3

เขากลับเข้าบ้านเกือบสี่ทุ่ม ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าจะกลับบ้านไวหน่อย ถึงจะไม่ได้ไถลไปกับอินทรชิตตามคำชวน แต่ก็ไปแวะกินข้าวที่ร้านโปรด แล้วก็แวะซื้อของใช้ส่วนตัว เขาจะอาจจะต้องไปที่ลาวเดือนหน้า เลยอยากมีของพิเศษไปให้ใครบางคนเสียหน่อย ในฐานที่เจ้าหล่อนตั้งสเตตัสถึงเขา

​เรานี่ถ้าจะโรคจิตอ่อนๆ ล่ะวะ

​นึกถึงสิ่งที่ตัวเองซื้อมาเพื่อเจาะจงไป ‘แหย่’น้องสาวข้างบ้านสมัยเด็ก ก็อดหัวเราะเบาๆ ออกมาไม่ได้ พักนี้เขาขึ้นล่องไปลาวบ่อย มันก็ทำให้ได้เจอะเจอเจ้าหล่อนบ่อยไปด้วย ถึงบางหนจะเจอแค่ห้านาทีสิบนาทีก็เถอะ แต่ธงลักษณ์ก็จดจำมันได้ทุกวินาที จำได้ว่าเธอทำหน้ายังไง แต่งตัวแบบไหน

​อืม...

​เขาถอนใจเฮือกใหญ่ กับความคิดเหลวไหลของตนเอง พักนี้ที่เขาวางมือจากวงการ...ด้านมืด...ไอ้ชิตมันเรียกว่าแบบนั้น หลังสุดคู่ควงรายล่าสุดเขาก็แค่ไปกินข้าว คุยกับหล่อนบ้าง และเขาก็เลิกกับหล่อนมาหลายเดือนแล้ว เลิกกันแบบงงๆ เพราะหล่อนบินไปนอก แล้วเขาก็ไม่ได้ติดต่อหล่อนเอาเสียดื้อๆ ทางนั้นก็ไม่ได้ติดต่ออะไรมา มีทักเขามาทางโซเชียลบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้ตอบเพราะกำลังยุ่ง เอาไปเอามาก็เลยเหมือนเลิกกันกลายๆ

เขาไม่ค่อยไปสนใจใคร หรือถ้ามีหญิงมาสนใจ ธงลักษณ์ก็แทบจะไม่สานสัมพันธ์อย่างน่าแปลก เขาเองก็สงสัยตัวเองว่าเพราะอะไรกันหว่า? อาการนี้มันเป็นมาตั้งแต่เจอะเจอใครบางคนเข้าเต็มตา เมื่อปลายปีที่แล้วในงานเปิดโรงงานของมารดาและหุ้นส่วนนั่นแหละ

​เขาจอดรถในที่เก็บรถแล้วเรียบร้อย ก็หอบข้าวของลงมาแล้วตั้งใจจะเดินเข้าบ้าน กลิ่นบุหรี่ลอยมาตามลม ทำให้ธงลักษณ์ทำจมูกฟุดฟิต เขาวางของกลับทิ้งไว้ในรถเหมือนเดิม แล้วเดินก้าวยาวๆ ไปทางต้นตอของกลิ่น บ้านนี้มีคนเดียวที่สูบบุหรี่ แล้วก็เลิกไปเกือบหกเดือนแล้ว หมอนั่นมีอะไรถึงได้มาเดินสูบบุหรี่ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ ทั้งที่เวลานี้ปรกติแล้ว ก็จะรัวนิ้วบนแป้นคีย์บอร์ดในห้องส่วนตัว ไม่ค่อยออกมาเพ่นพ่านสักเท่าไหร่ หมู่นี้ธงรามหลบหน้าหลบตามารดาอย่างน่าแปลก แม่ของเขาก็พูดเปรยเข้าหูว่าได้วิธีจัดการให้พ่อตัวดีอยู่กับร่องกับรอยเลิกติสต์แล้ว

​เอ...

