2

​“ผลประกอบการไตรมาสแรก...อันนี้สรุปแล้วใช่ไหมครับคุณวิ”

วิรงรองเหลือบตามอง ‘เจ้านาย’ ก่อนจะยิ้มกว้างให้กับเขา

​“ค่ะ ฝ่ายบัญชีสรุปมาให้ก่อนประชุมผู้ถือหุ้นศุกร์นี้ค่ะ”

​“ขอบคุณมาก คุณไปทำงานต่อเถอะ”

มือเรียวได้รูปโบกเบาๆ ให้เธอ วิรงรองผงกศีรษะให้เขาน้อยๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ทิ้งเจ้านายหนุ่มให้มองกวาดเอกสารในมืออย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกหน

​ถึงจะได้น้อยกว่าปีก่อนนิดหน่อย แต่ในเศรษฐกิจแบบนี้ ก็ถือว่าผ่านล่ะนะ...

​ชายหนุ่มนวดหัวคิ้วเบาๆ เขาคร่ำเคร่งมาสามสี่วันแล้วเกี่ยวกับเรื่องการสรุปยอดผลกำไรขาดทุน เมื่อผลของมันเป็นไปตามที่เขาคำนวณไว้คร่าวๆ ก็พานให้เบาใจ มารดาก็คงจะรู้สึกดีที่มันไม่ได้แย่นักหลังจากปล่อยให้บุตรชายบริหารอย่างเต็มมือคนเดียว

​คนเดียว...

​ธงลักษณ์ยิ้มนิดๆ เขามองที่มือของตนเองทั้งสองข้าง เกิดความภูมิใจในมัน และเกิดความเหนื่อยขึ้นมานิดหน่อย เมื่อต้องเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงเต็มตัวแบบนี้ แต่นั่นแหละ เหนื่อย ยาก แต่ก็ท้าทาย เขาเป็นคนชอบเอาชนะ การทำธุรกิจก็เหมือนการแข่งขัน ผลรางวัลคือผลประกอบการ และเขาก็คิดว่าตัวเองเข้าแข่งเวทีนี้ได้ดีพอสมควรเลยทีเดียว

​กิจการของครอบครัวคือกิจการของทั้งทางฝั่งบิดา และมารดา ของบิดาเองเป็นกิจการส่งออกพืชผลเกษตร ส่งไปทางแถบเอเชีย อินเดียเป็นคู่ค้าสำคัญ รองลงมาคือญี่ปุ่น ส่วนทางของมารดาเป็นกิจการเกี่ยวกับชิฟคอมพิวเตอร์ โรงงานอยู่แถบปริมณฑล แต่ตอนนี้ท่านได้หุ้นทำโรงงานกิจการอาหารกระป๋องกับเพื่อนสนิท ส่งออกทางประเทศเพื่อนบ้านอย่างลาว อยู่ตรงหนองคาย ทำให้เขาต้องเริ่มขึ้นล่อง กรุงเทพฯ หนองคายเพื่อตรวจงานในระยะเริ่มต้น ซึ่งก็ตั้งมาได้เกือบหนึ่งปีแล้ว แนวโน้มเป็นไปได้ดีพอสมควร ท่านเคยบอกว่าอยากให้พี่ชายแฝดของเขาไปจับธุรกิจตรงนี้ ถ้าเกิดไม่อยากทำธุรกิจของบิดา

​อืม...

​เขาเคาะนิ้วกับโต๊ะเบาๆ เมื่อนึกถึงพี่ชายฝาแฝดของตนอย่างธงราม พี่ชายที่มาจากไข่คนล่ะใบ เกิดมาก่อนเขาไม่กี่วินาที พวกเขาเป็นแฝดที่หน้าตาไม่เหมือนกันสักเท่าไหร่ นิสัยใจคอก็ด้วย นึกถึงพี่ชายแล้ว ธงลักษณ์ก็ยิ้มนิดๆ ถ้าหมอนั่นรู้ว่าแม่คิดจะทำให้ทำอะไรปีหน้า จะเต้นขนาดไหนกันนะ? ก็เจ้าตัวยังติดที่จะทำงานที่ตนเองชอบอย่างงานเขียนอยู่ สารภาพกับเขาเอาด้วยว่าเกลียดงานธุรกิจเป็นที่สุด มันจะรอดไหมล่ะ...หรืออาจจะไม่พ้นเขาอีกตามเคย ที่อาจจะอาสาไปช่วยประคองทำแทน แต่เขาก็มีแค่สองมือ ตอนนี้ก็เกือบจะล้นอยู่แล้วด้วย จะช่วยไม่ไหวเอา

