ตอนที่ 15 สืบความให้กระจ่าง

ลู่หมิงเซียนกึ่งดึงกึ่งประคองฮูหยินรองเข้ามาภายในเรือนหลักด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย ต่างจากผู้ถูกประคองที่ยามนี้เกร็งไปทั้งร่างกาย ใบหน้าที่ประดับร่องรอยแห่งวัยฉายแววประหม่าลนลานอย่างเห็นได้ชัด

จะไม่ให้นางประหม่าได้อย่างไร ในความทรงจำของคนตระกูลลู่ คุณหนูใหญ่ลู่หมิงเซียนเกลียดชังฮูหยินรองเข้าไส้

ยามที่ฮูหยินใหญ่เว่ยมารดาแท้ๆ ของลู่หมิงเซียนยังมีชีวิตอยู่ ได้พานางเข้ามาในจวนฐานะอนุเพราะไว้เนื้อเชื่อใจให้ช่วยดูแลเรือนหลังยามตนเองสิ้นใจ ทว่าลู่หมิงเซียนในวัยเยาว์กลับเข้าใจผิด คิดว่าสตรีผู้นี้เข้ามาทำร้ายมารดาจนตรอมใจตาย จึงปฏิบัติตัวร้ายกาจ ใส่ร้าย ตวาดด่าทอและไม่เคยให้ฮูหยินรองเข้าใกล้แม้แต่นิ้วเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ในวันออกเรือนของนาง ฮูหยินรองผู้รู้ดีว่าลู่หมิงจู บุตรสาวของตนมีความริษยาพี่สาวต่างมารดาผู้นี้มากเพียงใด จึงแอบยกสมบัติและสินเดิมทั้งหมดของฮูหยินใหญ่คืนให้ลู่หมิงเซียนไปจนหมดสิ้นโดยไม่บอกบุตรสาว

เมื่อลู่หมิงจูรู้เข้าจึงบุกมาอาละวาดใส่ฮูหยินรองถึงเรือน ลู่หมิงเซียนที่กลับมาเห็นเข้าเกิดปะทะริมฝีปากจนพลั้งมือดันฮูหยินรองล้มหัวคะมำ ใต้เท้าลู่ที่มาเห็นเข้าพอดีจึงหน้ามืดตบบุตรสาวคนโตไปหนึ่งฉาด

วันนั้นลู่หมิงเซียนลั่นวาจาว่าจะไม่กลับมาเหยียบจวนตระกูลลู่อีกตลอดชีวิต ทว่าบัดนี้ สตรีที่เคยเกลียดชังนางสุดหัวใจ กลับกำลังคลี่ยิ้มหวานและประคองนางนั่งลงบนตั่งไม้ด้วยตนเอง

“ท่านแม่รอง... นั่งลงก่อนเจ้าค่ะ” ลู่หมิงเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองทุกกิริยาของฮูหยินรองเพื่อหยั่งเชิง ในฐานะอดีตนักตรวจสอบบัญชี นางมาที่นี่เพื่อหาช่องโหว่ หากสตรีผู้นี้เสแสร้งแกล้งทำดีเพื่อผลประโยชน์ หรือเพื่อส่งเสริมให้ลู่หมิงจูได้ขึ้นเป็นชายารอง นางย่อมหลุดกิริยาเสแสร้งออกมาให้เห็นแน่

ทว่ายิ่งลู่หมิงเซียนจ้องจับผิด กลับพบเพียงความปรารถนาดีอันบริสุทธิ์ที่ปิดไม่มิด

“อากาศข้างนอกหนาวนัก พวกเจ้ารีบไปนำผ้าคลุมขนจิ้งจอกเนื้อดีในคลังออกมาให้คุณหนูใหญ่เร็วเข้า!” ฮูหยินรองหันไปสั่งความด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“เจ้าค่ะฮูหยินรอง” สาวใช้รีบรับคำแล้ววิ่งออกไปอย่างว่องไว เพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมผ้าคลุมไหล่ขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์เนื้อนุ่มละเอียด

ฮูหยินรองยื่นมือไปรับผ้าคลุมผืนนั้นมาไว้ในมือด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะขยับเข้าใกล้ลู่หมิงเซียน แล้วค่อยๆ คลี่ผ้าคลุมออกบรรจงสวมลงบนไหล่บอบบางให้อย่างอ่อนโยน ท่วงท่าการผูกเชือกที่ลำคอเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากลงแรงมากเกินไปจะทำให้หญิงสาวตรงหน้าบอบช้ำ

ยามเมื่อผูกเชือกเสร็จ ฮูหยินรองก็ยกมือขึ้นลูบเนื้อผ้าบนไหล่ของนางเบาๆ พลางช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาคู่สวย ดวงตาคู่นั้นสะท้อนความรัก ความห่วงใยและความปรารถนาดีจากใจจริง ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น

ลู่หมิงเซียนจ้องมองสายตานั้น นัยน์ตาฉายแวววูบไหวเล็กน้อย ด้วยสัญชาตญาณและการจับผิดอันแหลมคมของนาง ยามนี้กลับรับรู้และสัมผัสได้ถึงไออุ่นแห่งความจริงใจนั้นได้อย่างชัดเจน

“อ้อ... แม่รองลืมไปเลย” ฮูหยินรองโพล่งขึ้นมาคล้ายเพิ่งนึกออก

“ชาหอมชั้นเลิศจากต่างแคว้นที่ท่านพ่อของเจ้าได้มา ยามนั้นเขาส่งไปให้เจ้าที่จวนอ๋องพร้อมห่อยา หากว่าหมดแล้ว แม่รองจะให้คนนำมาเพิ่มให้อีก ไม่สิ! แม่รองว่าให้คุณหนูใหญ่นำติดตัวด้วยตอนนี้เลยดีกว่า”

ลู่หมิงเซียนฟังคำพูดเหล่านั้นแล้ว ความคลางแคลงสงสัยในหัวพลันมลายหายไปจนสิ้น...