​คุณสีดามีแผนทำอะไรกับพี่ชายเขาหรือเปล่าหว่า

​“นายลักษณ์”

เขาชะงักเท้า เมื่อเสียงเรียกชื่อของเขาดังขึ้น พร้อมกับพี่ชายที่ผินหน้ามาทางเขาพร้อมกับรอยยิ้ม ธงลักษณ์ยักไหล่ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

​“เฮ้...นายมีกุมารคอยกระซิบหรือเปล่านะนายราม รู้ได้ยังไงว่าฉันเดินมา”

​“กลิ่นของนาย”

คำตอบนั้นทำให้ธงลักษณ์หัวเราะ แล้วยกแขนตนเองขึ้นสูดดม อาจจะเพราะเขาคุ้นกับกลิ่นที่พี่ชายแฝดบอกกระมัง เลยไม่เข้าใจว่ามันผิดแผกจนทำให้ธงรามรู้ตัวได้ยังไง

​“อาบน้ำแล้วนะโว้ย ถึงจะเป็นการอาบตอนเช้าก็เหอะ”

​ผู้เป็นพี่ชายหัวเราะหึๆ พลางอัดบุหรี่เข้าไปเป็นหนสุดท้าย ก่อนที่จะดับมันกับเสาชิงช้า เขาไม่ได้ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแม้จะเป็นบริเวณในบ้าน พอดับแล้วธงรามก็เอาถือเอาไว้ในมือ เพื่อที่เข้าบ้านไปจะได้เอาไปทิ้งลงขยะ มันเป็นนิสัยรักสะอาดและรักธรรมชาติของธงราม ที่น้องแฝดมองทีไรก็อดคันหัวใจไม่ได้ ว่าทำไมจะต้องละเอียดละเมียดขนาดนั้นด้วย

​“เป็นอะไรหรือเปล่า ถึงได้มาเดินท่อมๆ ตอนดึกๆ แบบนี้ แล้ว...นายเลิกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาสูบอีก เครียดเรื่องงานหรือยังไง บอกแล้วว่าไม่ต้องไปดูหรอก นิยายของนายที่เอาไปทำหนังน่ะ หนก่อนก็เครียดทำใจไม่ได้ที่เขาเปลี่ยนดัดแปลง จนไปนอนทำใจ นอยด์ เขียนไม่ออกตั้งครึ่งปีไปโน่นยังไม่เข็ดหรือไง”

​“คือ...”

ธงรามถอนใจอีกหน แล้วสั่นหน้า น้องแฝดดึงให้พี่ชายนั่งด้วยกันที่ชิงช้า ก่อนจะเอ่ยถามเสียงจริงจัง

​“มีอะไรวะราม”

​“บ้านเรากำลังจะล้มละลาย หรือเปล่าวะ”

คำถามนั้นทำให้ธงลักษณ์ขมวดคิ้ว ก่อนจะมองหน้าของพี่ชายฝาแฝดเขม็ง

​“ไปเอาข่าวบ้าๆ นี่มาจากไหนวะ นายดูตัวเลขในบัญชี ที่เค้าแบ่งหุ้นกำไรเมื่อเดือนก่อนรึเปล่า?”

​ธงรามสั่นหน้า

​“ไม่ได้ดู นายก็รู้ว่า...ฉันไม่ค่อยสนใจตัวเลขอะไรแบบนี้”

​“เอ่อ...เกือบลืม นายมันพวกติสต์ ใช้เงินไม่ค่อยเป็น”

ธงลักษณ์ยิ้มกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวที่มุมปากทั้งสองข้าง​

“แล้วตกลงว่า สถานการณ์ทางการเงินของพวกเรา มันแย่ถึงขั้นไหน”

คำถามจากพี่ชายฝาแฝด ที่หน้าตาไม่เหมือนเขาเลย เพราะเป็นแฝดจากไข่คนล่ะใบยังคงเอ่ยถามอีกหน มีสิ่งเดียวที่สองพี่น้องคล้ายกันคือสีนัยน์ตา ที่ดำสนิทเหมือนกัน หากสายตาของธงรามดูแล้วให้ความรู้สึกอ่อนหวาน อ่อนโยน ขณะที่น้องชายกลับให้ความรู้สึกอีกแบบโดยสิ้นเชิง เวลายิ้มธงรามก็มีเขี้ยวแต่เป็นเขี้ยวแค่ข้างเดียวคือข้างซ้าย จมูกของเขางุ้มปลายเล็กน้อย อีกอย่างหนึ่งที่พวกเขาสองพี่น้องเหมือนกัน นั่นก็คือริมฝีปากที่ดูแล้วเซ็กซี่น่าจูบ คางของธงรามบุ๋มลงไปเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าของเขามีเอกลักษณ์และมีเสน่ห์ไม่เหมือนใคร

​แฝดของครอบครัวพัณภัช เรียกได้ว่าหน้าตาดีแบบกินกันไม่ลง มีเสน่ห์กันทั้งคู่ ทั้งที่เป็นแฝด แต่พี่น้องคู่นี้นิสัยไม่เหมือนกันเลยแม้แต่น้อย คนหนึ่งคือน้ำ ส่วนอีกคนคือไฟดีๆ นี่เอง...