​ถึงเวลาก็ต้องว่ากันตามนั้นแหละนะพี่ชาย ช่วยได้เท่าที่ช่วยนี่แหละ

​เขายักไหล่น้อยๆ ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสาร เริ่มเปิด word พิมพ์หัวข้อการประชุมพรุ่งนี้ด้วยตนเอง เพื่อจะส่งเมลให้เลขานุการคู่ใจขยายความทำงานต่อ เขาเพลินกับงานจนเกือบถึงเวลาเลิกงาน ส่งเมลแล้วเรียบร้อย ก็บิดขี้เกียจน้อยๆ เสียงข้อความดังขึ้นถี่ๆ จากโทรศัพท์มือถือ เขาเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะคว้ามาดู ข้อความเหล่านั้นทำให้ชายหนุ่มมองข้ามผ่านไป ไม่ยอมตอบกลับอะไร เพราะเขาเหนื่อยเกินกว่าจะไปปาร์ตี้ ตามคำชวนของสาวๆ

​พักนี้เขาอยากจะทำงานมากกว่า พักชื่อเสียงเรื่องแคสโนว่าไว้ก่อน คิดถึงคำที่สื่อมวลชนตั้งให้แล้ว...ก็หัวเราะเบาๆ เขามีอีกสารพัดฉายานั่นแหละ ในสังคม ทั้งที่ไม่ได้ไปอยู่วงการบันเทิงสักนิด แต่ก็ดันมีชื่อไปเอี่ยวพัน แคสโนว่าไฮโซ คือฉายาล่าสุด ทำยังกับว่าเขาบ้าผู้หญิงเปลี่ยนสาวบ่อยก็ไม่ปาน ชื่อเสียไปหมดแล้วนะนี่ เวลาจะเข้าหาสาวๆ คนไหน

​คิดขำๆ แล้วก็เลื่อนนิ้วไล่ดูข่าวบ้าง ความเคลื่อนไหวบ้าง ของเพื่อนๆ ในโลกโซเชียล ธงลักษณ์มีโซเชียลไว้อ่าน มากกว่าจะเอาไว้ตั้งสเตตัสหรือลงรูปอะไรมากมาย เขากดค้นหาไปที่ชื่อของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เขามักจะทำเกือบทุกวัน...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องเข้าไปส่องหล่อนทุกวันแบบนี้ด้วยนะ

​จันดาลี

​ภาพผู้หญิงหน้าหวาน ตาของหล่อนสดใสเป็นประกาย จมูกโด่งปลายรั้นนิดๆ หล่อนกำลังยิ้มกว้างอวดลักยิ้มบุ๋มสองข้างแก้ม ริมฝีปากของหล่อนเป็นรูปกระจับ ตรงริมฝีปากบนบางโค้งราวคันศร ส่วนริมฝีปากล่างเต็มตึง...

​หล่อนสวมเสื้อยืดสีขาวล้วน นุ่งซิ่นผ้าทอมือสีเขียวเข้มตรงเชิงปักลายเป็นเอกลักษณ์ของผ้าทางลาว สะพายกระเป๋าผ้าใบใหญ่ งานปักมืออีกเช่นกัน ภาพถ่ายเต็มตัวทำให้เห็นว่าหล่อนสวมรองเท้าผ้าใบ อืม...เป็นคนที่แต่งตัวได้มีเอกลักษณ์ของตัวเอง บอกอัตลักษณ์ของชาติพันธุ์ และสวมใส่มันได้อย่างลงตัวมากๆ

