All Chapters of หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

ในยุคสมัยนี้ เมื่อก้าวเข้าสู่วัยทำงาน หลายคนมักจะมีวงจรชีวิตที่ค่อนข้างตายตัวเหล่ามนุษย์ออฟฟิศนี่รีบกันตั้งแต่ตื่น เพราะต้องนั่งรถฝ่าการจราจรอันหนาแน่นในช่วงเช้า เพื่อให้ไปถึงที่ทำงานทันเวลาตอกบัตรเข้างาน แล้วทำงานยุ่งตัวเป็นเกลียวทั้งวัน มีไม่กี่วันเท่านั้นที่ได้นั่งทำงานสบายๆ เมื่อได้เวลาเลิกงานก็รีบเก็บกระเป๋าแจ้นออกจากออฟฟิศ บ้างตรงกลับบ้าน บ้างนัดทานข้าวสังสรรค์ละลายความเหนื่อยกับเพื่อนๆ หรือแวะท่องราตรีต่อ วันศุกร์นี่เป็นเหมือนวันปล่อยผีของมนุษย์เงินเดือนเลยทีเดียวขณะเดียวกันก็มีคนอีกกลุ่มที่ทำงานเป็นฟรีแลนซ์ ทำในสิ่งที่ตนเองสนใจ รับงานอย่างอิสระ ไม่มีเจ้านาย ไม่มีเวลาเข้าออกงานตายตัว แต่มีกำหนดเวลาส่งงานพุดแก้ว สาวหน้าหวานวัย 26 ปี เลือกที่จะเป็นนักวาดภาพประกอบอิสระ เบื่อๆ ก็ไปทำงานพาร์ทไทม์บ้าง รับจ้างสืบให้สำนักงานสืบของพี่ชายบ้างเหมือนดั่งคืนนี้...เวลาเกือบห้าทุ่ม ภายในผับชั้นใต้ดินของโรงแรมใหญ่ มีนักเที่ยวราตรีมานั่งดื่มด่ำโยกตัวเบาๆ ไปกับทำนองเพลงอยู่เกือบเต็มทุกโต๊ะ หนึ่งในโต๊ะเหล่านั้นมีเด็กหนุ่มหน้าอ่อน สวมชุดทะมัดทะแมงนั่งจ้องไปทางมุมหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ทว่าจริงๆ

พุดแก้วเดินออกจากโรงแรมอย่างระมัดระวัง สายตาคอยมองดูรอบตัวว่าเป้าหมายยังอยู่หรือเปล่า พอเหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่แถวประตูหน้าโรงแรม ซึ่งต้องเดินผ่านออกไปเรียกรถกลับบ้าน เธอก็รีบถอยหลังกลับทันทีนั่นเป็นพวกบอดี้การ์ดที่เกือบเดินมาเจอเธอ!“ทำไมยังอยู่อีกเนี่ย หรือว่าพวกเขาจะรู้ตัวแล้ว”สมองน้อยๆ รีบคิดหาทางรอด ไม่นานก็ดึกวิกผมสั้นบนหัวออก ปล่อยผมสีน้ำตาลยาวเป็นลอนคลื่นลงมาแทน“ถึงจะเป็นชุดเดิม แต่เปลี่ยนมาผมยาวเป็นผู้หญิงแล้วพวกนั้นคงจำไม่ได้หรอก”หญิงสาวปลุกใจตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยัดวิกผมสั้นใส่เป้สะพายที่หลัง เดินผ่านประตูใหญ่ออกไปตามทางเท้าอย่างมั่นใจ ในผับมืดจะตาย พวกเขาจะรู้ได้ไงว่ามีคนแอบถ่าย เธอคิดมากไปแล้ว“นี่หยุดเลยนะ!”พวกเขารู้จริงๆ ด้วย!พุดแก้วคิดพลางสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้นกว่าเดิม ทางเท้าตรงนี้ทั้งมืดทั้งเปลี่ยว แถมยังไม่มีคนอื่นเลย เหมาะจะทำการไม่ดีสุด เธอต้องรีบเดินให้พ้นจากตรงนี้...“กรี๊ดดดดดดดดด” เสียงหวานกรีดร้องออกมาทันทีที่มีมือใหญ่เอื้อมมารั้งแขนเรียวเอาไว้“คิดจะหนีไปไหน ร้ายนะมึง!”เอ๊ะ?!ดวงตากลมโตเบิกค้าง เมื่อเห็นหน้าคนมารั้งตนไว้ “คุณ!”