​“ไม่แย่เลย” ธงลักษณ์ผายมือ

“นายอยากตรวจสอบงบบัญชีไหม ตอนนี้สินค้าใหม่กำลังทำกำไรดีเลยล่ะ เพราะเราเป็นเจ้าแรกๆ ที่ทำไปขาย”

​“แล้วทำไมแม่จะต้องให้ฉันแต่งงานเพื่อใช้หนี้ด้วยวะ”

​“หะ!”

ธงลักษณ์ทำเสียงสูง เขามองหน้าพี่ชายที่ดูเครียดมาก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น “เฮ้ย...ฮ่าๆๆ อะไรนะราม อีกทีสิ”

​“แม่จะให้ฉันแต่งงาน...ล้างหนี้”

​“เฮ้ย...”

เขาตบบ่าพี่ชายด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกำลังปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะหัวเราะมาก

“แม่สีดาของพวกเรา เป็นอะไรไปล่ะนั่น แม่ล้อนายเล่นหรือเปล่า”

​“ไม่ได้ล้อเล่น แม่บอกว่า...ขอให้ฉันแต่งงานเพื่อเป็นการชำระหนี้ ถ้าไม่อย่างนั้น ทางนั้นจะเริ่มเข้ามายึดทุกอย่างของเรา”

​“เฮ้ย”

ธงลักษณ์อุทานออกมาอีกหน เขามองหน้าธงรามอีกหน พี่ชายถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงขรึมๆ

​“แม่เอาสัญญาเงินกู้มาให้ดู เราเป็นหนี้เขาสามร้อยล้านบาท เอ่อ...แม่บอกว่าเราไม่มีเงินให้เขา เพราะว่ากิจการไม่ค่อยดีนัก”

​“อืม...”

ธงลักษณ์หรี่ตา ดูเหมือนว่าคุณสีดาน่าจะเล่นตลกอะไรสักอย่างกับพี่ชายของเขาแล้วแน่ๆ แต่ว่า...ใครเป็นคนร่วมมือด้วยกันนะ

​“แม่ไปกู้เงินใครมาล่ะนายราม ใครที่นายจะต้องเป็นเจ้าบ่าว หึๆ ขอโทษมันอดขำไม่ได้จริงๆ ไอ้เรื่องมาบีบไปแต่งงานขัดดอกนี่ ส่วนใหญ่มันต้องเป็นผู้หญิงไม่ใช่หรือยังไง หึๆ”

​“ฉันจะต้องแต่งงานกับ...” ธงรามกลืนน้ำลาย

“น้องแก้มหอม”

​“อ้อ...”

​ใบหน้าของใครบางคนวาบขึ้นมาในห้วงนึก หัวใจของเขาแปลบไปครู่ เมื่อได้ยินว่าพี่ชายจะถูกจับแต่งงานกับใครวิกฤตของธงรามไม่พอ มันเป็นวิกฤตของเขาด้วย...เอ แต่มันก็เป็นโอกาสด้วยนี่หว่า

ธงลักษณ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วยักคิ้วให้กับพี่ชาย เขาโอบไหล่ของธงราม แล้วบีบมันเบาๆ

​“เอาแบบนี้...ฉันมีวิธีที่จะช่วยนายจากการเป็นเจ้าบ่าวขัดดอกอะไรนี่ นายราม แต่นายจะต้องตกลงทำตามวิธีของฉัน นายจะว่ายังไง?”

​“นายช่วยฉันได้จริงๆ น่ะเหรอ”

ธงรามดีใจจนกอดน้องชายฝาแฝดไว้แน่น ธงลักษณ์ตบหลังเขาเบาๆ แล้วหัวเราะ นัยน์ตาคมยังคงส่งประกายเจ้าเล่ห์

​“ได้สิ...หึๆ พวกเขาจะได้เจ้าบ่าวขัดดอกแน่นอน แต่...จะถูกใจน้องแก้มหอมไหม ก็คงจะต้องว่ากันอีกทีล่ะ”

​ได้แน่ล่ะเจ้าบ่าว...งานนี้จะต้องมีคนได้แต่งงาน แต่อาจจะไวกว่าที่คิดไว้มาก...มากจริงๆ