​เขาไม่ใช่คนจะสนใจเรื่องแฟชั่น ติดตามใครเพราะไลฟ์สไตล์ เขาเป็นผู้ชาย เรื่องพวกนี้เขาไม่ค่อยจะไปเกาะติดอะไรนัก แต่...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องเปิดดูเธอทุกวัน นอกเหนือจากรูปสาวเซ็กซี่ที่เพื่อนซี้อย่าง อินทรชิต ขยันส่งมาให้ดูเหลือเกิน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกชายหนุ่มให้ตื่นจากภวังค์ประหลาดล้ำส่วนตัว ยามไล่ดูรูปของจันดาลี แม่สาวน้อยข้างบ้านในอดีต เมื่อก่อนบ้านเธออยู่ติดกับบ้านเขา มุดรั้วไปมาหากัน หล่อนชอบวิ่งตามพี่ชายแฝดเขาจนเปียปลิว พี่ชายเขาเป็นมนุษย์ช่างเอาใจ และช่างดูแล เห็นทุกคนเหมือนเป็นน้องที่ตัวเองจะต้องดูแล ชวนเล่น ปกป้อง หาของให้กินอร่อยๆ เห็นน้องหัวเราะ มีความสุข นั่นแหละคือธงราม พี่ชายในฝัน

ส่วนเขา...บอกไม่ถูกว่าทำไมนึกหมั่นไส้ ยามแม่เด็กผมเปียตัวน้อย ยิ้มแย้มเต็มที่ให้กับธงราม แล้วมาทำหน้าบึ้งใส่เขา ก็เลยต้องแกล้งให้หล่อนร้องไห้ ก็จะได้สนใจเขาบ้าง...แล้วก็กลายเป็นนิสัยเสียๆ ที่เจอะเจอแม่ตัวน้อยทีไร ต้องหยอก ต้องแหย่ ต้องแกล้ง ธงรามที่รักน้องชายมากอย่างเขา ก็ยังลงโทษเขาเพราะแกล้งหล่อนร้องไห้ แต่มันกลับทำให้ธงลักษณ์ทำตัวโรคจิตมากขึ้น ด้วยการแหย่หล่อนมากขึ้น แกล้งหล่อนมากขึ้นทุกครั้งที่มีโอกาส

​ก็...

​ประทับใจเขาแบบแปลกๆ ยามเห็นหน้ากลมๆ นั่นมองเขาแล้วขึงตาใส่ หล่อนท้าวสะเอว แว้ดๆ ใส่เขาเลยล่ะเวลาเจอหน้า ขาสั้นๆ ก็วิ่งขยับหนีเขาปรู๊ด แต่ก็หลงกลเวลาเขาตะล่อมคุยดีด้วย ก่อนจะร้องไห้กลับบ้านไปฟ้องแม่อีกยามโดนเขาแกล้งเอา หล่อนถึงได้เรียกหาแจ้วๆ แต่อ้ายราม อ้ายราม แล้วพอเห็นหน้าอ้ายลักษณ์ ก็วิ่งหนีแจ้น

​ไม่ได้เจอกัน...หลายอาทิตย์แล้วแหะ

​“เฮ้ย! ไอ้ลักษณ์ รับโทรศัพท์แล้วเงียบ แอบทำอะไรหรือเปล่าวะ”

​“จะให้กูแอบทำอะไรล่ะ ไอ้ชิต พอดีคิดงานเพลินๆน่ะ”

​“กูก็นึกว่ามึงกำลังนั่งดูสาว แล้วก็แอบ...มโนไกลลิ่วกับสาวนางนั้นอยู่น่ะสิ”

​ไอ้นี่...มันแอบติดกล้องวงจรปิดที่ออฟฟิศเราหรือเปล่าวะ

​“พูดไปเรื่อย ทำงานโว้ย เวลางาน”

​“ก็แหม...ส่งรูปน้องแจมไปให้ดูก็นึกว่าว่าว...เอ๊ย...ว่างอยู่ก็เลยนั่งดูรูปอะไรงี้”

​“ไอ้ห่า...” อดด่าไม่ได้ ก่อนจะหัวเราะ

“กูไม่ได้เหมือนมึงนะไอ้ชิตที่ว่างอยู่ตลอดเวลา โทรมามีเรื่องอะไร?”

