5

ธงลักษณ์เดินก้าวยาวๆ ออกมาจากบริเวณเกสต์ การเดินทางนานพอสมควรทำให้เขาเมื่อยขบเล็กน้อย เขายังสั่งงานคาอยู่ด้วยซ้ำตอนขึ้นเครื่องบินมายังเวียงจันทร์ มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดออกจากโหมดเครื่องบิน เพื่อสั่งงานต่อจนเสร็จ ทั้งที่งานเร่ง แต่เขาก็ยังรับปากกับมารดาไปว่าว่าง นั่นก็เพราะจะต้องมารับผู้หญิงคนสำคัญ....ของครอบครัว

​ต้องเรียกว่าอย่างนั้นแล้วสินะ

​เขายิ้มนิดๆ ที่มุมปาก เมื่อเดินก้าวออกมาจากสนามบินวัดไต เขาติดต่อแกรบแท็กซี่ไว้แล้วเรียบร้อย เพราะไม่อยากรบกวนเดือดร้อนใครทางนี้ อีกอย่างหนึ่งเขาย่องมาเงียบๆ ไปรอหล่อนเงียบๆ นั่นดีแล้ว เดี๋ยวเป้าหมายเกิดไม่ยอมไปด้วยเพราะรู้ว่าเป็นเขามารับ ก็จะเสียงานเสียเปล่าๆ

​เดินทางต่ออีกไม่ถึงชั่วโมงหลังจากรถมารับ เขาก็นั่งรอเรียบร้อย อยู่ในห้องรับแขกของครอบครัว พอนสีไช คุณบุหงาให้เด็กเตรียมการต้อนรับไว้เป็นอย่างดี เธอมานั่งเป็นเพื่อนพูดคุยกับเขาระหว่างที่รอคนสำคัญ ตัวคุณบุหงาเองก็เกรงเหมือนกันว่าหล่อนจะไม่ยอมไปด้วยถ้าเห็นว่ามีใครมารับไปฝั่งไทย จึงให้เด็กรับใช้ขนข้าวของขึ้นรถไปแล้วอย่างเตรียมพร้อม เพราะธงลักษณ์จองไฟลท์กลับกรุงเทพฯ ไว้แล้วเรียบร้อยในช่วงเย็น

​“ถ่ายรูปมาให้น้าดูบ้างนะ ระหว่างถ่ายพรี อยากไปด้วยเหมือนกันแต่ก็ติดงานทางนี้ ยังแจกการ์ดผู้หลักผู้ใหญ่ไม่ครบเลย”

​“ครับ”

​“ทางนั้นเรียบร้อยดีแล้วหรือยัง เตรียมงานถึงไหนแล้วจ๊ะ”

​“เรียบร้อยหมดแล้วล่ะครับ ทั้งโรงแรม ทั้งแจกการ์ด แล้วก็ชุดของเจ้าบ่าว”

​“นี่น้าก็ลุ้นอยู่ว่าช่างจะตัดชุดให้ยัยแก้มหอมทันไหม ขอบใจเรื่องธุระจัดการเรื่องผ้าไหมของน้องอีกหนนะ ไม่ได้ลักษณ์นี่คงจะไม่ได้ผ้างามๆ แบบนั้นหรอกจ้ะ”

​“เพื่อนผมทำงานเกี่ยวกับทางนี้น่ะครับ มีคอนแทคก็เลยหาให้ง่าย แก้มหอมกับผ้าไหม ผ้าทอ...เป็นอะไรที่เหมาะมากๆ”

เผลอพูดเสียงอ่อน นัยน์ตาอ่อนแสงลง เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้อย่างไม่รู้ตัว คุณบุหงาไม่ได้สังเกตอะไรเพราะกำลังคุยเรื่องการเตรียมงานอย่างติดพัน

​“พวกพ่อแม่เจ้าบ่าวเจ้าสาว ยัยดาว่าจะหาชุดแล้วก็จัดการให้เลย มีธีมด้วยนะ ลักษณ์เองก็เข้าธีมสีชมพูด้วยกันหรือเปล่าจ๊ะ”

​“หึๆ ผมเป็นน้องชายเจ้าบ่าวก็คงจะต้องยอมเข้าธีมด้วยล่ะครับ แม่ไปสั่งตัดไว้แล้วเรียบร้อย เดี๋ยวอีกไม่กี่วันนี้จะส่งมาให้ครับ”

​“ดีจัง มันเป็นการเตรียมงานที่เร็วมาก แต่ก็มีแต่คนช่วย ไม่มีอุปสรรคเลย ฤกษ์ดีแบบนี้ การสร้างการรวมครอบครัวของพวกเรา คงจะเป็นเรื่องดีแน่ๆ เนาะหลาน”

