ตอนที่ 6

ตอนที่  6

...กลัวแล้วอย่างไร...ไม่กลัวแล้วอย่างไร...เพราะสุดท้ายนางจะเจ็บจนสิ้นสติไปอยู่ดีหนีก็ไม่ได้ยิ่งต่อสู้ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงดังนั้นแล้วหลัวเหม่ยเหยานางจึงมีเพียงยินดีเผชิญหน้าต่อความเจ็บปวดนี้เสียให้มันจบสิ้นไป

"จับนางเอาไว้! "

น้ำเสียงกลับร้ายกว่า...

บ่าวชายทั้งสี่คนตรงเข้ามาจับยึดจับข้อมือและข้อเท้าของหลัวเหม่ยเหยาทั้งที่ไม่จำเป็นสักนิดเช่นไรนางก็ไม่อาจต่อสู้หรือหนีไปได้หากแต่คนเช่นจางอี้นางหรือจะคิดถึงข้อนี้นอกจากจะกำชับให้คนทั้ง4นั้นกดให้ร่างเล็กนอนคว่ำหน้าลงไปกับพื้น สาวน้อยนิ่งสงบไม่มีดิ้นรนขัดขืนแต่อย่างใด

"กั๋วกงฟู่เหรินได้โปรดปล่อยอาเหยาไปเถอะนะเจ้าคะ จะลงโทษก็จงลงโทษที่จิ้งซินแต่ผู้เดียวบ่าวยินดีรับโทษทั้งหมดเอาไว้เอง...อย่าทำนางอีกเลย"

ครั้งนี้จิ้งซินเกินจะทานทนนางเร่งโขกศีรษะขอร้องเพราะหลังจากไปเฝ้าหลุมศพของพี่สาวอยู่หลายค่ำคืนหลัวเหม่ยเหยานางจึงป่วยด้วยไข้หวัดหากยังมาถูกทรมานทั้งที่เพิ่งเบาจากอาการไข้เกรงว่าร่างกายเล็กๆ นี้อาจรับไม่ไหวโดยที่จิ้งซินเองนางไม่รู้ว่าเช่นไรกั๋วกงฟูเหรินคงยากจะให้คนตัวเล็กตายได้เพราะยังมีผลประโยชน์สูงค่ารออยู่แต่ที่ยังคิดทรมานก็เพียงเอาความสะใจเท่านั้นนางจึงเลือกใช้เข็มแทนไม่ใช้ไม้โบยเพิ่มเพราะหากเป็นเช่นนั้นยามส่งนางขึ้นเกี้ยวในอีกสามวันอาจทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวไม่พอใจเอาได้

"เอาเถิดในเมื่อเจ้านั้นวอนขอกันถึงเพียงนี้ข้าก็จะ'เมตตา'เจ้าก็แล้วกันจิ้งซินในเมื่อข้าให้โอกาสเจ้าแล้วแต่เจ้าไม่เห็นค่าก็อย่ามาโทษว่าข้าใจร้ายต่อเจ้าก็แล้วกัน"

น้ำเสียงนั้นช่างโหดร้ายจนบ่าวชายยังหนาวสะท้านเมื่อได้ฟัง...

"จับมันมัดเอาไว้"

"ปล่อยข้า! ...เจ้ามันคือนางปีศาจชั่วช้า! ...สักวันกรรมชั่วต้องคืนสนอง! ข้าขอสาปแช่งขะ...อึก! "

ฉึก! ...

ฉึก! ...

ปลายมีดคมตวัดเข้าตัดหลอดลมขาดเพียงหนึ่งคมมีดแต่กลับมิสาสมใจ สตรีสาวใหญ่ผู้นั้นยังคงจุ่มจ้วงแทงซ้ำรอยไปอีกหลายบาดแผล...