​“จะชวนไปปาร์ตี้ พาไอ้รามมาด้วยนะ คิดถึงว่ะ ไม่ได้เจอนานมาก ไปหมกเขียนหนังสือตำราครองโลกอะไรหรือเปล่าพี่ชายมึงน่ะ”

​“ไม่ว่ะ งด”

​“โหย...เพื่อนอะ ไม่ใจเลย โหย...คิดถึงแก๊งรามเกียรติ์อะ”

​“เอ่อ...เอาน่ะอีกสักอาทิตย์หน้าได้ไหมล่ะ”

​“กูต้องเคลียร์งาน จะไปทัวร์กับน้องเพียวเค้า น้องเค้าชวนเที่ยวแบบตามรอยวัฒนธรรม ก็เลยกะจะไปล่องอีสาน ยาวๆ ไปถึงฝั่งลาวเลย”

​“น้องเพียวไหนอีกวะ”

​“เอ่อน่ะ...” ทางนั้นหัวเราะ

“มึงอย่าถามมากไว้กูแน่นอนก่อนว่าจะคนนี้ก็จะพาไปแนะนำ ให้ได้รู้จัก ตอนนี้ขอศึกษาก่อน จริงสิ...มึงรู้จักที่เที่ยวแบบเอ็กซ์คูลซีฟทางลาวบ้างไหมวะ เห็นว่ามีคนรู้จักทางนั้นใช่ไหม...น้องอะไรนะสวยๆ ที่ว่าเป็นลูกสาวของเพื่อนแม่มึงอะ”

​“มึงนี่ก็จำแต่อะไรแบบนี้นะ”

ธงลักษณ์บ่น จำได้ว่าเพื่อนรักเคยตื๊อ อยากจะรู้จักจันดาลีให้ได้ เพราะติดใจกับความสวยน่ารักนั้น 

​“กูจำได้ล่ะ น้องแก้มหอม...เออ...ไหนมึงบอกว่าจะแนะนำกูให้รู้จักเค้าไงวะ”

อินทรชิตทวงยิก ทั้งที่ตัวเองนัดผู้หญิงอีกคนเพื่อจะไปเที่ยวแล้วแท้ๆ ธงลักษณ์กลอกตา ระอาความเจ้าชู้ของหมอนี่จริงๆ ยังไม่ลืมอีกหรือไงนะนั่นเรื่องที่อยากให้เขาแนะนำจันดาลี

​“ไว้ถ้าน้องเพียวกับมึงไม่ผ่านก่อน ค่อยว่ากัน”

​“กันท่าเหรอวะ”

คำถามนั้น เหมือนมีดทิ่มใจเบาๆ จนต้องรีบโวยวายปฏิเสธ

​“กันท่าอะไรกัน”

​“เสียงสูงเลยมึงอะ”

เอ้า...นี่เขาเผลอทำเสียงแบบนั้นหรือไงนะ แต่เรื่องอะไรจะรับวะ!

​“หูมึงนั่นแหละเพี้ยน พอๆ จะกลับบ้านล่ะ รถยิ่งติดๆ อยู่”

​“ตกลงไปปาร์ตี้กะกูไหม”

​“ไม่โว้ย”

​“โธ่”

​บ่นออดเพื่อนไม่รักอีกสามสี่คำ จนธงลักษณ์ต้องบอกว่าจะลากธงรามไปหา ไปเมากันให้หนำที่บ้านของเขา นั่นแหละอินทรชิตถึงได้วางสายไป

​ธงลักษณ์ถอนหายใจน้อยๆ เขายังคงถือโทรศัพท์ในมือ ตาเหลือบมองที่หน้าจอ เขาเผลอนั่งมอง ไล่อ่านเรื่องของจันดาลีอีกพักใหญ่เลยล่ะ อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นสเตตัสของเมื่อเดือนก่อน...ก็วันที่เขาไปหาคุณบุหงาคุณแม่ของเธอตามคำสั่งมารดา

​บ่อยากเจอก็มาเจอ ผู้บ่าวขี้ฮ้าย (ขี้เหร่,น่าเกลียด) หนหวย(หงุดหงิด)

​ถึงจะเป็นแค่สิ่งเดียวที่เอ่ยถึงเขา บอกว่าเธอก็ยังมีเขาอยู่ในความคิดอ่าน มันไม่ใช่คำที่ดีอะไรนักหรอกนะ แต่ทำไมเขาถึงยิ้มได้หว่า

​นั่นสินะ...

​ทำไม?