​“ครับ”

อดเหลือบตามองท่าน แล้วแอบขอโทษในใจไว้ไม่ได้ เวลานั้นมาถึงจริงๆ จะเกิดอะไรขึ้นนะ เขาไม่อยากเดาเลยจริงๆ

​คุณบุหงาเอาของว่างมาเลี้ยงเขา ให้รับประทานระหว่างรอคนสำคัญ เป็นขนมเบื้องลาว ที่เธอลงมือทำด้วยตนเอง แล้วชวนธงลักษณ์คุยเรื่องงานวันแต่งงานระหว่างธงรามและบุตรสาวต่อ เขากินไม่ค่อยลงสักเท่าไหร่แม้ว่ามันจะอร่อยมาก นั่นก็เพราะมีเรื่องในใจ...ก็เรื่องแผนการอันร้ายกาจที่ตนเองคิดจะทำนั่นเอง

​“ยัยแก้มหอมมาล่ะ”

คุณบุหงาว่า ลูกสาวของเธอรายงานการมาถึงทางไลน์ที่เด้งข้อความขึ้นมา เธอบอกว่าพี่มารับไปถ่ายพรี บอกสั้นๆ แค่นี้ ไม่ได้บอกว่าพี่ไหน ดูเหมือนว่าลูกสาวของเธอคงจะเข้าใจว่า...เป็นพี่อีกคนแน่ๆ

​“ผมขึ้นไปรอในรถเลยก็แล้วกันนะครับ เห็นหน้าผมเข้าคงจะไม่ค่อยอยากจะไปด้วยสักเท่าไหร่”

พูดเหมือนรู้ตัวเองดีว่าถ้าหล่อนเห็นเขาเข้าจะมีปฏิกิริยาแบบไหน คุณบุหงายิ้มนิดๆ ส่งให้กับชายหนุ่ม เธอไปรอรับลูกสาวที่หน้าบ้าน รถมินิคูเปอร์สีเหลืองเลี้ยวเข้ามาจอดค่อนข้างเร็ว เพราะคนขับคงจะใจร้อนเร่ง หล่อนกระหืดกระหอบลงมาจากรถ ใบหน้าหวานใสแดงเรื่อ นัยน์ตาเป็นประกายระยิบระยับ มองกวาดไปรอบๆ บริเวณอย่างจะหาใครบางคน ก็ไม่เห็นใครนอกจากมารดา

​“พี่นั่งรอในรถแนะ เดี๋ยวแม่จะให้ท้าวสุกไปส่งที่สนามบิน ต้องเร่งไปเร่งกลับหน่อย ข้าวของกระเป๋าแม่เก็บให้หมดล่ะ เตรียมพร้อมล่ะ”

​“แก้มหอมไปล่ะเน้อเจ้า”

เธอพนมมือไหว้ลามารดากอดลาและหอมท่านอีกสองสามฟอด ใจเต้นแรงระทึก เมื่อเดินเข้าไปที่รถคันใหญ่ที่ติดเครื่องไว้รอเธอ

​มือเรียวเปิดประตู เธอตื่นเต้นจนต้องแอบหลับตาเมื่อเห็นว่ามีคนนั่งรออยู่แล้ว เธอทรุดลงนั่งข้างเขา ปิดประตูรถ นายสุกออกรถทันทีอย่างจะทำเวลา ขณะที่เธอหันไปพนมมือไหว้คนข้างๆ ก็ต้องเบิกตาโตเล็กน้อย อ้าปากค้าง พนมมือค้างมอง ‘เขา’ ที่หันมายิ้มอวดเขี้ยวให้เธอ

​“สวัสดีครับ น้องแก้มหอม”

​“อ้ายลักษณ์!”

​“นึกว่าเป็นใครหรือ?”

เสียงทุ้มถาม เขามองจ้องวงหน้างดงามที่แดงระเรื่อขึ้นนิดๆ อย่างพึงใจ มองกวาดร่างบางที่อยู่ในชุดเดรสผ้าไหมมัดหมี่ ตัดแบบประยุกต์ ตัวเสื้อเป็นคอวีแขนตุ๊กตา ส่วนกระโปรงจับพลีททำให้กระโปรงบานพองเล็กน้อย ยาวประมาณครึ่งหน้าแข้ง เน้นช่วงสรีระของผู้สวมใส่ ได้อย่างสวยงาม

​มันเป็นผ้าไหมสีน้ำเงินลายสร้อยดอกหมาก ผืนที่เขาลงทุนไปหา...ไปหอบหิ้วมาจากมหาสารคาม เพื่อซื้อฝากเธอ ก็แค่เธอขึ้นสเตตัสในอินสตาแกรมพร้อมกับภาพนางแบบสวมผ้าไหมชนิดนี้ บอกว่าสวยจัง เขาก็...ไปตามหาว่าคืออะไร แล้วก็ตรงดิ่งไปถึงที่ เพื่อเลือกให้เธอด้วยตนเอง

​“เอ่อ...”

