หน้าหลัก / โรแมนติก / หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง / 2.ถ้าฉันต้องการ เธอก็ต้องมา NC25+

แชร์

2.ถ้าฉันต้องการ เธอก็ต้องมา NC25+

ผู้เขียน: Chocolate lily
last update วันที่เผยแพร่: 2026-06-29 15:00:05

ตอนที่ 2

ต่อไปนี้ถ้าฉันต้องการ เธอก็ต้องมา

"ฮึก ไม่นะ... อาสาม ปล่อยหนู!"

น้ำผึ้งเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างเล็กพยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสอันจาบจ้วง ทว่าอาสามกลับใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา

"ทำไม ทีกับคนอื่นทำเป็นสอพลอ เอาอกเอาใจ คอยวิ่งวุ่นดูแลคนนั้นคนนี้ ทีก้าวเข้ามาในห้องฉัน... ทำไมต้องทำเป็นรังเกียจ" ความเมาและความแค้นที่สั่งสมมา ทำให้ชายหนุ่มขาดความยับยั้งชั่งใจ เขามองริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก ขัดใจกับท่าทางขัดขืนของเธอ

"หนูไม่ได้รังเกียจอาสาม... ฮึก หนูเจียมตัว รู้ว่าตัวเองอยู่ฐานะอะไร" น้ำผึ้งสะอื้นจนตัวโยน หยาดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลเปรอะฝ่ามือหนาที่บีบคางเธออยู่

"คุณยายเลี้ยงดูหนู หนูก็แค่อยากตอบแทน... หนูไม่เคยคิดร้ายกับอาสามเลยนะคะ ปล่อยหนูไปเถอะ... หนูขอร้อง"

"ตอบแทนงั้นเหรอ งั้นก็ตอบแทนฉันนี่ไง!"

คำอ้อนวอนแสนน่าเวทนาไม่ได้เข้าถึงโสตประสาทของคนขี้เมา

“อื้อออ”

ริมฝีปากหนาบดเบียดลงไปปิดปากอิ่มทันที ความป่าเถื่อนและดุดันดั่งพายุคลั่งกระหน่ำซัดเข้าใส่เด็กสาวอย่างรุนแรง น้ำผึ้งเบิกตาโพลงด้วยความช็อก มือเล็กที่ถูกรวบไว้พยายามดิ้นรนทุบตีแผงอกแกร่ง แต่ก็ประหนึ่งทุบลงบนก้อนหินหนา

รสจูบที่อัดแน่นไปด้วยความเกลียดชังแต่ทว่าปนเปไปด้วยความเสน่หาอันบ้าคลั่ง ทำให้น้ำผึ้งแทบขาดใจตาย ร่างกายของหนุ่มใหญ่ร้อนรุ่มประหนึ่งไฟเผา ยิ่งเธอดิ้น เขาก็ยิ่งรัดแน่น ยิ่งเธอร้องไห้ เขาก็ยิ่งอยากกลืนกิน

เสื้อยืดตัวบางถูกมือหนากระชากจนตะเข็บขาดวิ่น น้ำผึ้งครางประท้วงในลำคอด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ยามที่ฝ่ามือหยาบโลนลากผ่านผิวเนื้อนวลเนียนที่ละมุนมือราวน้ำผึ้งสมชื่อ ความสาวสะพรั่งที่เขาเคยทำเป็นมองข้าม บัดนี้กลับปลุกสัญชาตญาณดิบในกายชายชาตรีให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มตัว

"อื้อ... อาสาม... อย่าทำหนู..."

น้ำผึ้งหลุดปากร้องห้ามได้เพียงแค่นั้น ก่อนจะถูกความดุดันของเขาช่วงชิงทั้งเสียงและลมหายใจไปจนหมดสิ้น ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางจนเซหงายลงบนเตียงกว้าง

"อาสาม... หนูเจ็บ... ฮึก ปล่อยหนูเถอะนะ" เสียงหวานร้องประท้วงปนสะอื้นไห้ "เจ็บงั้นเหรอ แล้วตอนที่เมียฉันต้องทรมานก่อนตายล่ะน้ำผึ้ง เธอเคยคิดบ้างไหม" สามคำรามลั่นในความมืด เสียงฝนด้านนอกไม่อาจกลบเสียงหอบหายใจอันหนักหน่วง

"หนูไม่รู้เรื่อง... ฮึก อาสาม อย่า..."

