บทที่ 2

คืนนี้เทวาโกนหนวด แต่งหล่อ สวมสูทหรู มาร่วมงานเลี้ยงฉลองวิวาห์ของอาจารย์หมอที่สนิทกันในโรงแรมใหญ่กลางกรุง ด้วยความที่เจ้าบ่าวอยู่ในวัยโคแก่แล้ว ภายในงานเลี้ยงจึงมีแต่ผู้หลักผู้ใหญ่ในสายอาชีพเป็นส่วนใหญ่ หมอตัวเล็กๆ อย่างเขากับเพื่อนอีกสองสามคนทนนั่งปั้นหน้าอยู่จนพิธีสำคัญเสร็จสิ้น ก็พากันหลบออกจากงาน ลงมานั่งดื่มกันในผับชั้นใต้ดินนี่

นั่งไปนั่งมาเพื่อนก็เริ่มหายไปกับสาวทีละคน เหลือเขานั่งจิบเหล้าดื่มด่ำบรรยากาศเย้ายวนในนี้คนเดียว ในหลายปีที่ผ่านมา เขาทำงานยุ่งทุกวัน เวลาที่เหลือว่างน้อยนิดถูกใช้ไปอย่างคุ้มค่า โดยไม่รู้ตัวก็ลด ละ เลิก ไม่ยุ่งกับปาร์ตี้เฮฮาในคืนสิ้นเดือน ห่างหายจากสาวสวยในคืนหลอกลวงเช่นนี้ไปแล้ว มีเหงาบ้าง แต่เขาไม่ได้ยี่หระอะไร ไม่ดีดดิ้นอยากออกมาเที่ยวเหมือนเมื่อก่อน วันนี้เขาก็ตามเพื่อนมานั่งเล่นแก้เบื่อเฉยๆ รอดึกหน่อย รถไม่ติดแล้วค่อยกลับบ้าน

จู่ๆ เด็กนี่ก็โผล่มาพร้อมกลิ่นหอมของแป้งเด็ก...

“เฮ้ย!” เทวาร้องออกมา เมื่อคนนั่งข้างๆ โถมตัวเข้ามากอดแขนเขาแล้วยื่นหน้ามากระซิบบอกข้างหู

“อย่าขยับนะฮะ!”

ชายหนุ่มนิ่วหน้ายุ่ง รู้แหละว่าความหล่อมันโดนใจ แต่ไม่ต้องเอานมปลอมมาแนบแขนขนาดนี้ก็ได้มั้ง

ทำแบบนี้มันไม่ดีต่อใจพี่เลยเว้ย!

“ได้โปรดนะฮะ อย่าเพิ่งขยับ มีคนจะทำร้ายผม ชู่!”

โอยย...

คนถูกกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาข้างหูร้องครางในใจ ไม่รู้ทำไมร่างกายพลันไร้เรี่ยวแรงจนเผลอคลายมือจากแก้วเหล้าในมือจนมันตกลงไปใต้โต๊ะ

ตายห่าแล้ว!

ทำไมเขาอ่อนไหวเพราะเสียงกระซิบของไอ้หนุ่มนี่ล่ะ?

ถ้าเป็นสาวสวยรวยเสน่ห์ยังพอว่า พ่อแม่รู้ พี่น้องรู้ ทุกคนรู้ ลูกเทวดาคนเล็กของตระกูลทรัพย์มหาศาลแห่งบ้านนาทองคำไม่เคยคั่วผู้ชายด้วยกันนะ!

พุดแก้วมัวแต่กังวลว่าจะถูกคนพวกนั้นจับได้ ไม่คิดสนใจหรือระวังเรื่องอื่นเลย นั่งหลบอยู่ข้างร่างสูงเงียบงัน รอจนแน่ใจว่าบอดี้การ์ดเดินผ่านไปแล้วถึงเงยหน้าขึ้นดู เมื่อเห็นว่าทั้งเจ้านายและลูกน้องกำลังเดินออกจากผับไป เธอถึงกับถอนใจออกมาเสียงดัง “เฮ้อ!”