เจ้าตัวเม้มปาก ทำหน้างอใส่เขาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะหันหน้าเมินหนีเขาเสีย ธงลักษณ์เอียงคอน้อยๆ เพื่อจะมองหน้าเธอ เขายิ้มออกมา...ส่งเสียงทุ้มลอยเหมือนอยากจะก่อกวน

​“นึกว่าเป็นพี่ราม? พี่ชายของพี่ไม่ว่างน่ะสิครับ ก็เลยส่งตัวแทนมา แก้มหอมก็ทนๆ กับตัวแทนอย่างพี่ไปก่อนก็แล้วกันนะ”

​“...”

​“เดี๋ยวเราจะขึ้นเครื่องต่อไปที่ภูเก็ตเลย เพราะจัดแพลนถ่ายพรีเวดดิ้งไว้ที่นั่น”

​“เรา...”

อดหันมองหน้าเขาไม่ได้ ตาต่อตาสบกัน ก่อนที่จันดาลีจะเมินหลบ แก้มแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก็สายตาของธงลักษณ์ ยามมองเธอ ทำไมมันเหมือนทำให้เธอรู้สึกว่า...เขาจ้องจะกินเธอเข้าไปอย่างนั้นกันนะนั่น

​“ครับ เรา...พี่รามจะไปเจอเราที่โน่นเลย งานแต่งเร่งด่วนก็แบบนี้ล่ะ ฉุกละหุก วุ่นวายคนอื่นเขาไปหมด”

​“คนหาฤกษ์ไม่ใช่ทางบ้านแก้มหอมนะเจ้า”

อดแย้งขึ้นมาไม่ได้ ธงลักษณ์ยักไหล่ ก่อนจะทำเสียงขรึมๆ

​“แต่คนที่อยากได้เจ้าบ่าวขัดดอกก็คือแก้มหอมไม่ใช่หรือครับ”

​“...”

อ้าปากค้างไปเลยทันที เมื่อได้ยินแบบนั้น พลางกะพริบตาปริบๆ กับคำพูดของเขา ธงลักษณ์ยักไหล่ แล้วก้มลงทำทีเป็นสนใจกับโทรศัพท์มือถือที่ล้วงหยิบขึ้นมา จันดาลีขมวดคิ้ว เมื่อครู่ เธอได้ยินเต็มหูว่าเจ้าบ่าวขัดดอก...

​อะไรอะ!

​นี่พ่อกับแม่ของเธอทำอะไรอีท่าไหนนะ ถึงทำให้อีตานี่คิดอะไรแบบนี้

​“เจ้าบ่าวขัดดอก อ้ายลักษณ์หมายความว่าอย่างไร แก้มหอมบ่เข้าใจ”

​“ก็...”

เขายักไหล่ ทำหน้ายิ้มๆ ยิ่งทำให้จันดาลีเดือดปุด เธอลืมตัวเขยิบไปนั่งใกล้เขา แล้วจับแขนเขาเขย่า

​“บอกมานะ อธิบายมานะ ว่าอะไรทำให้อ้ายลักษณ์คิดว่าอ้ายรามเป็นเจ้าบ่าวขัดดอกอิหยังนั่น บ้านแก้มหอมเอาเงินไปจ่ายให้หรือไง ถึงได้พูดแบบนี้”

​“ชอบพี่ชายพี่เหรอ แก้มหอม?”

