ตอนที่ 8

ตอนที่ 8

“หึ!...คงคิดว่าจะส่งศพให้ข้าสินะเจ้าเฒ่าถงหยินผู้นั้น”

น้ำเสียงที่กดต่ำฟังแล้วย่อมรู้บัดนี้ฉีหวางโกรธมากเพียงใด 

“ข้าเกรงว่าหากยังมิถึงมือท่านหมอในค่ำคืนนี้ยามรุ่งเช้ามาเยือนเราอาจต้องส่งศพฉีหวางเฟยไปยังสุสานแทนที่จะเป็นห้องหอเป็นแน่”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวเอ่ยกับหลานชายด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาบอกแก่นางว่ายามนี้หลานสะใภ้ตัวน้อยที่ยังมิทันได้กราบไหว้บรรพชนก็อาจจะต้องลงไปนอนเล่นยังสุสานเสียแล้ว หานหย่งไท่เขามิได้พูดมากอีกตรงเข้าไปขยับกายเล็กกดตรงจุดชีพจรที่ต้นลำคอเพียงครู่คิ้วกระบี่ก็ยับย่น

“ท่านยายเห็นทีข้าคงต้องเสี่ยงพานางควบม้าเร็วล่วงหน้าไปก่อนเสียแล้ว”

ก็มีเพียงวิธีนี้ซึ่งคงพอให้ความหวังของเขามิดับสูญไปเสียก่อนเพราะที่เขาต้องแต่งเอาสองฝาแฝดเหม่ยฉีและเหม่ยเหยามาให้ได้ก็ด้วยสืบทราบสองพี่น้องคือทายาทตระกูลเซี่ยที่ในอดีตคือหมอหลวงยังดินแดนเทียนสุ่ยสืบต่อตกทอดวิชาการแพทย์ที่ล้ำเลิศโดยเฉพาะการแก้พิษและยามนี้ดวงตาของเขาจะกลับมาปกติได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับสายเลือดของตระกูลเซี่ยที่ยามนี้คงเหลือเพียงหนึ่งก็คือหลัวเหม่ยเหยาผู้นี้

“หากต้องไปเช่นนั้นแล้วยามค่ำมืดดวงตาของเจ้าจะทำเช่นไรเล่าอาไท่”

ถึงยามนี้หานหย่งไท่มิได้ตามืดบอดดังคำล่ำลือที่ถูกปล่อยออกไปหากแต่ยามค่ำคืนสายตาคู่คมก็มองได้ไม่ชัดเจนหากต้องขี้ม้าห้อตะบึงย่อมมิใช่สิ่งดี

“มิเป็นไรข้ามีฉีเฟิ่งติดตามไปด้วยห่วงแต่ทางด้านท่านยายนี้เท่านั้นเช่นไรคนทางนั้นคงมิปล่อยให้ข้ากลับไปยังตงอี๋ด้วยดีเป็นแน่”

เพราะที่ฝ่ายนั้นลงมือเมื่อคราวก่อนก็หวังเอาชีวิตเขาอยู่แล้วแต่ใครจะคาดร่างกายของเขาจะต้านพิษร้ายได้ดีกว่าคนปกติทั่วไปซึ่งสาเหตุหลักก็เพราะนับแต่สามหนาวหานหย่งไท่ก็ถูกลอบสังหารด้วยยาพิษแล้วนั่นจึงเป็นที่มาว่าไยคราวนี้นอกจากไม่ตายดวงตาที่สมควรจะมืดบอดจึงเพียงมองในยามค่ำคืนไม่เห็นเท่านั้นอาจจะมีสีของดวงตาและเส้นผมที่เปลี่ยนไปแต่ก็ไม่อาจทำร้ายให้เขาถึงตายสมใจคนพวกนั้น แล้วมีหรือที่ข่าวว่าตัวเขามายังเมืองหลวงรับตัวเจ้าสาวด้วยตนเองจะมิทำให้คนที่อยากให้เขาตายจะไม่ลงมือซ้ำอีก

“ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้หรอกนอกจากจิ้งถีแล้วยังมีเสียนเฟยกับท่านพ่อบ้านเจียงขอเพียงให้ว่าช่วยชีวิตเด็กน้อยน่าสงสารผู้นี้ได้อย่างอื่นก็มิสำคัญทั้งสิ้นแล้วอาไท่”