“รอดแล้วเหรอ”

ร่างเล็กสะดุ้งตกใจหันมองเจ้าของเสียงเย็นเยียบที่ดังขึ้นข้างหูตามกลไกร่างกาย ปากอิ่มเลยปัดไปโดนปากหนาของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง

“อ้ะ!” หญิงสาวทำตาโตปิดปากตัวเองหน้าแดงก่ำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้าซีดทันทีที่ถูกมือใหญ่กระชากคอเสื้อเข้าไปหา

“นี่มึงกล้าลวนลามกูเหรอ!” เทวาตวาดใส่ โกรธแทบตายที่ถูกมันจูบปาก เขาถลึงตามองหน้าเล็กๆ ใต้หมวก “มึงดูให้ชัดๆ แล้วบอกมา อะไรที่ทำให้มึงคิดว่ากูเป็นสายเดียวกับมึง กูชอบผู้หญิงโว้ย!”

ตอนแรกพุดแก้วตกใจจนพูดไม่ออก พอตั้งสติได้ก็รีบเอ่ยขอโทษเร็วๆ แล้วสะบัดตัวหนีจากมือใหญ่ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่ก็ทำได้แค่เกือบจะหลุดเท่านั้น

“จะหนีไปไหน! ทำผิดแล้วจะหนีไปได้ไง”

โอ๊ย! อะไรของเขาเนี่ย!

ดวงตากลมโตจ้องกลับไปยังดวงตาคมแสนดุดัน ขัดกับใบหน้าหล่อเหลาใต้แสงสลัว ตั้งใจจะพูดแก้ความเข้าใจผิด แต่พอได้มองหน้าเขาดีๆ พุดแก้วก็พลันชะงัก เธอเคยเห็นคนหล่อมาไม่น้อย แต่ไม่เคยเจอที่หล่อบาดใจเท่าผู้ชายคนนี้เลย ขนาดตอนโกรธยังหล่อ...

“มึงมาจูบปากกูแล้วหนีไปดื้อๆ ไม่ได้ครับ! เข้าใจที่มึงตกหลุมรักผู้ชายหล่อๆ แบบกู มันเป็นเรื่องธรรมดา มันเกิดขึ้นได้ แต่มึงต้องถามก่อนสิโว้ย! ถามก่อนว่ากูคนนี้ชอบผู้ชายหรือผู้หญิง ไม่ใช่มาถึงก็รุกเอาๆ แบบนี้!”

พุดแก้วเม้มปากที่ยังรู้สึกวูบวาบอยู่ มองสุดหล่อขี้โวยด้วยสายตาวาววับไม่แพ้กัน เขาจะปล่อยเธอไปไม่ได้เหรอ เธอไม่ได้ตั้งใจจูบปากเขาสักหน่อย มันเป็นอุบัติเหตุ เธอเองก็เสียหายเหมือนกันนะ!

“ยังจะมองหน้าอีก รู้ไหมว่าถ้ากูแจ้งความเรียกร้องค่าเสียหาย...”

“นี่! ค่าเสียหายของคุณ”

“หือ?”

เห็นเขากะพริบตามองธนบัตรที่บนโต๊ะนิ่งไป นักสืบสาวก็ฉวยจังหวะสะบัดตัวอีกครั้ง เมื่อหลุดออกมาได้ก็รีบวิ่งหนีมาทันที ไม่สนเสียงร้องตามหลังมาอย่างโมโหของเขาคนนั้น

“ร้อยเดียว!”

ร่างสูงลุกขึ้นถลึงตามองไปทางประตูผับอย่างไม่พอใจ

โจรยังมีค่าหัวตั้งห้าร้อย ทำไมปากเขามีค่าแค่ร้อยเดียวเองเล่า!