All Chapters of หวางเฟยผู้นี้ จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง: Chapter 1 - Chapter 10

กลิ่นหอมปรุงแต่งราคาถูกเจือกลิ่นอับชื้นคือสิ่งแรกที่ลู่หมิงเซียนสัมผัสได้เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ความทรงจำสุดท้ายของเธอก่อนหน้านี้ คือการนั่งหลังขดหลังแข็งเคลียร์งบประมาณประจำปีที่ถูกโยนมาให้แก้เพียงลำพังจนดึกดื่นทว่าสิ่งที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่ในเวลานี้ไม่ใช่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กองเอกสารตัวเลข หรือแสงไฟนีออนจากตึกสูง หากแต่เป็นเพดานขื่อไม้เก่าคร่ำคร่า เมื่อกวาดสายตามองรอบกายก็พบเพียงเตียงไม้แกะสลักทรุดโทรมกับม่านมุ้งสีหมองหม่นไม่ต่างอะไรจากผ้าขี้ริ้ว‘นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย’ยังไม่ทันได้ครุ่นคิดหาคำตอบ จู่ๆ ภาพความทรงจำสายหนึ่งก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวทั้งตื่นตระหนกและงุนงงสับสน ภาพการทำงานในตึกสูงระฟ้าเพียงลำพังฉายวาบสลับกับใบหน้าของสตรีอีกคนสตรีผู้นั้นมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเธอดั่งส่องกระจกเงา ทว่ารูปร่างบอบบางผ่ายผอมตามแบบฉบับสตรีจีนโบราณ ช่างแตกต่างจากเธอที่มีพุงน้อยๆ อันเกิดจากการกินอาหารฟาสต์ฟู้ดแล้วไม่ได้ออกกำลังกายอย่างสิ้นเชิงภาพที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวคือเรื่องราวของ ลู่หมิงเซียน พระชายาเอกแห่ง จิ้งชินอ๋อง พระอนุชาแท้ๆ ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันสตรีเคราะห์ร้า

“ข้าไม่เป็นไร เจ้ามาก็ดีแล้ว... ไปนำสำเนาบัญชีสินเดิมของข้าทั้งหมดมาที”“เอ๋? แต่คุณหนูเจ้าคะ สมุดบัญชีสินเดิมของท่านถูกพระชายารองยึดไปดูแลทั้งหมดแล้วนะเจ้าคะ” เด็กสาวตอบเสียงเจื้อยแจ้ว พลางก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ เกรงว่าผู้เป็นนายจะโกรธและตวาดใส่ตนดังเช่นในอดีตหากแต่นางคาดไม่ถึงว่าผู้เป็นนายสาวไม่เพียงแต่ไม่เอ็ดตะโรใส่ ทว่าเวลานี้กลับเอาแต่นั่งนิ่ง แววตาเรียวทอดมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับกำลังครุ่นคิดเรื่องใหญ่บางอย่างอยู่ในหัวลู่หมิงเซียนรีบดึงสติทบทวนความทรงจำอันกระจัดกระจายของเจ้าของร่างเดิม นางพยายามนึกย้อนถึงเรื่องราวสมัยยังอยู่จวนเสนาบดี รองฮูหยินผู้เป็นมารดาของชายารอง ซึ่งตามหลักควรจะเป็นศัตรูหัวใจคนสำคัญที่คอยชิงดีชิงเด่นกับแม่ของนาง กลับยินยอมผลักดันให้นางได้แต่งเข้าจวนชินอ๋องแทนที่จะเป็นบุตรสาวในไส้ของตนเองเสียอย่างนั้นยิ่งนึกย้อนไปถึงคืนก่อนวันแต่งงาน เจ้าของร่างเดิมแม้จะเอาแต่ใจและไม่ได้เชื่อฟังคำตักเตือนใดๆ แต่ในมือของรองฮูหยินกลับมีสมุดบันทึกสินเดิมฉบับจริง และเป็นฝ่ายเอ่ยปากย้ำด้วยตนเองว่านี่คือสินเดิมทั้งหมดที่นางต้องนำติดตัวไปใช้ตั้งตัวในจวนอ๋องทว่าใน