"ปากดีเกินไป...ฮึๆๆ ข้าคงใจดีต่อเจ้ามากจนเกินไปสินะ พวกเจ้าทั้งสองจงนำร่างของมันไป'จัดการ'ให้เรียบร้อยอย่าให้เหลือสิ่งใดมา'รกนัยน์ตา'ของข้าอีกเป็นอันขาดมิเช่นนั้นก็จะเป็นครอบครัวของพวกเจ้าที่จะได้ไปอยู่กับนางบ่าวปากมากผู้นี้! "

หนึ่งชีวิตสิ้นลงอย่างง่ายดาย จนหลัวเหม่ยเหยาเองยังต้องตื่นตะลึงดวงตาเบิกค้าง เลือดที่สาดกระเซ็นจากบาดแผลของร่างบอบบางเปื้อนใบหน้านวลสาวน้อยมองใบหน้าที่ถ่ายทอดความงดงามราวเทพธิดาส่งต่อไปถึงผู้เป็นบุตรสาว ด้วยความหวาดกลัวจนถึงแก่น!

...นางช่างอำมหิตเกินคนมากขึ้นทุกวัน....

งดงามแต่ช่างมีจิตใจโหดร้ายเกินมนุษย์เสียนัก...

นิ้วมือเล็กเรียวทั้งสิบกำเกร็งจิกลงฝ่ามือโดยไม่รู้สึกตัวแล้วในยามนี้ เพราะความโหดร้ายตรงหน้าทำเอาสติของหลัวเหม่ยเหยาแทบหลุดหายสิ้นลง...

"หึ! ...อย่าได้กลัวไป ถึงเจ้าวอนขอ ข้าก็คงมิอาจ มอบความตายเช่นสหายคนสนิทของเจ้าได้หรอกเหม่ยเหยาเอ๋ย ถึงตัวของข้านั้นอยากมอบให้กับเจ้าแทบขาดใจสิ้นสติมากเพียงใดก็ตาม...เพราะชีวิตของเจ้ายังมีสิ่งมาแลกเปลี่ยนกับข้าอยู่สบายใจได้วันนี้ยังไม่ใช่วันตายของเจ้าหรอกนังเด็กโง่ ...กดหัวมันเอาไว้! "

เสียงสั่งความนั้นช่างโหดร้ายก่อนที่เข็มหนึ่งค่อยเริ่มขึ้นด้วยความเจ็บเกินบรรยายที่กลางแผ่นหลังบอบช้ำของสาวน้อยนามหลัวเหม่ยเหยาเข็มแล้วเข็มเล่า...

และหากนั่นสาวน้อยผู้อาภัพนางคาดคิดว่าเป็นนรกลึกสุดแล้วละก็...มันก็เป็นเพียงประตูขุมนรกเพิ่งจะเปิดแย้มแผ่วเบาเท่านั้น! ...

เพราะนับจากนั้นหลัวเหม่ยเหยานางจึงได้รู้ความหมายแท้จริงของคำว่า'อยากตายก็มิได้ตาย'อย่างสุดซึ้งถึงแก่นใจว่ามันเป็นเฉกเช่นนี้นี่เอง...

ตนเหมันฤดูมาเยือนยังเมืองหลงของต้าเหลียง

ยังจวนสกุลหลัวหรือก็คือจวนไค่กั๋วกงแห่งต้าเหลียงห่างจากภายในเมืองหลวงอยู่ราวหกสิบลี้เกือบเข้าเขตแดนของแคว้นฉินซึ่งติดชิดกับแคว้นจิ่นยามนี้ด้านหน้าจวนกลับปรากฏเกี้ยวหลังใหญ่ครบตามประเพณีของชนชาวต้าเหลียงที่จะจัดมารับตัวเจ้าสาวอย่าเอิกเกริก สีแดงเจิดจรัสจนทุกผู้ที่ผ่านไปมาต่างแซ่ซ้องถึงความยิ่งใหญ่นี้

