ตอนที่ 16 คลี่คลายปมแค้น

“เมื่อไหร่ท่านจะเลิกเรียกข้าว่าคุณหนูใหญ่เสียทีล่ะเจ้าคะ”

น้ำเสียงอ่อนน้อมและท่วงท่าอันเป็นธรรมชาติไร้ซึ่งความแง่งอน ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในเรือนพลันสลายไปสิ้น

“อะ... เอ่อ” ฮูหยินรองชะงักงันไปชั่วขณะ นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างโล่งอกและผ่อนคลาย

“จริงด้วย!... เซียนเอ๋อร์” ฮูหยินรองทอดสายตามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความรักและเอ็นดูจากหัวใจ

“แม่รองคิดว่าท่านพ่อของเจ้าไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียดเจ้าจริงจังนักหรอก หากเจ้ายอมลดทิฐิลงและเอ่ยปากขอโทษเขาสักนิด บางทีตาแก่คนนั้นอาจจะแอบน้ำตาคลอเบ้า ดีใจจนร้องไห้เหมือนเด็กๆ เป็นแน่”

ลู่หมิงเซียนฟังแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างสดใส นางยื่นมือไปจับมือของฮูหยินรองมาตบเบาๆ บนหลังมืออย่างประคบประหงม ราวกับลูกสาวตัวน้อยที่กำลังออดอ้อนมารดา

“หากท่านพ่อยอมร้องไห้เหมือนเด็กจริงตามที่ท่านแม่รองว่า ไว้ข้ากลับมาคราวหน้า จะต้องพาเสี่ยวเฉียวมาช่วยกันจดบันทึกภาพประวัติศาสตร์นี้ไว้เสียแล้วเจ้าค่ะ”

ทั้งคู่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกัน ทำเอาบ่าวคนสนิทของฮูหยินรองที่ยืนเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ในห้องโถงถึงกับหลุดยิ้มตามด้วยความโล่งอก คุณหนูใหญ่ในวันนี้ช่างแตกต่างไปจากในอดีตอย่างสิ้นเชิง

บรรยากาศตึงเครียดและห่างเหินที่เคยปกคลุมจวนตระกูลลู่มานานหลายปี พลันมลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงไออุ่นแห่งความเข้าใจและความผูกพันที่แท้จริง

ทว่าก็ยังมีอีกหนึ่งความสัมพันธ์ที่บรรดาบ่าวไพร่ต่างไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วจะลงเอยอย่างไร

เรื่องราวระหว่างสองพี่น้องต่างมารดาอย่างคุณหนูใหญ่และคุณหนูรอง ที่แต่งออกเรือนเข้าจวนชินอ๋องไปพร้อมกัน

แม้บ่าวในจวนตระกูลลู่จะไม่ได้ติดตามไปรับใช้ที่จวนอ๋อง ทว่าเรื่องราวภายในเรือนหลังแห่งนั้นกลับหลุดรอดมาเข้าหูพวกนางอยู่เสมอ ผ่านปากของเหล่าบ่าวสายสืบที่ชอบนำมาจับเข่าคุยกันในโรงครัว

พวกนางต่างก็รู้ดีว่าคุณหนูใหญ่ผู้เคยเย่อหยิ่งทว่ากลับน่าสงสาร ต้องนอนล้มป่วยหนักอยู่แต่ในเรือนร้างนานแรมเดือน โดยไม่เคยได้รับความสนใจหรือเมตตาจากท่านอ๋องเลยสักนิด

ตรงกันข้ามกับคุณหนูรอง ที่แม้จะมีศักดิ์เป็นเพียงชายารอง ทว่ากลับได้ครอบครองทั้งความรัก ความโปรดปรานและอำนาจในการดูแลจวนจนหมดสิ้น

ยามแรกที่เห็นคุณหนูใหญ่ปรากฏตัวในวันนี้ บ่าวทุกคนต่างพากันหวาดวิตก คิดไปว่าสตรีที่พ่ายแพ้และถูกทอดทิ้งคงจะแบกความแค้นเคืองกลับมาสาดใส่ฮูหยินรองอย่างแน่นอน

ทว่าภาพความอบอุ่นตรงหน้ากลับชี้ชัดแล้วว่า หลังจากผ่านพ้นเฉียดความตายมาคราหนึ่ง คุณหนูใหญ่กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง นางดูฉลาด เยือกเย็นและรู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้อย่างน่าเลื่อมใส

ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินเมื่อเทียบกับคุณหนูรองลู่หมิงจู ที่คนในจวนตระกูลลู่ต่างรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคออันจองหอง ริษยาและหน้าไม่อาย ซึ่งถูกซุกซ่อนเอาไว้ภายใต้ใบหน้าอันงดงามอ่อนหวานนั่นเป็นอย่างดี