"คะ?"“งงอะไร ค่าทำขวัญไม่จ่ายได้นะ แต่ค่าหัวปูดนี่เธอต้องรับผิดชอบสิ”สายตาคนพูดเอาเรื่องจนพุดแก้วที่งงๆ ต้องรับมือถือเขามากดเบอร์โทรศัพท์ให้อย่างจำใจ“เอาเบอร์เธอนะ ไม่เอาเบอร์คนอื่น”คนกำลังจะกดเบอร์พี่ชายเม้มปากเบาๆ เปลี่ยนไปกดเบอร์ตัวเองแล้วโทรออกเลย “พอใจยังคะ”เทวาส่ายหน้า “ขอดูบัตรประชาชนด้วย อย่าคิดว่าฉันโง่ นี่เห็นว่ายังเด็กอยู่หรอกนะ ถึงยอมให้เรื่องจบง่ายแบบนี้ เธอไม่ต้องกลัวเสียเปรียบ ฉันไม่ขอดูฝ่ายเดียวหรอก เราแลกกันดูทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ เวลาติดต่อจะได้ไม่ต้องนึกนาน ได้ยินชื่อก็รู้เลย อ๋อ คนที่ทำให้โดนตีหัวนั่นเอง!”พุดแก้วมุมปากกระตุก ได้แต่ค้นเอาบัตรประชาชนมาให้เขาดูพลางบอกเสียงเข้ม “ปีนี้ฉันอายุยี่สิบหกแล้วค่ะ ไม่เด็กแล้ว กรุณาเข้าใจใหม่ด้วย”“อ้าว! เห็นตัวเล็กนิดเดียวก็นึกว่ายังเด็กอยู่ ที่แท้เธอเตี้ยไปสินะ”เตี้ยบ้านคุณสิ!คนมีส่วนสูงเกินมาตรฐานสาวไทยมาไม่กี่เซนติเมตรตะโกนด่าในใจที่บอกว่าเขาไม่ใช่คนรับมือยากทิ้งนั่นเธอขอลบทิ้ง!หลังแยกจากพุดแก้ว แทนที่เทวาจะตรงกลับบ้าน เขาดันโทรหาใครบางคนที่บอกว่าไปงานแต่งอาจารย์หมอไม่ได้เพราะติดเวรดึกก่อนเมื่อรู้พิกัดแล้ว ร่างสูงโ

“แต่ไม่ต้องห่วง พี่เรียกให้คุ้มแน่”“เยี่ยมเลยพี่ชาย”“ไอ้งก!”ฝ่ายพี่ชายขึงตาใส่ยิ้มๆ เรื่องอื่นพุดแก้วมีความคิดแสนจะเรียบง่ายเหมือนคนไม่คิดอะไร บ้าบออยู่ในสตูดิโอทำงานตัวเอง อยู่ในโลกแห่งจินตนาการที่หลากหลาย แต่มีเรื่องหนึ่งที่ไม่ปล่อยวางเรื่องเงิน!ผู้หญิงวัยนี้ฝันไว้เช่นไรเขาไม่รู้ ความฝันของพุดแก้วคือจะหยุดทำงานหนักในวัยขึ้นเลขสี่หรือห้า แล้วออกไปเที่ยวเล่นด้วยเงินที่เก็บไว้ ถ้ามีครอบครัวก็จะเลี้ยงลูกๆ อยู่บ้าน รอสามีกลับจากทำงาน อีกฝันคืออยากนอนเกาะเขากินไปวันๆฝันไกลจนเขากลัวว่าจะไปไม่ถึง!แต่ถึงพุดแก้วจะหยุดทำงานเสียตั้งแต่ตอนนี้เขาก็ไม่ว่าอะไร บ้านเราไม่มีภาระให้ต้องกังวล ผู้ใหญ่ในบ้านก็จากไปหมดแล้ว คนที่ยังอยู่...ก็อยู่ในที่ของท่านในฐานะทายาทของเจ้าของที่ดินให้เช่าทำเลทองนับสิบๆ แห่ง ทั้งในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด ไหนจะบ้านจัดสรรในย่านนี้อีกหลายหลังที่ปล่อยเช่าอยู่ พวกเขาสองพี่น้องอยู่เฉยๆ ไม่ทำงานอะไรก็มีกินมีใช้สบายรายได้พวกนี้เขาที่เป็นพี่ชายได้แค่ค่าเช่าที่ดิน ยังต้องแบ

“พาไปหาหมอดีไหมนะ”ร่างบางหมุนไปหมุนมาอย่างไม่รู้จะจัดการกับพวกมันยังไงดี ทันใดนั้นเธอก็วิ่งไปเอามือถือมากดหาโรงพยาบาลสัตว์ที่อยู่ใกล้ที่สุด ไม่นานผลการค้นหาก็แสดงให้เห็นว่าแถวนี้มีโรงพยาบาลและคลินิกสัตว์หลายแห่งพุดแก้วดูอยู่สักพักทำตาโต“ยายเซ่อเอ๊ย!”เพราะไม่มีสัตว์เลี้ยงในบ้าน เธอเลยจำไม่ได้ว่าหลายปีก่อนบ้านใหญ่ติดถนนหน้าหมู่บ้านได้ถูกเปลี่ยนเป็นคลินิกสัตว์ไปแล้ว เมื่อเปิดอ่านข้อมูลคร่าวๆ แล้วก็พบว่าเปิดบริการเวลาเก้าโมงเช้า ปิดสามทุ่ม ถ้ารีบไปตอนนี้น่าจะทันอยู่หญิงสาวมองแม่แมวที่ดูไร้เรี่ยวแรงกว่าเดิม แถมยังมีเลือดออกเยอะขึ้น ตัดสินใจอุ้มกล่องแมวพุ่งตัวออกจากบ้านทันทีถ้าชักช้าอยู่ น่ากลัวว่าจะไม่รอดไปถึงมือหมอ! ท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาหนักขึ้นๆ พุดแก้วได้ขับรถพาแมวเดินทางมาถึงจุดหมายในเวลาไม่ถึงห้านาที เธอมองบ้านสีเขียวไข่กา ท่ามกลางหมู่ไม้สวนร่มรื่นกับป้ายชื่อ ‘คลินิกสัตว์เทวารักษ์’ ที่แขวนอยู่บนเสาเหนือประตูทางเข้าด้วยความดีใจ รีบเปิดประตูก้าวเข้าไปติดต่อเคาน์เตอร์ต้อนรับ