“ทูลท่านอ๋องจิ้งถีนำม้าไปสำรวจเส้นทางด้านหน้ายังมิกลับมาพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงภายในเงียบหายไปชั่วขณะหนึ่ง

“มาช่วยข้า”

ฉีเฟิ่งได้ฟังก็โดดลงจากหลังม้าแล้วเร่งขึ้นไปบนรถม้าแต่เพียงเท้าแตะด้านหน้ากายสูงใหญ่ที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นอาภรณ์สีดำเรียบง่ายกับหมวกผ้าปกปิดใบหน้ามิดชิดกลับแหวกผ้าม่านออกมาด้วยตนเองเสียแล้ว

“นำไป”

ฉีเฟิ่งจึงยื่นแขนให้ผู้เป็นนายจับและหากจะสังเกตให้ดีแต่ละก้าวเดินฝีเท้าแกร่งมั่นคงมิต่างจากคนสายตาปกติ

“ท่านยาย”

เขาเอ่ยขึ้นเมื่อมาหยุดยืนยังข้างเกี่ยวหลังใหญ่ที่บัดนี้มีกายของฮูหยินผู้เฒ่ากำลังสำรวจกับคนตัวเล็กในชุดเจ้าสาวสีสด

“อ้อ…อาไท่เจ้ามาพอดี มาช่วยกันสักหน่อยเหม่ยเหยานางบาดเจ็บสาหัสคาดว่าอาจถูกทรมานมาอย่างหนัก”

เพียงสิ้นคำคนตัวเล็กก็สำลักเอาเลือดสีคล้ำออกมาคำใหญ่นั่นเองที่หานหย่งไท่ต้องกำหมัดแน่นกรามแกร่งก็บดกันจนขึ้นสันนูนเด่นยังดีที่ยามนี้ใบหน้าหล่อเหล่าถูกบดบังหาไม่คงได้เห็นว่ายามนี้ดวงตาเรียวรีคู่นั้นวาวโลดไปด้วยไฟโทสะมากมายเพียงใด