เห็นเช่นนั้นทั้งกั๋วกงฟูเหรินและบุตรสาวต่างก็คล้ายกับว่าตนเองถูกทางฝ่ายของฮูหยินผู้เฒ่าหลิวและฉีหวางหักหน้ากันอย่างไรอย่างนั้นเพราะหลัวเหม่ยเหยาเช่นไรก็เป็นเพียงคนตระกูลหลัวสายรองหากเกี้ยวและขบวนรับตัวเจ้าสาวนี้จัดมาเสียยิ่งใหญ่เทียบเท่าขบวนรับตัวเหล่าพระชายาเอกของอ๋องทั้งหลายมิผิดเพี้ยนเช่นนี้ไม่หักหน้าท่านหญิงแห่งจวนไค่กั๋วกงแล้วยังจะกล่าวเป็นอื่นไปได้อย่างไร

"เอิ่ม...ชะ...เชิญท่านอ๋องเก้า"

และยิ่งยามนี้บุรุษที่ถูกกล่าวว่าบาดเจ็บสาหัสดวงตาหรือก็มืดบอดแต่วันนี้ถึงกลับเดินทางมารับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองเป็นเช่นนี้จะมินับว่าเขาให้เกียรติเจ้าสาวผู้นี้เป็นอย่างยิ่งหรอกหรือ

"มิทราบว่าท่านอ๋องเก้าอาการบาดเจ็บดีขึ้นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะวันนี้จึงเดินทางมารับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองเช่นนี้"

และหลัวถงหยินก็มิอาจกักเก็บความสงสัยภายในใจเอาไว้ได้อีกต่อไปเมื่อกายสูงใหญ่ในอาภรณ์สีแดงสดปักด้วยเส้นไหมสีทองลวดลายมังกรซึ่งแน่นอนว่าผู้จะสวมชุดเจ้าบ่าวที่ปักด้วยลายมังกรตามประเพณีของชาวต้าเหลียงแล้วจะเป็นหวางชั้นหนึ่งเท่านั้นและในแผ่นดินยามนี้นอกจากองค์ไท่จื่อยามนี้ก็มีเพียงฉีหวาง แห่งตงอี๋หรืออ๋องเก้านั่นเอง ถูกพยุงด้วยสององครักษ์ให้ทรุดนั่งยังชุดรับแขกอย่างเป็นทางการของจวนไค่กั๋วกงแล้วเขาจึงเอ่ยปากสอบถามออกไปทันที

"ต่อให้เปิ่นหวางยังอ่อนแออย่างยิ่งแต่วันนี้เป็นวันดีวันเดียวในชีวิตที่จะตกแต่งพระชายาเอกเข้าตำหนักฉีหวางจะให้ดูดายไปได้อย่างไร"

...เพล้ง...

ถ้วยน้ำชาในมือของจางอี้ถึงกับหลุดลงไปกระแทกพื้นเสียงดังยามได้ฟังว่าวันนี้ฉีหวางตั้งใจแต่งเอานังเด็กโง่เง่าหลัวเหม่ยเหยาไปเป็นพระชายาเอกด้วยที่นางเข้าใจเช่นไรฉีหวางก็คงประทานให้เพียงตำแหน่งอิ้งซื่อ^{* (เป็นตำแหน่งพระชายารองขั้นหกซึ่งเป็นยศต่ำลงมาจากพระชายาเอกอยู่สองขั้น)}

เพราะหลัวเหม่ยเหยาเช่นไรก็เป็นญาติสายรองบิดาและมารดาเรียกว่าเป็นสามัญชนธรรมดาหาใช่ชนชั้นสูงเช่นบุตรีของตนเองที่เป็นถึงท่านหญิงใหญ่ไค่กั๋วกง แต่ยามนี้แขกก็มิใช่น้อยนั่งอยู่มากมายแต่ฉีหวางกลับออกปากเช่นนี้มิเท่ากับหักหน้าคนตระกูลหลัวสายหลักไม่คิดไว้หน้าเต็มตัวเลยทีเดียว ใบหน้างามจึงยิ่งมึนตึงไม่เกรงใจผู้ใดอีกต่อไป