ยามแรกนั้นฮูหยินผู้เฒ่าก็เพียงอยากได้ผู้ที่จะรักษาดวงตาของหลานชายให้กลับมาเป็นปกติอีกครั้งแต่พอเมื่อครู่นางได้เห็นสภาพร่างกายของหลัวเหม่ยเหยาก็ให้สะท้อนหัวใจยิ่งนางอายุมากจนป่านนี้ย่อมดูออกว่าเด็กสาวผู้นี้ผ่านความทุกข์ทรมานมาอาจนับแต่นางก้าวเข้าสู่จวนไค่กั๋วกงเลยก็เป็นได้ยามนี้จึงสงสารคนสิ้นสติอย่างหมดหัวใจ

“เช่นนั้นคงต้องให้คนเปลี่ยนชุดกับนางก่อน”

กล่าวเพียงนั้นหานหย่งไท่ก็ตวัดแขนแข็งแรงอุ้มเอาร่างเล็กเร่งเดินไปยังรถม้าคันที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวนั่งโดยสารทันที

“จื่อฟางเป็นเจ้าก็แล้วกันรูปร่างของเจ้าใกล้เคียงกับหลานสะใภ้ของข้าที่สุดเร่งไปนำชุดของเจ้ามาให้ท่านอ๋องเร็วสักหน่อย”

ในขณะที่สาวใช้นามจื่อฟางกำลังเร่งค้นเสื้อผ้าของตนเองไปให้ผู้เป็นนายคนบนรถม้าก็ปลดชุดเจ้าสาวที่เนื้อผ้าแสนหยาบกระด้างปลดไปดวงตาของหานหย่งไท่ที่ต่อให้มองเห็นเพียงภาพพร่าเบลอกลับยังแลเห็นถึงความบอบช้ำและร่องรอยถูกไม้โบยจนหาที่ไร้รอยไม่เจอ

“เจ้าเฒ่าถงหยินผู้นั้นจิตใจคงห่างไกลความเป็นมนุษย์ยิ่งนักหาไม่หลานตนเองโดยแท้ไยจึงทรมานนางดังมิใช่สายเลือดเช่นนี้ดูเอาเถิดแผ่นหลังนี้เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นทั้งจากการทุบตีแล้วก็…นี่มัน…นี่มันรอยปลายเข็ม!”

ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวอุทานในลำคอยามที่เพ่งสายตาดูจนแน่ใจว่าร่องรอยจุดเล็กๆกระจายเป็นสีแดงทั้งหลายคือรอยของเข็มทั้งสิ้นสายตาของคนสูงวัยจึงจับจ้องยังใบหน้าซีดเซียวที่เล็กเพียงเท่าฝ่ามือของหลานชายนางกางออกด้วยความสงสารเพิ่มขึ้นหลายส่วน

“อ้วก…แค๊กๆ”

กายเล็กสำลักโลหิตออกมาอีกหลายคำเห็นเช่นนั้นหญิงชราจึงขยับไปเร่งสาวใช้นามจื่อฟางอีกครั้ง

“เห็นทีคงต้องแวะไปยังค่ายกองเสบียงที่คังเอ๋อร์เพิ่งแจ้งมาว่าเขาอยู่ที่นั่นอย่างน้อยขอปันยาแก้ช้ำในให้นางกินระหว่างเดินทางกลับตงอี๋อาจจะยังพอกลับไปทันรักษาชีวิตนางเอาไว้ได้”

หานหย่งไท่นึกไปถึงสหายที่พอมีวิชาแพทย์อยู่บ้างเพราอย่างไรจงเจี่ยนคงก็เป็นหลานรักของท่านหมอเกาถึงจะมิได้เก่งกาจเพราะเขาเลือกทางการเป็นทหารหาใช่ท่านหมอ

หลังจากเปลี่ยนชุดให้หลัวเหม่ยเหยาเรียบร้อยก็เป็นเวลาเดียวกับจิ้งถีกลับมาจากลาดตระเวรดูเส้นทางด้านหน้าพอดีหานหย่งไท่จึงสั่งความกำชับคนสนิทให้เฝ้าระวังคุ้มกันท่านยายของเขาให้เดินทางโดยปลอดภัยอยู่อีกครู่ก็เร่งอุ้มกายเล็กในอาภรณ์ของสาวใช้มุ่งหน้าไปยังกองเสบียงที่จะจัดส่งไปยังชายแดนของต้าเหลียงซึ่งเป็นทางผ่านกลับแคว้นตงอี๋พอดี

...เจ็บ...