ยาต้มและชาหอมชั้นเลิศล้วนเป็นของที่ท่านพ่อและฮูหยินรองฝากผ่านลู่หมิงจูไปให้จริงๆ ทว่าน้ำใจและความห่วงใยเหล่านั้น กลับถูกลู่หมิงจูยักยอกไปปั้นหน้าสร้างภาพเพื่อผลประโยชน์ของตนเองทั้งหมด

หญิงสาวยกยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

“ขอบพระคุณท่านแม่รองมากนะเจ้าคะ แต่ของพวกนั้นท่านเก็บไว้ใช้เองเถิดเจ้าค่ะ ข้าเองก็มีสินเดิมเป็นร้านค้าและทรัพย์สินที่ท่านแม่มอบไว้ให้อยู่แล้ว ท่านแม่รองจำมิได้หรือเจ้าคะ”

คำว่าร้านค้าสินเดิมทำเอาฮูหยินรองหน้าสลดลงทันตา นัยน์ตาฉายแววรู้สึกผิดและเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

“แม่รอง... แม่รองต้องขอโทษเจ้าด้วยจริงๆ คุณหนูใหญ่” ฮูหยินรองกุมมือลู่หมิงเซียนไว้น้ำตาคลอเบ้า

“เป็นเพราะจูเอ๋อร์... บุตรสาวของข้าจองหองอวดดี อยากจะเข้าไปช่วยดูแลร้านค้าแทนเจ้าในยามที่เจ้าป่วยหนัก จนทำให้ร้านผ้าเว่ยเซียงขาดทุนย่อยยับ ตัวข้าเองไม่มีความรู้เรื่องบัญชีหรือการค้าขาย ได้แต่แอบเดินทางไปสอดส่องที่ร้านแทนเจ้าอยู่ตลอดในช่วงหลายเดือนมานี้ หวังเพียงไม่ให้หลงจู๊และคนในร้านเอายอดบัญชีมาหลอกลวงยักยอกเงินของเจ้าไปมากกว่านี้”

คำสารภาพด้วยความจริงใจของฮูหยินรอง ทำเอาลู่หมิงเซียนชะงักไป ปมที่เคยติดค้างอยู่ในหัวพลันคลี่คลายลงอย่างง่ายดาย

‘ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง’ ลู่หมิงเซียนคิดในใจ นัยน์ตาฉายแววเข้าใจฉับพลัน

‘ข้าก็แปลกใจอยู่ตั้งนาน หากหลงจู๊ผู้ดูแลร้านคิดจะยักยอกและโกงเงินสินเดิมของข้าจริงๆ ร้านผ้าเว่ยเซียงคงล้มละลายย่อยยับไปตั้งแต่เดือนแรกๆ ที่เจ้าของร่างนี้เจ็บป่วยแล้ว... ที่แท้ก็เพราะมีฮูหยินรองคอยแวะเวียนไปสอดส่องแทนอยู่หลังฉากนี่เอง’

ความระแวงในใจของลู่หมิงเซียนต่อสตรีเบื้องหน้า พลันมลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความนับถือในหัวใจอันบริสุทธิ์ของมารดาเลี้ยงผู้นี้

“ช่างเถอะเจ้าค่ะ ข้ามาวันนี้ไม่มีสิ่งใดมากนัก นอกจากมาเยี่ยมท่านกับท่านพ่อเท่านั้น”

“นายท่าน เอ่อ... พ่อของเจ้าออกไปราชการที่วังหลวงตั้งแต่เช้าตรู่แล้วล่ะ” รองฮูหยินมองนางด้วยแววตาเห็นใจระคนห่วงใย จนลู่หมิงเซียนรับรู้ได้ถึงความจริงใจที่สะท้อนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่รองไม่ต้องกังวลไป หลังจากผ่านประตูแห่งความเป็นความตายมาครั้งหนึ่ง ก็ทำให้ข้าตาสว่างและคิดอะไรหลายๆ อย่างขึ้นมาได้ ว่าชีวิตของคนเรานั้นแสนสั้นและไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืนเลย”

“นี่... คุณหนูใหญ่”

“ท่านแม่รอง...” ลู่หมิงเซียนเอียงคอเล็กน้อย พลางส่งรอยยิ้มบางเบาที่แฝงความขี้เล่น นัยน์ตาคู่สวยโค้งลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

“เมื่อไหร่ท่านจะเลิกเรียกข้าว่าคุณหนูใหญ่เสียทีล่ะเจ้าคะ”