แม้แต่ฮูหยินรองผู้เป็นมารดาแท้ๆ ยามนี้ก็ยังต้องถอดใจด้วยความเหนื่อยหน่าย จนมิอาจเคี่ยวกรำสั่งสอนให้นางรู้จักผิดชอบชั่วดีได้มากกว่านี้อีกแล้ว

“ขอบคุณท่านแม่รองที่เมตตาและใส่ใจข้า แม้ว่าในอดีตข้าจะเคยเกเรและร้ายกาจกับท่านเพียงใดก็ตาม ท่านก็ยังไม่คิดถือสา ช่างเป็นคนที่น่าเลื่อมใสนัก หมิงเซียนขอคารวะท่านแม่รองเจ้าค่ะ”

พูดจบลู่หมิงเซียนก็ขยับกายลงจากเก้าอี้ ย่อกายค้อมคำนวยพรอย่างอ่อนช้อยงดงาม ทำเอาฮูหยินรองตั้งตัวไม่ทัน รีบเข้ามาประคองร่างบางให้ลุกขึ้น

“เซียนเอ๋อร์... ลุกขึ้นเถิดๆ เจ้าอย่าทำเช่นนี้เลย แม่รองเลี้ยงดูเจ้ามาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ย่อมรักและเอ็นดูเจ้าไม่ต่างจากบุตรสาวแท้ๆ แล้วแม่รองจะถือสาหาความเจ้าได้ลงคออย่างไรกันเล่า”

ฮูหยินรองเริ่มน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาแล้ว นางใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนบางซับที่หางตาของตนเอง ประหนึ่งเพิ่งได้พูดคุยกับบุตรสาวในไส้ทั้งที่คนตรงหน้าก็เป็นเพียงลูกเลี้ยงที่ร้ายกาจเสมอมา

“ท่านแม่รอง… วันนี้ข้ายังมีธุระสำคัญที่ต้องไปจัดการต่อ วันหลังข้าจะหาเวลาแวะกลับมาเยี่ยมท่านใหม่อย่างแน่นอน ท่านรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าคะ”

“ได้... เดินทางกลับดีๆ นะเซียนเอ๋อร์”

ลู่หมิงเซียนยิ้มรับด้วยความจริงใจ ก่อนจะลุกขึ้นหมุนตัวเดินออกจากเรือนหลักไป ท่ามกลางสายตาของฮูหยินรองที่ทอดมองตามแผ่นหลังของบุตรีต่างสายเลือดด้วยความตื้นตันใจ จนต้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาแห่งความปีติที่เอ่อล้นออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

ทว่าเมื่อนางก้าวพ้นเขตเรือนหลักออกมา ก็พบเข้ากับกลุ่มบ่าวรับใช้ที่ยืนปักหลักสอดส่องอยู่ไม่ไกล ซึ่งนางจำได้แม่นยำว่าเป็นบรรดาบ่าวสายสืบที่ลู่หมิงจูส่งมาคอยจับตาดูความเคลื่อนไหว

มุมปากเรียวสวยกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นางรู้ดีว่าเรื่องที่นางมาเยือนจวนในวันนี้ จะต้องรีบถูกนำไปรายงานถึงหูของลู่หมิงจูอย่างรวดเร็วเป็นแน่ แต่มีหรือที่คนอย่างลู่หมิงเซียนจะแยแสใส่ใจ

“ไปกันเถอะ เสี่ยวเฉียว”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้า ลู่หมิงเซียนยังหันกลับไปปรายตามองกลุ่มบ่าวรับใช้ด้วยรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง

“อ้อ... ข้ากลับจวนในวันนี้ ก็แค่มาเยี่ยมแม่รองแทนเจ้านายของพวกเจ้าเท่านั้น ช่วงนี้นางตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอด การเดินทางคงลำบากและไม่สะดวกกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดไปอีกหลายเดือนเป็นแน่”

“ข่าวคราวความเป็นไปในจวน คงต้องรบกวนพวกเจ้าแล้วกระมังที่ต้องคอยวิ่งวุ่นส่งข่าวไปมาระหว่างจวนอ๋องกับจวนตระกูลลู่เช่นนี้”

สิ้นคำพูด น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่นัยน์ตากลับทอประกายคมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่ง ก็แย้มรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวออกมาราวกับปีศาจตัวน้อยๆ จนบ่าวสายสืบเหล่านั้นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ขนหัวลุกชันด้วยความหวาดกลัวจนแทบเข่าทรุดไปตามๆ กัน

‘ที่เสี่ยวเฉียวเคยบอกว่าคุณหนูใหญ่ยังคงเป็นคุณหนูใหญ่คนเดิมไม่เปลี่ยน คงจะเป็นเรื่องจริงอย่างที่นางว่าไม่มีผิด!’

บรรดาบ่าวไพร่ต่างพากันตัวสั่นงันท่ามกลางลมหนาว โดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตานางอีกเลยแม้แต่น้อย