บทที่ 3

พุดแก้วเดินออกจากโรงแรมอย่างระมัดระวัง สายตาคอยมองดูรอบตัวว่าเป้าหมายยังอยู่หรือเปล่า พอเหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่แถวประตูหน้าโรงแรม ซึ่งต้องเดินผ่านออกไปเรียกรถกลับบ้าน เธอก็รีบถอยหลังกลับทันที

นั่นเป็นพวกบอดี้การ์ดที่เกือบเดินมาเจอเธอ!

“ทำไมยังอยู่อีกเนี่ย หรือว่าพวกเขาจะรู้ตัวแล้ว”

สมองน้อยๆ รีบคิดหาทางรอด ไม่นานก็ดึกวิกผมสั้นบนหัวออก ปล่อยผมสีน้ำตาลยาวเป็นลอนคลื่นลงมาแทน

“ถึงจะเป็นชุดเดิม แต่เปลี่ยนมาผมยาวเป็นผู้หญิงแล้วพวกนั้นคงจำไม่ได้หรอก”

หญิงสาวปลุกใจตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยัดวิกผมสั้นใส่เป้สะพายที่หลัง เดินผ่านประตูใหญ่ออกไปตามทางเท้าอย่างมั่นใจ ในผับมืดจะตาย พวกเขาจะรู้ได้ไงว่ามีคนแอบถ่าย เธอคิดมากไปแล้ว

“นี่หยุดเลยนะ!”

พวกเขารู้จริงๆ ด้วย!

พุดแก้วคิดพลางสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้นกว่าเดิม ทางเท้าตรงนี้ทั้งมืดทั้งเปลี่ยว แถมยังไม่มีคนอื่นเลย เหมาะจะทำการไม่ดีสุด เธอต้องรีบเดินให้พ้นจากตรงนี้...

“กรี๊ดดดดดดดดด” เสียงหวานกรีดร้องออกมาทันทีที่มีมือใหญ่เอื้อมมารั้งแขนเรียวเอาไว้

“คิดจะหนีไปไหน ร้ายนะมึง!”

เอ๊ะ?!

ดวงตากลมโตเบิกค้าง เมื่อเห็นหน้าคนมารั้งตนไว้ “คุณ!”

“เออ กูเอง” เทวาถลึงตาใส่ “คิดว่าเอาวิกผมยาวมาใส่แล้วกูจะจำไม่ได้เหรอ ฝันไปเถอะ!”

พุดแก้วแทบร้องไห้ดีใจที่คนมารั้งไว้ไม่ใช่พวกนั้น ทว่าพอหันไปมองก็ยังเห็นพวกนั้นยืนอยู่ที่เดิม ไม่น่าวางใจเลย เธอรีบดึงแขนออกจากมือชายหนุ่มผมยาวพลางบอกด้วยสีหน้าร้อนรน “ปล่อยนะ! ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้ว!”

น้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นหวานใสของเธอทำให้เทวานิ่วหน้าเล็กน้อย แต่คิดว่าเป็นเล่ห์เหลี่ยมของอีกฝ่าย เขาจึงไม่ได้สนใจมัน ควักแบงก์สีแดงออกมาสะบัดแรงๆ พร้อมตวาดถาม “เอาเงินแค่นี้มาฟาดหัวแล้วจะหนีไปไหน หยามกันมากเกินไปไหมไอ้หนุ่ม”

“โอ๊ย! ฉันไม่ได้เอาเงินฟาดหัวหรือจะหนีไปไหนทั้งนั้นแหละ” พุดแก้วแหวใส่ “ตรงนี้มันไม่ใช่ที่คุยกัน เราไปตกลงค่าเสียหาย ค่าตัว ค่าอะไรๆ ของคุณที่อื่นกันเถอะ ไปเดี๋ยวนี้เลย” แม้จะไม่รู้ว่าถูกจับได้หรือยัง แต่จากประสบการณ์และจากคำแนะนำของพี่ๆ นักสืบแล้ว ถ้าเห็นท่าไม่ดีต้องรีบหนีให้เร็วที่สุด!

แต่เขายังยืนนิ่งตรึงแขนเรียวเอาไว้ไม่ปล่อย ยังทำหน้าดุๆ มองกันอีก พุดแก้วพยายามตั้งสติบอกกับผู้ชายน่าโมโหตรงหน้า

“รีบไปกันเถอะค่ะ ชักช้าอยู่แล้วเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ฉันไม่รู้ด้วยนะ”

“ยังแอ๊บสาวอีก” เทวาแค่นหัวเราะใส่ เมื่อได้ยินอีกฝ่ายดัดเสียงหวานเหมือนผู้หญิง แต่พอเห็นร่างเล็กตัวสั่นเหมือนกลัวจริงๆ เขาก็ยอมปล่อยมือ ยื่นแบงก์ร้อยคืนให้พลางบอกเสียงสะบัด “เอาไป! เงินแค่นี้ซื้อกูไม่ได้หรอก ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!”

สาวน้อยฟังเขาพูดถึงตรงนี้แล้วได้แต่นิ่งอึ้ง ที่แท้เขาตามมารั้งเธอไว้ก็เพราะเหตุผลนี้น่ะเหรอ เธอไม่ได้ให้เงินซื้อตัวเขาสักหน่อย!

แต่ด้วยอยากจะไปจากตรงนี้เต็มที พุดแก้วเลยไม่แก้ตัว ยื่นมือไปรับเงินนั้นมาให้จบๆ ตอนนี้เอง หางตาหลันเหลือบเห็นอะไรไหวๆ

“ไม่นะ!”

เทวาเลิกคิ้วใส่คนร้องลั่นมองข้างหลังเขาตาโต พอเอี้ยวตัวไปดูก็มีของแข็งๆ กระแทกเข้ามาที่มุมหน้าผากอย่างจัง

"กรี๊ดดดดดด..."

เสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจของหญิงสาวเรียกสติให้เทวาที่เจ็บจนชาไปทั้งศีรษะ สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เขาขยับหลบอะไรที่อาจจะซัดมาอีก แต่เพราะถูกตีจนมึนแล้ว สติจึงอยู่กับเขาเพียงเสี้ยวนาที แค่ขยับตัวก็ร่วงลงไปนอนหมดสติอยู่กับพื้นพร้อมเสียงใครบางคนกรีดร้องดังอยู่ในหู

พุดแก้วผวาเข้าไปประคองร่างสูง แต่เพราะตัวเล็กกว่าเขามาก พอเข้าไปรับแบบนี้ เลยโดนเขาล้มทับจนลงไปกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า

ในระหว่างเธอกำลังตกใจทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะช่วยเขาช่วยตัวเองก่อนดีนี่เอง ชายฉกรรจ์ที่เอาปืนทุบใส่เทวาก็ก้าวเข้ามาชี้หน้าขู่

“นี่แค่สั่งสอน! อย่ามาแส่เรื่องของคนอื่นให้มาก จำไว้!”

น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมของอีกฝ่ายทำเอาพุดแก้วกลัวจนตัวสั่น จะถอยหนีก็ติดร่างสูงที่หมดสติทับกันอยู่ ได้แต่นั่งร้องไห้มองจนหมอนั่นเดินกลับไปหาพรรคพวกและขึ้นรถขับจากไปอย่างลอยนวล...