จู่ๆ เขาก็หันมา ในระยะประชิดแบบนั้น แถมยังพูดคนระเรื่อง กับเรื่องที่เธอกำลังอยากรู้จนลืมตัวไปใกล้ตัวอันตรายอย่างเขานี่ ก็ทำให้จันดาลีถึงกับนิ่งไป มือร้อนของเขาทาบลงบนมือเธอ ให้กดแนบเข้ากับท่อนแขนของตนเอง ขณะที่อีกข้างปล่อยโทรศัพท์ลงบนตักตัวเอง พร้อมกับค่อยเคลื่อนไปโอบเอวบาง

​การกระทำของเขา นิ่ง เงียบ ละมุนละม่อม

​ค่อยคืบหา ‘เหยื่อ’ ตัวน้อย

​“อะไรนะเจ้า”

​“พี่ถามว่า แก้มหอมชอบพี่รามมากเหรอ ถึงได้จับพี่ชายมัดแต่งงานด้วยขนาดนี้”

​“เอ่อ...” หน้างามแดงก่ำ เธอกัดริมฝีปาก แล้วเอ่ยอ้อมแอ้ม

“ก็พ่อกับแม่...เห็นว่าเราสองคนเหมาะสมกันน่ะ แล้วแก้มหอมก็บ่ได้มัดอ้ายรามสักหน่อย มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ต่างหาก”

​“เรื่องของผู้ใหญ่? อืม...แล้วถ้าเกิดว่าผู้ใหญ่ให้เปลี่ยนเป็นพี่ล่ะ แก้มหอมจะว่ายังไง”

​“โอ๊ย...บ่ได้นะ แก้มหอมบ่ได้ชอบอ้ายลักษณ์”

สาวเจ้าพูดตรงๆ แบบนั้น ก็เอามีดมาแทงกันกลางใจดีกว่า สีหน้าของธงลักษณ์ถึงกับตึงขึงไปเลย เขากระชากเธอเข้ามาในอ้อมแขน จันดาลีตกใจจนแทบจะร้องกรี๊ด แต่เขาเอ่ยคำรามเสียงเบา ชิดหน้าเธอ

​“ถ้าเสียงดัง ถ้าคนขับรถเห็นว่า พี่กำลังทำอะไรแก้มหอม แก้มหอมอาจจะได้เปลี่ยนเจ้าบ่าวนะครับ”

​“อ้ายลักษณ์” เธอขึงตาใส่เขา

“อ้ายลักษณ์จะทำอะไร?”

ตอนนี้เธอตกอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่น ห้อมล้อมไปด้วยกลิ่นของเขา กลิ่นหอมเย็นจมูก ที่ทำให้เธอใจเต้นได้อย่างประหลาดกับความใกล้ชิดนี้ ธงลักษณ์หลุบตามองปากอิ่มที่ใกล้เพียงแค่เอื้อมนั่น ก่อนจะไล่สายตามามองสบตาเธอ

​“ตอบพี่หน่อยสิ ว่าชอบพี่รามมากกว่าพี่ตรงไหน?”

​“แล้วทำไมจะต้องเปรียบกันด้วยล่ะ ชอบคือชอบ ไม่ชอบคือไม่ชอบ กับอ้ายรามแก้มหอมชอบ แต่กับอ้ายลักษณ์...”

เธอพยายามดันตัวออกห่างเขา ธงลักษณ์ปล่อยเธอแต่โดยดีหนนี้ ทำให้คนเป็นอิสระรีบถอยห่างเขาจนไปชิดติดประตู

​“พูดต่อสิครับ พี่กำลังรอฟัง”

​“อ้ายลักษณ์น่ะ ใจร้าย ชอบแกล้งแก้มหอม ชอบทำแก้มหอมร้องไห้ ไม่รู้ตัวหรือยังไงอะ”

เธอเชิดหน้า น้ำตาทำท่าจะคลอออกมา ธงลักษณ์ถอนใจเฮือก แค่นี้ก็คงไม่ต้องฟังคำตอบกันล่ะ ว่าเธอคิดยังไง เอาน่ะ...เวลายังมีอีกเยอะ จันดาลีของเขายังเด็ก แต่เขาจะทำให้เธอเป็นสาว เป็นผู้หญิงของเขา...ในที่สุด

​เขาจะเปลี่ยนความเกลียด ความไม่ชอบของเธอ

​เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ทั้งสองคนยุติสงครามที่กำลังจะก่อ จันดาลีเมินหน้าหนีเขา หยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาบ้าง ขณะที่ธงลักษณ์คุยธุระกับเลขานุการของตน เมื่อคุยเสร็จแล้ว ก็เพียงแค่เหลือบมองเธอนิดๆ และไม่ได้ยียวนกวนอารมณ์อะไรเธอต่อ

​

​เป็นตาซังคน...(เกลียดคน)

​แนะ...

​เขาแอบดูสเตตัสในอินสตาแกรมของเธอ พร้อมกับอมยิ้มนิดๆ แล้วแอบมองเสี้ยวหน้าหวานนั่น...

​สักวันเขาจะทำให้เธอขึ้นสเตตัสเกี่ยวกับเขาในแบบอื่น ที่ไม่ใช่ต่อว่าประชดประชันแบบนี้