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง น้ำตาไหลพรากเป็นทางยาว

"หึ มันยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความทรมานที่เมียฉันต้องเจอเลยด้วยซ้ำ"

สามคำรามเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าเนียนที่ชุ่มไปด้วยน้ำตา ในหัวของเขาถูกครอบงำด้วยไฟแค้นและความต้องการดิบเถื่อน มือหนากระชากคอเสื้อยืดตัวบางของน้ำผึ้งจนขาดวิ่น เสียงผ้าฉีกขาดดัง ถูกกลืนหายกับเสียงฝน ทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่ซ่อนอยู่ภายในดีดตัวเด้งท้าทายสายตาในความมืดสลัว

"ฮึก... อาสาม อย่าทำหนู... " น้ำผึ้งร้องไห้โฮ พยายามยกมือขึ้นปิดบังเรือนร่างที่เปลือยเปล่า แต่กลับถูกสามรวบข้อมือทั้งสองข้างด้วยมือเดียวแล้วตรึงไว้เหนือหัว

"ดิ้นเข้าไป ร้องให้ตายก็ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอกน้ำผึ้ง ในเมื่อครอบครัวเธอทำลายชีวิตฉัน เธอก็ต้องชดใช้ด้วยร่างกายของเธอ"

สามไม่พูดเปล่า เขากระชากกางเกงขาสั้นและปราการชิ้นสุดท้ายของเธอหลุดติดมือไปในพริบตา ชายหนุ่มโถมร่างกายกำยำทับทาบลงมาทันที ความต้องการที่แข็งขึงปูดโปนใต้กางเกงยีนส์บดเบียดเข้ากับร่องสาวที่แห้งผาก

เขาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างบ้าคลั่ง กระแทกริมฝีปากลงบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ คละคลุ้งเมื่อเขาขบเม้มประทับตราจองจำอย่างป่าเถื่อน

"อื้อออ อ่อย..." หญิงสาวครางอู้อี้ในลำคอ ร่างกายสั่นสะท้านราวกับลูกนกต้องพายุ

สามผละริมฝีปากออกช้า ๆ สายตาคมกริบจ้องมองยอดอกชูชันที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะสะอื้น เขาใช้มือหนาบีบเค้นเต้าทรวงนุ่มอย่างมันเขี้ยวจนเนื้อล้นง่ามนิ้ว ก่อนจะกดนิ้วโป้งบดขยี้ปลายยอดหัวนมจนน้ำผึ้งแอ่นอกครางซี้ดออกมาด้วยความสยิวที่แทรกซึมเข้ามาแทนที่ความกลัว

"ฮึก... อาสาม... อย่าทำหนู"

"หึ... นี่แค่เริ่มต้น"

ชายหนุ่มจัดการรูดซิปกางเกงของตัวเอง ปล่อยให้ท่อนเอ็นใหญ่ที่แข็งตั้งดุจท่อนเหล็กดีดตัวออกมาสะบัดโดนหน้าขาเนียน

น้ำผึ้งเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงขนาดอันมหึมา สามจับขาเรียวทั้งสองข้างของเธอแยกออกกว้างช้อนพาดบ่าแกร่ง เผยให้เห็นรอยแยกสีสดที่ดูยั่วยวน

เขาไม่มีการเบิกทาง ไม่มีน้ำมันหล่อลื่น มีเพียงความแค้นและความต้องการที่ครอบงำ

สามจ่อส่วนหัวหยักบานเข้ากับร่องสวาทที่ยังปิดสนิท ก่อนจะกดสะโพกสอบกระแทกท่อนเอ็นร้อนเข้าไป

ปึก

"กรี๊ดดดดดด อาสาม เจ็บ หนูเจ็บ... เอาออกไป... ฮืออออ"

น้ำผึ้งกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายเกร็งกระตุกราวกับจะฉีกขาดออกเป็นสองซีก เล็บคมจิกทึ้งลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาจนขึ้นรอย หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาไม่ขาดสายเมื่อความบริสุทธิ์ ที่รักษาไว้ถูกทำลายลงอย่างป่าเถื่อน ความคับแน่นของร่องสาวตอดรัดลำกายหนาจนสามถึงกับซี้ดปากครางต่ำ

"ซี๊ดดด... แน่นฉิบหาย... ตอดหัวฉันจะขาดแล้วน้ำผึ้ง"

