หวานใจคุณหมอจอมเถื่อน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 5

ในยุคสมัยนี้ เมื่อก้าวเข้าสู่วัยทำงาน หลายคนมักจะมีวงจรชีวิตที่ค่อนข้างตายตัวเหล่ามนุษย์ออฟฟิศนี่รีบกันตั้งแต่ตื่น เพราะต้องนั่งรถฝ่าการจราจรอันหนาแน่นในช่วงเช้า เพื่อให้ไปถึงที่ทำงานทันเวลาตอกบัตรเข้างาน แล้วทำงานยุ่งตัวเป็นเกลียวทั้งวัน มีไม่กี่วันเท่านั้นที่ได้นั่งทำงานสบายๆ เมื่อได้เวลาเลิกงานก็รีบเก็บกระเป๋าแจ้นออกจากออฟฟิศ บ้างตรงกลับบ้าน บ้างนัดทานข้าวสังสรรค์ละลายความเหนื่อยกับเพื่อนๆ หรือแวะท่องราตรีต่อ วันศุกร์นี่เป็นเหมือนวันปล่อยผีของมนุษย์เงินเดือนเลยทีเดียวขณะเดียวกันก็มีคนอีกกลุ่มที่ทำงานเป็นฟรีแลนซ์ ทำในสิ่งที่ตนเองสนใจ รับงานอย่างอิสระ ไม่มีเจ้านาย ไม่มีเวลาเข้าออกงานตายตัว แต่มีกำหนดเวลาส่งงานพุดแก้ว สาวหน้าหวานวัย 26 ปี เลือกที่จะเป็นนักวาดภาพประกอบอิสระ เบื่อๆ ก็ไปทำงานพาร์ทไทม์บ้าง รับจ้างสืบให้สำนักงานสืบของพี่ชายบ้างเหมือนดั่งคืนนี้...เวลาเกือบห้าทุ่ม ภายในผับชั้นใต้ดินของโรงแรมใหญ่ มีนักเที่ยวราตรีมานั่งดื่มด่ำโยกตัวเบาๆ ไปกับทำนองเพลงอยู่เกือบเต็มทุกโต๊ะ หนึ่งในโต๊ะเหล่านั้นมีเด็กหนุ่มหน้าอ่อน สวมชุดทะมัดทะแมงนั่งจ้องไปทางมุมหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ทว่าจริงๆ

พุดแก้วเดินออกจากโรงแรมอย่างระมัดระวัง สายตาคอยมองดูรอบตัวว่าเป้าหมายยังอยู่หรือเปล่า พอเหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนออกันอยู่แถวประตูหน้าโรงแรม ซึ่งต้องเดินผ่านออกไปเรียกรถกลับบ้าน เธอก็รีบถอยหลังกลับทันทีนั่นเป็นพวกบอดี้การ์ดที่เกือบเดินมาเจอเธอ!“ทำไมยังอยู่อีกเนี่ย หรือว่าพวกเขาจะรู้ตัวแล้ว”สมองน้อยๆ รีบคิดหาทางรอด ไม่นานก็ดึกวิกผมสั้นบนหัวออก ปล่อยผมสีน้ำตาลยาวเป็นลอนคลื่นลงมาแทน“ถึงจะเป็นชุดเดิม แต่เปลี่ยนมาผมยาวเป็นผู้หญิงแล้วพวกนั้นคงจำไม่ได้หรอก”หญิงสาวปลุกใจตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะยัดวิกผมสั้นใส่เป้สะพายที่หลัง เดินผ่านประตูใหญ่ออกไปตามทางเท้าอย่างมั่นใจ ในผับมืดจะตาย พวกเขาจะรู้ได้ไงว่ามีคนแอบถ่าย เธอคิดมากไปแล้ว“นี่หยุดเลยนะ!”พวกเขารู้จริงๆ ด้วย!พุดแก้วคิดพลางสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้นกว่าเดิม ทางเท้าตรงนี้ทั้งมืดทั้งเปลี่ยว แถมยังไม่มีคนอื่นเลย เหมาะจะทำการไม่ดีสุด เธอต้องรีบเดินให้พ้นจากตรงนี้...“กรี๊ดดดดดดดดด” เสียงหวานกรีดร้องออกมาทันทีที่มีมือใหญ่เอื้อมมารั้งแขนเรียวเอาไว้“คิดจะหนีไปไหน ร้ายนะมึง!”เอ๊ะ?!ดวงตากลมโตเบิกค้าง เมื่อเห็นหน้าคนมารั้งตนไว้ “คุณ!”

"คะ?"“งงอะไร ค่าทำขวัญไม่จ่ายได้นะ แต่ค่าหัวปูดนี่เธอต้องรับผิดชอบสิ”สายตาคนพูดเอาเรื่องจนพุดแก้วที่งงๆ ต้องรับมือถือเขามากดเบอร์โทรศัพท์ให้อย่างจำใจ“เอาเบอร์เธอนะ ไม่เอาเบอร์คนอื่น”คนกำลังจะกดเบอร์พี่ชายเม้มปากเบาๆ เปลี่ยนไปกดเบอร์ตัวเองแล้วโทรออกเลย “พอใจยังคะ”เทวาส่ายหน้า “ขอดูบัตรประชาชนด้วย อย่าคิดว่าฉันโง่ นี่เห็นว่ายังเด็กอยู่หรอกนะ ถึงยอมให้เรื่องจบง่ายแบบนี้ เธอไม่ต้องกลัวเสียเปรียบ ฉันไม่ขอดูฝ่ายเดียวหรอก เราแลกกันดูทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ เวลาติดต่อจะได้ไม่ต้องนึกนาน ได้ยินชื่อก็รู้เลย อ๋อ คนที่ทำให้โดนตีหัวนั่นเอง!”พุดแก้วมุมปากกระตุก ได้แต่ค้นเอาบัตรประชาชนมาให้เขาดูพลางบอกเสียงเข้ม “ปีนี้ฉันอายุยี่สิบหกแล้วค่ะ ไม่เด็กแล้ว กรุณาเข้าใจใหม่ด้วย”“อ้าว! เห็นตัวเล็กนิดเดียวก็นึกว่ายังเด็กอยู่ ที่แท้เธอเตี้ยไปสินะ”เตี้ยบ้านคุณสิ!คนมีส่วนสูงเกินมาตรฐานสาวไทยมาไม่กี่เซนติเมตรตะโกนด่าในใจที่บอกว่าเขาไม่ใช่คนรับมือยากทิ้งนั่นเธอขอลบทิ้ง!หลังแยกจากพุดแก้ว แทนที่เทวาจะตรงกลับบ้าน เขาดันโทรหาใครบางคนที่บอกว่าไปงานแต่งอาจารย์หมอไม่ได้เพราะติดเวรดึกก่อนเมื่อรู้พิกัดแล้ว ร่างสูงโ