ตอนที่ 14 กลับบ้านเดิม

ทางด้านลู่หมิงเซียน หลังจากเสี่ยวเฉียวบ่าวคนสนิทที่ออกไปสอดส่องด้านนอกกลับมารายงานว่า เห็นจิ้งชินอ๋องและองครักษ์คู่ใจเดินทางออกจากจวนไปตั้งแต่เช้ามืด หญิงสาวก็กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างพึงพอใจ

‘อย่างน้อยก็ไม่มีสายตาชวนรำคาญคอยจ้องจับผิด แบบนี้ค่อยหายใจได้โล่งขึ้นหน่อย’

พลางคิดคำนวณแผนการที่จะทำต่อไป หลังจากทวงคืนตั๋วเงินสามพันตำลึงกลับมาได้อย่างงดงาม

ลู่หมิงเซียนไม่ได้นำเงินเหล่านั้นไปเก็บไว้เฉยๆ นางนั่งลงที่โต๊ะอักษรในเรือนร้าง นำรายการสินเดิมของคุณหนูคนเก่ามาวางกางเทียบกับสมุดบัญชีอย่างถี่ถ้วน

นัยน์ตาคู่สวยกวาดสายตาตรวจสอบทรัพย์สินและที่ดินทีละรายการ จนกระทั่งสะดุดเข้ากับร้านผ้าเว่ยเซียงในย่านการค้าทิศตะวันออก

สินเดิมชิ้นสำคัญที่ฮูหยินใหญ่เว่ยมารดาผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้บุตรีเพียงผู้เดียว ร้านผ้าแห่งนี้เป็นทรัพย์สินตระกูลฝั่งมารดาที่หลุดรอดจากมือของบิดาและชายารองมาได้ ทว่าตัวเลขในบัญชีกลับฟ้องว่า กิจการของตระกูลเว่ยแห่งนี้ขาดทุนย่อยยับติดต่อกันหลายปีและกำลังจะล้มละลาย!

“เสี่ยวเฉียว... เตรียมตัวไปร้านผ้าเว่ยเซียงกับข้าเดี๋ยวนี้” ลู่หมิงเซียนออกคำสั่งอย่างไม่ลังเล

นอกจากต้องกอบกู้สมบัติมารดาของเจ้าของร่างนี้แล้ว นางยังมองการณ์ไกลไปถึงธุรกิจถุงแร่ความร้อนพกพา เพราะคิดว่าในร้านผ้าต้องมีเศษผ้าฝ้ายเนื้อหนาเหลือทิ้งเอาไว้อย่างแน่นอน

เศษผ้าเนื้อหนาและเศษผ้าปานกลางที่เหลือทิ้งจากการตัดเย็บภายในร้าน ย่อมกลายมาเป็นวัตถุดิบชั้นดีสำหรับเย็บเป็นถุงบรรจุผงแร่ความร้อน

แม้นางจะมีสถานะเป็นถึงพระชายาเอกแห่งจวนชินอ๋อง ทว่ากลับไร้ซึ่งความโปรดปรานและถูกทอดทิ้งให้อยู่ในเรือนร้าง การจะขยับตัวทำกิจการค้าใดๆ ย่อมเต็มไปด้วยสายตาสอดส่องและอุปสรรคมากมาย หากกระทำการโดยเปิดเผยย่อมไม่มีทางสำเร็จไปได้ด้วยดี

ดังนั้น การใช้ร้านผ้าเว่ยเซียงเป็นฐานการผลิตลับเพื่อบังหน้าทางการ จึงเป็นวิธีที่แนบเนียนไร้ช่องโหว่ที่สุด

‘หึๆ... หนทางทำการค้าและโกยเงินหมื่นตำลึงของข้า อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว’

“แต่ว่าคุณหนู... ร่างกายของท่าน”

“ร่างกายของข้า ทำไมหรือ”

“ท่านเพิ่งหายป่วย อย่าเพิ่งออกจากจวนเลยนะเจ้าคะ” เสี่ยวเฉียวอดคัดค้านขึ้นมา ด้วยความเป็นห่วงนายสาวไม่ได้