สามกัดฟันกรอด แช่ค้างความใหญ่โตไว้ครู่หนึ่งให้ช่องทางรักปรับตัว แต่ไฟราคะในกายมันร้อนเกินกว่าจะรั้งไหว เขายึดเอวคอดกิ่วไว้มั่นแล้วกดเข้าไปอีกจนมิดละ

“ฮึก” คราวนี้ร่างเล็กจุกจนพูดไม่ออก สามไม่รอช้า เริ่มขยับสะโพกสาวเข้าออกช้า ๆ ก่อนจะเร่งจังหวะกระหน่ำซอยรัว ๆ

เนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นแข่งกับเสียงฟ้าร้องด้านนอก

"อาสาม... ฮึก... หนูเจ็บ" ร่างบางโยกคลอนไปตามแรงกระแทกกระทั้นอันโหดร้าย เต้าทรวงใหญ่อวบกระเพื่อมไหวล่อตา

สามไม่ฟังเสียงอ้อนวอน ยิ่งเห็นน้ำตาของเธอ เขายิ่งสะใจและทวีความรุนแรงมากขึ้น สะโพกสอบกระแทกเสยลึกเข้าจนสุดโคนเน้น ๆ ย้ำลงบนจุดกระสันด้านในจนรูรักแฉะชื้นไปด้วยเลือดผสมน้ำหวานลื่นไหลออกมาตามง่ามขา ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปดูดเม้มยอดอกอวบพร่ำคำรามเสียงดิบ

"ซี๊ดดด... เมียฉันตาย แต่เธอต้องอยู่เป็นของฉัน... อึ้ก แน่นฉิบหาย!"

จังหวะรักป่าเถื่อนดำเนินไปอย่างต่อเนื่องยิบ น้ำผึ้งถูกเค้นคลึงและกระแทกจนสติเริ่มพร่ามัว

"อาสาม... อาสาม ฮืออ หยุดเถอะ"

"ซี๊ดดด... ฉันจะแตกแล้ว"

สามเร่งความเร็วสุดท้าย ขยับรัวสอบวะโพหหนา ซอยสะโพกถี่กระทุ้งเน้น ๆ สามสี่ครั้งรวด จนในที่สุดร่างหนาก็เกร็งกระตุก ระเบิดน้ำรักสีขาวขุ่นอุ่นร้อนพุ่งทะลักอัดแน่นเต็มช่องทางรักของน้ำผึ้งจนไหลย้อนเยิ้มออกมาเปื้อนที่นอน

"เจ็บ... หนูเจ็บ... ฮึก..."

เสียงสะอื้นไห้อย่างแผ่วเบาของน้ำผึ้งดังระงมแข่งกับเสียงฝนที่เริ่มซาลง ร่างกายบอบบางสั่นเทิ้มจนน่าสงสาร แผ่นหลังเนียนคุดคู้เข้าหากันด้วยความระบมไปทั้งตัว ช่องทางรักสีกุหลาบที่บัดนี้บวมช้ำยังคงมีน้ำรักสีขาวขุ่นผสมรอยเลือดจาง ๆ ไหลซึมออกมาอย่างน่าเวทนา

เธอไม่ได้สัมผัสถึงความเสียวซ่านหรือความเสร็จสมใด ๆ ทั้งสิ้น มีเพียงความเจ็บปวดเจียนตายจากการถูกยัดเยียดความป่าเถื่อนที่เธอไม่ได้ก่อ และความทรมานจนแทบขาดใจ

หลังจากพายุอารมณ์สงบลง ชายหนุ่มก็ผละออกจากร่างบางอย่างไร้ความปรานี เขาก้าวลงจากเตียง สลัดความสัมพันธ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป ราวกับมันเป็นเพียงเรื่องน่ารังเกียจ สามหยิบชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มขึ้นมาสวม มือหนาผูกสายรัดเอวอย่างมั่นคง ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและสมเพชลงมามองร่างเล็กที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนที่นอนยับยู่ยี่

"ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว"

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าไร้เยื่อใยสิ้นดี มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของน้ำผึ้งจนหนาวเหน็บ เด็กสาวสะอื้นฮักจนตัวโยน ร่างกายส่วนล่างเจ็บร้าวราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

น้ำผึ้งกัดริมฝีปากบวมช้ำจนห่อเลือด ค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เธอหย่อนขาเรียวลงจากขอบเตียงหรู ร่างกายที่เปลือยเปล่าสั่นเทิ้มด้วยความอับอาย มือนุ่มอันสั่นเทาคว้าเศษเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นขึ้นมาสวมใส่อย่างลวก ๆ เพื่อปกปิดร่องรอยราคี

ทว่า... เพียงแค่เธอพยายามจะหยัดกายลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดแล่นแปลบจากกึ่งกลางกายก็จู่โจมเข้าใส่อย่างรุนแรงจนเรียวแรงที่มีหายไปสิ้น ร่างบอบบางล้มฮวบลงไปกองกับพื้นห้องทันท

“โอ้ย”

"อย่ามาสำออย!"