ยามแสงสายันต์สาดส่องทอดกระทบบนหลังคาเรือนร้างท้ายจวน ซึ่งผุพังหมิ่นเหม่ราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ ลู่หมิงเซียนที่ควรจะเดือดเนื้อร้อนใจกับสภาพความเป็นอยู่เช่นนี้ กลับเอาแต่นั่งไล่อ่านสมุดบัญชีในมืออย่างพินิจพิเคราะห์ปลายนิ้วเรียวสวยขาวดั่งหิมะแรกแย้มโผล่พ้นชายแขนเสื้อกว้างออกมาเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่ทอประกายระยิบระยับเป็นประกายล้ำลึกในคราแรก ยามนี้กลับค่อยๆ หรี่แคบลงทีละน้อย รอยยิ้มละมุนละไมเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ถูกแทนที่ด้วยมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็นและดุดันจนน่ากลัวเมื่อนางกางสมุดบัญชีสินเดิมฉบับจริงเทียบกับบัญชีฉบับสำเนาที่มารดาผู้ล่วงลับเคยทำแยกเก็บไว้ให้และถูกส่งมอบมาให้นางด้วยมือของฮูหยินรอง มารดาของลู่หมิงจู ชายารองคนโปรดของจิ้งชินอ๋อง ความจริงอันน่ารังเกียจก็ปรากฏชัดเจนต่อหน้าทรัพย์สินเงินทอง แก้วแหวนมีค่าและเครื่องประดับล้ำค่าเกือบครึ่งในรายการ ถูกนำไปจำนำ บางส่วนถูกขายทอดตลาดจนเกลี้ยงเกลาไม่เหลือ สิ่งเดียวที่ยังคงวางแน่นิ่งอยู่บนหน้ากระดาษและถูกทิ้งไว้ให้ตายใจ มีเพียงโฉนดที่ดินและทรัพย์สินชิ้นใหญ่โตที่เคลื่อนย้ายยาก ซึ่งคงเพราะพวกมันกลัวว่าหากขายออกไ

หลังจิ้งชินอ๋องเดินออกจากเรือนร้างไปด้วยความขุ่นเคืองใจ เสี่ยวเฉียวก็รีบหันมองนายสาวของตนด้วยความทึ่งระคนหวาดหวั่นในอาญา นางขยับเข้ามาใกล้ผู้เป็นนาย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย“คุณหนู... ทำเช่นนี้จะไม่เป็นการล่วงเกิน จนทำให้ท่านอ๋องโกรธและสั่งลงโทษเอาได้หรือเจ้าคะ”“ลงโทษงั้นหรือ”เสี่ยวเฉียวพยักหน้าหงึกหงักด้วยความกังวล ทว่าลู่หมิงเซียนกลับทำเพียงแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ“เด็กน้อยเอ๋ย... เจ้ายังมองคนไม่ออกหรอก คนจำพวกนี้น่ะหน้าเนื้อใจเสือจะตายไป ยิ่งข้าทำตัวหมางเมินไม่แยแส มีหรือที่พวกเขาจะกล้าเอาเรื่องให้เป็นข่าวใหญ่โต แค่กลัวว่าความลับเรื่องยักยอกสินเดิมจะสาวไปถึงตัว พวกเขาก็ร้อนรนจนแทบแย่อยู่แล้ว”“ตะ... แต่ว่าเมื่อครู่”“จิ้งชินอ๋องก็แค่ยังไม่ชินกับการที่ข้าเปลี่ยนไปก็เท่านั้น แต่ต่อไปเขาจะต้องปรับตัวให้คุ้นเคยเอง เพราะหลังจากนี้เป็นต้นไปข้าจะทบต้นทบดอกทวงคืนทุกสิ่งที่ควรจะเป็นของข้ากลับมาให้หมดทุกอีแปะอย่างไรเล่า”ลู่หมิงเซียนกระตุกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ในเมื่อโชคชะตาส่งให้นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ เช่นนั้นนางก็ขอใช้ความรู้ความสามารถที่มี ทำตามเป้าหมายของชีวิตใ

เช้าวันถัดมา ลู่หมิงจูเยื้องกรายมายังเรือนท้ายจวนของลู่หมิงเซียนพร้อมด้วยสาวใช้คนสนิท บนดวงหน้าอ่อนหวานงดงามประดับไว้ด้วยรอยยิ้มเห็นอกเห็นใจจอมปลอม ทว่าลึกเข้าไปในแววตาคู่นั้นกลับแฝงประกายเย้ยหยันและสมเพชเวทนาไว้อย่างมิดชิดนางยืนทอดสายตามองแผ่นป้ายชื่อเรือนที่ผุพังหมิ่นเหม่ราวกับจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อด้วยรอยยิ้มสะใจ เดิมทีเรือนพักทรุดโทรมแห่งนี้ควรเป็นสถานที่สำหรับนาง ทว่าด้วยความโปรดปราณและรักใคร่ของจิ้งชินอ๋อง จึงทำให้นางได้ย้ายไปเสวยสุขอยู่ในเรือนใหญ่อันโอ่อ่าแทนที่พี่สาวต่างมารดาผู้เคยเย่อหยิ่งคนนี้“คุณหนูจะเข้าไปข้างในจริงๆ หรือเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เรือนร้างด้วยความหวาดระแวงเพียงแค่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานตอนที่นางนำยาต้มมาส่งแล้วโดนไล่ตะเพิดกลับไป ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบก็ยังคงติดตรึงอยู่ในใจ แล้วนี่วันนี้พวกนางยังต้องย่างกรายกลับมาเหยียบเรือนอัปมงคลนี่อีก ลางสังหรณ์ในใจมันร่ำร้องเตือนภัยตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวขาออกจากเรือนใหญ่ด้วยซ้ำ‘ให้ตายสิ วันนี้เหตุใดข้าถึงได้รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีเอาเสียเลยนะ’“เจ้าคิดว่าข้าอยากจะ