...เจ็บไปหมดทั้งกาย...

ความรู้สึกประเดี๋ยวร้อนอีกครู่ความหนาวเย็นก็พลักแทรกลึกเสียดแทงไปจนถึงกระดูกทำให้กายเล็กของหลัวเหม่ยเหยาสั่นสะท้านสลับไปกับการดิ้นรน คิ้วกระบี่เข้มคมจึงยับยุ่งขึ้นเป็นลำดับ สุดท้ายที่เร่งจึงถูกผ่อนฝีเท้าให้หยุดในที่สุด

"มีอันใดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง"

เมื่อเห็นผู้เป็นนายหยุดม้าฉีเฟิ่งจึงชักม้าของตนเองย้อนกลับมาไต่ถาม

"ที่ตัวของเจ้ายังมียาลูกกลอนของท่านหมอเกาอยู่บ้างหรือไม่"

เพราะที่กายเขาเม็ดสุดท้ายกินไปเมื่อก่อนออกเดินทางจึงคาดว่าคนสนิทอาจยังพอมีสำรองอยู่บ้างซึ่งก็ย่อมเป็นเช่นนั้นเพราะหากยามใดร่างกายของหานหย่งไท่เกิดอ่อนล้าอาการของพิษก็จะกำเริบและยามนั้นเขาจำเป็นต้องมียาระงับความเจ็บปวด 

"มีอยู่อีกหนึ่งขวดพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องมีอาการของพิษกำเริบเช่นนั้นหรือหากทรงไม่ไหวเช่นนั้นส่งหวางเฟยมาให้กระหม่อมดูแลให้ก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

ส่งขวดยาสีขาวขุ่นไปถึงมือของผู้เป็นนายองครักษ์ฉีเฟิ่งจึงขันอาสาจะรับเอาคนตัวเล็กไปนั่งยังม้าตัวเดียวกับเขาด้วยเกรงว่าท่านอ๋องนั้นจะฝืนตนเองมากไป

"ข้าไม่ได้เป็นอันใดยานี้ข้าจะให้นางกินเพราะดูเหมือนรอยช้ำทั้งหลายกำลังอักเสษนางเลยเจ็บปวดดิ้นไปมาซึ่งเป็นเช่นนี้ข้าบังคับม้าได้ยากยิ่ง"

คิ้วเข้มของฉีเฟิ่งขมวดยุ่งเพราะยานี้จำเป็นกับท่านอ๋องมากกว่า สำหรับเขาแล้วชีวิตผู้เป็นนายย่อมสำคัญที่สุดดังนั้นยาเขาจึงมิคิดอยากแบ่งให้ผู้อื่นต่อให้คนผู้นั้นจะเป็นสตรีบอบบางบาดเจ็บหนักใกล้สิ้นชีพก็ตาม

"เช่นนั้นก็มัดนางสิพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋องยานั้นมีไม่มากหากเกิดพิษกำเริบยาหมดจะทำเช่นไร"

สายตาของหานหย่งไท่ตวัดมองเจ้าคนไร้หัวใจตรงหน้าอย่างระอานักจะตำหนิก็ยากเพราะที่ฉีเฟิ่งเอ่ยเตือนด้วยเป็นห่วงเขาเลยจำต้องนิ่งเสียแล้วหันไปสนใจป้อนยาลูกกลอนใส่ปากน้อยๆที่แห้งจนปริแตกแทน

"อืม..."

แต่การป้อนยาคนสิ้นสติไม่ใช่เรื่องง่ายดังใจคิด ยาเม็ดแรกถูกพ่นออกมาแล้วกลิ้งตกลงไปยังพื้นท่านอ๋องเก้าสีหน้านั้นเป็นเช่นไรมิอาจทราบเพราะมีผ้าปกปิดมิดชิดแต่ที่เห็นชัดว่าทมึนมืดครึ้มไปเจ็ดส่วนคงเป็นใบหน้าของท่านองครักษ์ฉีเฟิ่งนั่นเอง คาดว่าหากหลัวเหม่ยเหยานางคืนสติมาในยามนี้คงสลบไปอีกครั้งด้วยความตกใจต่อใบหน้าเหี้ยมโหดเช่นนี้