เสียงตวาดกร้าวสบถขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว สามมองภาพนั้นด้วยความหงุดหงิดในอก หงุดหงิดที่ลึก ๆ แล้วหัวใจของเขามันวูบไหวด้วยความสงสาร แต่ความแค้นมันค้ำคอจนเขาต้องแสดงความใจร้ายออกมา มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวเล็กแล้วออกแรงกระชากอย่างแรงจนร่างของน้ำผึ้งปลิว ตัวลอยขึ้นมาจากพื้นตามแรงบีบมหาศาล

"หนูเปล่า..สำออย หนูเจ็บจริง ๆ ค่ะ" เสียงของเธอเบาหวิวราวกับคนใกล้จะหมดลม ดวงตากลมโตที่เคยสุกใสบัดนี้หม่นแสงลงอย่างน่าใจหาย

"เจ็บสิดี จะได้จำไว้ว่าความสูญเสียมันรสชาติเป็นยังไง"

สามบีบต้นแขนเนียนแน่นขึ้นจนขึ้นรอยนิ้วมือ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนชิดระบายลมหายใจร้อนผ่าวใส่หน้าเด็กสาวที่ก้มหน้าสะอื้น

"และจำใส่หัวไว้... ต่อไปนี้ถ้าฉันต้องการ เธอก็ต้องมา มาชดใช้ ทำหน้าที่บำเรอให้ฉันจนกว่าฉันจะพอใจ "

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง   19.ทนคิดถึงไม่ไว้แล้ว NC25+

    ตอนที่ 19ทนคิดถึงไม่ไว้แล้ว NC25+"คุณ..." น้ำผึ้งอุทานด้วยความตกใจและขัดเขิน เธอวางหลอดยาบรรเทาปวดในมือลงทันที หมายจะลุกหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์ล่อแหลมนี้ แต่สามกลับว่องไวกว่ามาก มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอแล้วกระตุกร่างบางให้ลงมานั่งอยู่บนตักแกร่ง ก่อนจะโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับตา"คุณสาม ปล่อยหนูนะ" น้ำผึ้งดิ้นขลุกขลัก พยายามดันอกแกร่งออก แต่เขากลับยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกเปลือยเปล่าที่เต้นรัวของเขา"ไม่ปล่อย... ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีกแล้ว" เสียงของสามทุ้มต่ำและสั่นพร่า เขาซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวจนน้ำผึ้งขนลุกซู่"ขอโทษ..." คำสั้น ๆ ที่เหมือนจะอัดอั้นมานานหลุดออกมาจากปากเขา "ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา ขอโทษที่ฉันเคยทำไม่ดีกับเธอ ขอโทษที่เคยเหยียบย่ำความรักของเธอด้วยความแค้น และความเห็นแก่ตัวของฉันเอง"สามหลับตาแน่น แขนที่โอบกอดเธอกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "วันที่เธอหายไป ฉันถึงได้รู้ตัวว่า ฉันทนไม่ได้... ทนไม่ได้จริง ๆ ที่ไม่มีเธอ"เขาคลายอ้อมกอดออกนิดหน่อยเพื่อให้เธอหันมาสบตา แววตาคมกริบที

  • หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง   18.ถอดกางเกงให้เธอดูแล้ว