“ข้าหายดีแล้ว... แต่ก่อนจะไปร้านผ้า ข้าจะไปอีกที่หนึ่งก่อน”

พูดจบนางก็มุ่งตรงไปยังประตูหลังจวนซึ่งอยู่ติดกับเรือนร้าง ก่อนจะสั่งให้คนขับนำรถม้าคันเก่าออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่

“คุณหนู... เราจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ” เสี่ยวเฉียวเอ่ยถามเมื่อขึ้นมานั่งบนรถม้าแล้ว

“ไปจวนตระกูลลู่”

“แต่บ่าวว่าไม่ดีกระมังเจ้าคะ... ครั้งก่อนที่กลับไป นายท่านลู่ยังคงโกรธคุณหนูอยู่เลยนะเจ้าคะ”

“ข้าแค่อยากรู้อะไรบางอย่าง... ข้าจำได้ว่าท่านพ่อชอบออกจากจวนตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อไปเข้าเฝ้าว่าราชการ ดังนั้นเวลานี้เขาไม่มีทางอยู่ที่จวนหรอกน่า”

“แต่ว่า...”

“พูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็ดีเหมือนกัน เสี่ยวเฉียว… ยามที่ข้าป่วยหนัก ท่านพ่อเคยมาเยี่ยมข้าบ้างหรือไม่” ลู่หมิงเซียนละสายตาจากบรรยากาศนอกรถม้า ก่อนจะหันกลับมาถามสาวใช้คนสนิทด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“คือว่า... นายท่านส่งห่อยาผ่านพระชายารองมาให้มอบให้คุณหนูเจ้าค่ะ ข้างในมีโอสถลับพิเศษและชาหอมชั้นดีอีกหลายห่อ แม้นายท่านจะไม่มาด้วยตนเอง แต่ของเหล่านั้นก็ชี้ชัดว่านายท่านยังคงห่วงใยคุณหนูมากนะเจ้าคะ”

“อย่างนั้นหรือ” ลู่หมิงเซียนแค่นยิ้มเย็นในใจ

ที่เสี่ยวชุ่ยบ่าวคนสนิทของลู่หมิงจู เคยยกย่องผู้เป็นนายว่าเจียดเงินส่วนตัวมาซื้อยาต้มสรรพคุณเลิศให้นางนั้น ที่แท้แม่น้องสาวสารเลวคนนั้นก็กวาดเอาของดีที่ท่านพ่อส่งมาให้ไปเป็นของตนเอง แถมยังยักยอกปั้นหน้าสร้างภาพความดีเข้าตัวอีกจริงๆ สินะ

ทว่าสิ่งที่ลู่หมิงเซียนเคลือบแคลงสงสัยยิ่งกว่านั้น คือพฤติกรรมของฮูหยินรอง มารดาของลู่หมิงจูต่างหาก

เหตุใดสตรีผู้นี้จึงแสดงความรักและดีต่อเจ้าของร่างนี้อย่างผิดปกติ นางทำไปเพราะอยากให้ลูกสาวของตนเองขึ้นเป็นชายารอง หรือทำมาจากใจจริงกันแน่

ความลับหลังฉากตระกูลลู่นี้ นางต้องมาสืบหาความจริงด้วยตาตนเองให้ได้

- หน้าประตูหน้าจวนตระกูลลู่ -

รถม้าคันเก่าจอดนิ่งสนิท ลู่หมิงเซียนสั่งให้คนขับนำรถม้าไปรอในร่มไม้ก่อนจะก้าวลงจากรถพร้อมเสี่ยวเฉียว

“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว!”