    ตอนที่ 18ถอดกางเกงให้เธอดูแล้วแสงจันทร์กระจ่างฟ้าสาดส่องลงมายังลานบ้านสวน ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งทวีความเย็น แต่ฝูงยุงร้ายกลับไม่ยอมลดละ สามนั่งปัดป้องอยู่ไม่หยุด ร่างกายที่เคยสง่างามบัดนี้ดูทรุดโทรมจากการตรากตรำเขานั่งเฝ้ามองหน้าต่างบานนั้นที่มืดสนิทมานานหลายชั่วโมง จนกระทั่งแสงจันทร์ทำหน้าที่เผยความลับบางอย่าง เมื่อเห็นเงาผ้าม่านไหววูบ สามรู้ทันทีว่าเธอยังไม่หลับ... เธอกำลังแอบมองเขาอยู่หัวใจของชายหนุ่มพองโตขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาไม่ได้ถูกทอดทิ้งอย่างสิ้นหวังเสียทีเดียว สามลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นออกจากกางเกง ก่อนจะก้าวเดินไปที่ใต้ถุนบ้าน สายตาเขากวาดหาจนพบบันไดไม้ไผ่เก่า ๆ อันหนึ่ง เขาไม่รอช้าที่จะแบกมันขึ้นมาพาดกับหน้าต่างห้องที่เธอยืนดูอยู่"กึก... กึก..." เสียงบันไดกระทบกับผนังไม้ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนน้ำผึ้งที่หัวใจเต้นโครมครามอยู่หลังม่านสะดุ้งสุดตัว เธอรีบแง้มผ้าม่านออกดูด้วยความตกใจ "คุณสาม หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะคะ"เมื่อเห็นใบหน้าหวานปรากฏขึ้น สามก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจจนลืมระวังตัว เขาเงยหน้ามองเธอพลางส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่ในจังหวะนั้นเอง ปลายเท้าของเขากลับก้าวพ

  • หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง   17.จะทนได้สักกี่น้ำ

    ตอนที่ 17จะทนได้นานสักกี่น้ำ สามเดินวนเวียนอยู่ในห้องโถงด้วยความกระวนกระวายใจมาหลายชั่วโมง ความผิดปกติเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาแอบสังเกตเห็นในช่วงที่ผ่านมามันสะสมจนกลายเป็นคำถามตัวโตในหัวเกือบสองเดือนที่น้ำผึ้งหายไป หลัง ๆ มานี่แม่ของเขาดูจะ ใจเย็นเกินกว่าคนที่เป็นห่วงน้ำผึ้งมากที่สุด พิสมัยไม่เคยถามถึงความคืบหน้าเรื่องการตามหา เธอมักจะเลี่ยงที่จะสบตาเขาเวลาที่เขาพูดถึงเรื่องเบาะแสที่หาไม่เจอสามตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นแม่ที่นั่งจิบชาอยู่ "แม่ครับ..." สามเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่ากลัว "แม่รู้ใช่ไหมว่าน้ำผึ้งอยู่ที่ไหน"พิสมัยชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา เธอปรายตามองลูกชายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก"แม่รู้ใช่ไหม แม่ครับ" สามถามต่อ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่แม่ "ทำไมถึงคิดว่าแม่รู้" คุณพิสมัยถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"ปกติแม่จะเป็นห่วงน้ำผึ้งตลอด แต่หลัง ๆ มานี้แม่ดูผ่อนคลายขึ้น เพราะแม่เจอน้ำผึ้งแล้วใช่ไหมครับ" สามโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน พิสมัยถอนหายใ

  • หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง   16.สมน้ำหน้า

    ตอนที่ 16สมน้ำหน้า!สองวันผ่านไปเหมือนยาวนานนับปี ความเงียบงันในบ้านหลังใหญ่ไม่ได้ทำให้สามรู้สึกสงบลงเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามมันกลับทำให้เขาทรมานเหมือนคนจะขาดใจ ร่องรอยของความกระวนกระวายปรากฏชัดบนใบหน้าที่เริ่มมีไรเคราขึ้นจาง ๆ ดวงตาที่เคยคมกริบกลับดูอ่อนล้าและโทรมลงอย่างเห็นได้ชัดจากการอดนอนเขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการตามหาเธอ ทุกที่ที่เพื่อนของน้ำผึ้งเคยพูดถึงถูกเขาพลิกแผ่นดินหาจนหมดสิ้น แต่ไร้วี่แวว แม้กระทั่งที่มหาวิทยาลัย ก็มีแม้แต่เงาของเธอพิสมัยเฝ้ามองสภาพลูกชายที่ดูเหมือน กระวนกรวายเดินไปมาด้วยความตึงเครียด วันนี้เธอไม่สามารถนิ่งเฉยได้อีกต่อไป เธอเรียกสามเข้ามาพบ"ตาสาม... จะบอกแม่ได้หรือยัง ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างแกกับน้ำผึ้ง" เสียงของพิสมัยสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด สามทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามแม่ เขาถอนหายใจยาวเหยียด ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดูอ่อนแรง เขาไม่ได้หลบสายตาแม่ แต่ยอมรับความจริงที่กัดกินใจเขาอยู่ทุกวินาทีเขาเคลื่อนตัวลงจากเก้าอี้ ทรุดเข่าลงกับพื้นตรงหน้าผู้เป็นแม่ มือหนาสั่นเทากำเข้ากันจนแน่น"น้ำผึ้งเป็นเมียผม... เพราะผมย่ำยีเธอ" คำสารภาพนั้นหลุดออกมาเบาห

  • หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง   15.นี่คือจุดสิ้นสุด

    ตอนที่ 15 นี่คือจุดสิ้นสุดความเงียบยามดึกในห้องนอนเล็ก ๆ สะท้านด้วยเสียงสะอื้นที่ขาดห้วง น้ำผึ้งนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเตียง ร้องไห้จนดวงตาบวมช้ำ ความรู้สึกที่พังทลายจากภาพเหตุการณ์ในมื้อเย็นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับตอกย้ำว่าที่แห่งนี้ไม่มีที่ว่างให้เธออีกต่อไปแล้ว“พ่อคะ... แม่คะ... หนูควรจะทำยังไงดี” เธอพึมพำเรียกหาคนที่จากไป ท่ามกลางความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจเธอกลั้นสะอื้น หยุดหายใจเพื่อตั้งสติ ก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ ความสับสนและทรมานดำเนินไปหลายชั่วโมงจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ดึกสงัด และค่ำคืนนี้ สิ่งที่ตอกย้ำความใจสลายของเธอให้เด่นชัดที่สุด คือหน้าจอโทรศัพท์ที่วางนิ่งสนิท ไร้ข้อความเรียกตัว ไร้คำสั่งเสียดสีจากสาม ราวกับว่าตัวตนของเธอได้ถูกลบเลือนไปจากชีวิตเขาอย่างสมบูรณ์แล้วสัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า... นี่คือจุดสิ้นสุดน้ำผึ้งค่อย ๆ หยิบสมุดบัญชีเงินฝากที่เก็บไว้ในลิ้นชักออกมา ตัวเลขหลายล้านที่ได้รับจากประกันชีวิตของพ่อแม่ซึ่งเธอไม่เคยแตะต้อง เพราะคุณยายยอกให้เธอเก็บไว้ แต่วันนี้... มันกลับเป็นเพียงทางรอดเดียวที่เธอมี“แค่นี้ก็มากพอแล้ว...” เธอพึมพำกับตัวเอง มือที่สั่นเท

  • หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง   14.อย่าเพ้อฝัน

    ตอนที่ 14อย่าเพ้อฝันหยาดเหงื่อซึมตามไรผมของทั้งคู่ท่ามกลางความเงียบงันที่แปรเปลี่ยนไปจากเดิม กลิ่นอายของพายุอารมณ์ค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงความอบอุ่นที่เจือจางอยู่ในอากาศ สามขยับตัวลงนอนเคียงข้างร่างบางที่อ่อนเปลี้ยอยู่ใต้ผ้าห่ม นิ้วมือหนากลับเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากมนของน้ำผึ้งออกให้อย่างอ่อนโยนแววตาคมกริบที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววความสับสนปนทอดถอนใจ เขามองใบหน้าของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ยากจะนิยาม... กำแพงหนาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความรู้สึก ได้พังทลายลงสิ้นท่าด้วยประโยคสารภาพและสัมผัสที่ซื่อตรงของเธอน้ำผึ้งซุกตัวเข้าหาอกกว้างของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยจนเผลอหลับไปในอ้อมกอดนั้น สามนิ่งค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะโอบกระชับร่างบางเข้ามาแนบอก เขาหลับตาลงพยายามรวบรวมความคิดที่กระจัดกระจาย"ฉันจะจัดการเรื่องนี้ ยังไงดี..." เขาพึมพำกับความมืดมิด เสียงทุ้มนั้นไม่ได้แฝงความโกรธเคืองอีกต่อไป แต่กลับเจือด้วยความตัดพ้อที่ตัวเองพ่ายแพ้ให้กับความใสซื่อของเธออย่างราบคาบ เขาเฝ้ามองใบหน้ายามหลับใหลของเธออยู่นาน ความรู้สึ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status