เสียงตะโกนดังก้องมาจากด้านใน ประตูใหญ่เปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้าตึงตัง ปรากฏร่างของฮูหยินรองที่วิ่งนำสาวใช้ตรงเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“คุณหนูใหญ่! กลับมาเสียที... ไหนดูสิ เจ้าป่วยมานานหลายเดือน หายดีแล้วหรือ”

ฮูหยินรองถือวิสาสะเข้ามากุมแขนและสำรวจรอบกายของนางด้วยความห่วงใยเสมือนมารดาแท้ๆ แต่เหมือนว่านางจะเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงรีบปล่อยมือก่อนถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว

ทว่าลู่หมิงเซียนที่ปรายตามองกลับเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าที่ดูดีใจระคนตื่นตกใจของฮูหยินรองและบ่าวรับใช้

“มีอะไรหรือเจ้าคะ”

“มะ... ไม่มีอะไร ข้างนอกอากาศหนาวนัก มา... รีบเข้าไปข้างในกันดีกว่า” ฮูหยินรองรีบก้าวเข้ามาหมายจะประคองนาง แต่แล้วก็หยุดชะงักไป คิ้วเรียวสวยประดับบนใบหน้าที่มีร่องรอยตามวัยเริ่มขมวดคิ้วขึ้นมาก่อนที่นางจะสะบัดหัวเบาๆ พลางก้มหน้าลง ไม่สมกับตำแหน่งของฮูหยินรองเลยสักนิด

‘กลัวอันใดนางกัน’

ลู่หมิงเซียนกระตุกยิ้มขบขันในท่าทีลนลานของรองฮูหยิน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายเข้าประคองนางแทน

“ท่านแม่รอง ข้ายังสาวยังแซ่ ไฉนจึงเป็นท่านที่จะมาประคองข้ากันเล่า ข้าบอกว่าข้าหายป่วยแล้ว อีกทั้งยังแข็งแรงกว่าเดิมเสียอีก ไม่เชื่อท่านดูสิเจ้าคะ”

ลู่หมิงเซียนคลี่ยิ้มหวาน หมุนตัวให้นางดูอย่างละมุน ทำเอาฮูหยินรองและบ่าวในจวนต่างตกตะลึงตาค้าง

ก่อนที่ลู่หมิงเซียนจะก้าวเข้ามากึ่งดึงกึ่งประคองฮูหยินรองเข้าไปในเรือนหลัก ทิ้งให้บรรดาบ่าวรับใช้ชะงักอึ้งไปตามๆ กัน

เสี่ยวเฉียวเห็นปฏิกิริยาของทุกคนก็อมยิ้มขำ เมื่อก่อนคุณหนูใหญ่อาจจะเอาแต่วิ่งตามจิ้งชินอ๋องและอาละวาดใส่ผู้คน ทว่าบัดนี้นางตกผลึกคิดได้และรู้เท่าทันคนหมดแล้ว

บ่าวสายสืบคนหนึ่งของลู่หมิงจูรีบสาวเท้าเข้ามาหาเสี่ยวเฉียวทันที

“เสี่ยวเฉียว... คุณหนูใหญ่หายป่วยแน่แล้วหรือ ข้าว่ายามนี้นางคงจะป่วยหนักจนสมองเลอะเลือนเสียมากกว่า เมื่อก่อนเคยให้ฮูหยินรองจับเนื้อต้องตัวเช่นนี้เสียที่ไหนกัน”

เสี่ยวเฉียวชายตามองบ่าวปากดีผู้นั้นด้วยสายตาเย็นชา

“คุณหนูก็ยังเป็นคุณหนู แค่ตกผลึกคิดได้ว่าใครดีใครชั่วก็เท่านั้น ทว่าฝีปากและความเด็ดขาดของคุณหนูยังคงเดิม หากเจ้าอยากทดสอบ ข้าจะไปบอกคุณหนูให้มาจัดการเจ้าเดี๋ยวนี้”

“ขะ... ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นเสียหน่อย!”

“หากเจ้าไม่เชื่อว่าคุณหนูเปลี่ยนไปอย่างไร ลองไปถามพระชายารองของพวกเจ้าดูก็ได้ ว่าควรมาหาเรื่องคุณหนูใหญ่อีกหรือไม่” เสี่ยวเฉียวพูดจบก็สะบัดหน้าเดินตามนายสาวเข้าไปในเรือนหลักทันที ปล่อยให้บ่าวสายสืบผู้นั้นยืนหน้าเสียและขุ่นเคืองอยู่ลำพัง