บทที่ 4

ณ ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ในเวลาต่อมา

คนเจ็บที่ถูกนำตัวมาส่งด้วยอาการหน้าผากถูกของแข็งกระแทกเมื่อชั่วโมงก่อน ได้รับการรักษาเบื้องต้นแล้ว กำลังรอผลเอกซเรย์อยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง

หลังโดนฟาดสลบเหมือด ฟื้นมาอีกทีก็เจอหมอในห้องฉุกเฉินแบบนี้ เทวากลับไม่ได้ตระหนกตกใจอะไร สมัยก่อนพฤติกรรมชอบยุ่งกับสาวสวยหุ่นเอ็กซ์ แต่ไม่เช็กเจ้าของ ทำให้เขาเจอเรื่องทำนองนี้มาไม่น้อย

ถ้ายังเป็นเทวาคนเดิม แผลนี้คงได้มาเรื่องชู้สาวแน่ๆ แต่เทวาคนนี้ไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงสักคนมาเป็นปีๆ แล้วน่ะสิ

ฉะนั้นต้นเหตุของเรื่องคืนนี้มันไม่ได้เกิดจากเขา!

“ฮึก!”

ดวงตาคมกริบตวัดมองคนนั่งร้องไห้สะอื้นอยู่เก้าอี้ข้างๆ ตอนฟื้นขึ้นมาบนเตียงคนไข้เขาก็เห็นคนคนนี้ร้องไห้น้ำตาท่วมอยู่ ทั้งร้องไห้ ทั้งขอโทษเขา จนถึงตอนนี้ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดร้องเลย ใบหน้าเล็กๆ มอมแมมด้วยน้ำตา ดูอ่อนแอน่าสงสารและน่าโมโหพอกัน

เมื่อมาอยู่ในโรงพยาบาลที่เปิดไฟสว่างจ้า เทวาจึงพบว่าไอ้หนุ่มที่มาจูบปากเขาแล้วฟาดหัวด้วยเงินร้อยเดียวเป็นผู้หญิงจริงๆ ผมยาวสลวยกับน้ำเสียงหวานใสนั่นเป็นของจริง

เธอเป็นนางสาว ไม่ใช่นาย!

“ฮืออ...ฮึก..ฮือออ”

“โว้ย! หยุดร้องสักที หนวกหู!”

“ฮือออออ!”

ยิ่งเขาเสียงดังใส่ อีกฝ่ายยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม คนเจ็บหน้าผากจนปวดหัวกัดฟันขู่เสียงเข้ม

“จะร้องทำไม! ร้องแล้วฉันหายเจ็บไหม ฮึบไว้เลยนะ ถ้ายังไม่หยุดร้องอีก พ่อจะปิดปากให้เงียบเอง!”

“ฮึก...”

น้ำเสียงเย็นเยียบของเขาได้ผล คนเจ้าน้ำตารีบเม้มปากปิดเสียงร้องไห้ไว้ทันที แต่ยังก้มหน้าสะอื้นไร้เสียงอยู่

พุดแก้วทั้งกลัวและตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้น บ่อน้ำตาเลยแตกออกมาไม่หยุด เธอผิดเองที่ชะล่าใจและมั่นใจในตัวเองเกินไป คิดว่าจะเอาตัวรอดได้เหมือนครั้งก่อน ทั้งที่เห็นอยู่ว่าเป้าหมายมีคนติดตามเป็นพรวน

โชคดีที่พวกนั้นไม่ทำร้ายผู้ชายคนนี้จนเจ็บหนัก โชคดีที่เขาไม่ได้เป็นอะไรมาก โชคดี...

เห็นเธอแอบสะอื้นเงียบๆ เทวาก็อดสงสารไม่ได้ ไม่รู้ผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ไปทำอะไรมา ถึงถูกคนตามมาดักตีหัว ถ้าเขาไม่อยู่ด้วยก็ไม่รู้พวกมันจะทำแค่ตีหัวแล้วจากไปหรือเปล่า

รออยู่ประมาณชั่วโมงกว่า ผลการเอกซเรย์ร่างกายของเทวาถึงออกมา ทุกอย่างปกติดี สมองไม่กระทบกระเทือน ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

คุยกับหมอเสร็จ ถึงเวลาจ่ายเงิน เทวาก็ลุกขึ้นบอกกับพุดแก้วแบบหน้าตาย “เธอไปจ่ายเงิน จะได้กลับบ้านกันสักที”

“กลับได้เหรอคะ ไม่นอนดูอาการสักคืนเหรอ” พุดแก้วถามอย่างไม่สบายใจ ตอนนี้ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาทีหลัง เธอจะซวยเอานะ

“นอนทำไม ฉันไม่เป็นอะไรมาก แค่หัวโนนิดหน่อย เอายากลับไปกินที่บ้าน อาทิตย์หน้าค่อยมาหาหมอตามนัด” พูดถึงตรงนี้เทวาพลันชะงัก “นี่เธอมีเงินหรือเปล่า คงไม่ได้มีแค่ร้อยเดียวนั่นใช่ไหม ทำฉันเจ็บตัวแล้วต้องรับผิดชอบด้วยนะ”

“บอกให้รีบเดินๆ คุณก็เอาแต่ขวางอยู่นั่น” หญิงสาวแอบบ่น พอเห็นเขามองมาด้วยสายตาดุๆ ก็รีบยิ้มหวานบอกทันที “ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันรับผิดชอบดูแลค่ารักษาพยาบาลให้เต็มที่เลย จะไม่นอนดูอาการสักคืนจริงๆ เหรอคะ”

“ไม่นอน ตอนนี้แค่มึนยาแก้ปวดเท่านั้น” ว่าแล้วร่างสูงก็เดินไปนั่งรอยังเก้าอี้หน้าแผนกการเงิน

พุดแก้วเห็นเขายังโอเคดีอยู่จริงๆ ก็ถอนหายใจยาว เดินไปติดต่อเรื่องค่าใช้จ่ายอย่างโล่งอก เมื่อกี้เห็นดุเอาๆ เธอก็นึกว่าจะเป็นคนไม่ยอมใคร ดีที่เขาไม่ใช่คนรับมือยาก ไม่ถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นให้คนลำบากใจเลย แค่ออกเงินจ่ายค่ารักษาให้แค่นี้ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เพราะใบเสร็จนี้สามารถนำไปเบิกที่สำนักงานสืบได้

จ่ายเงินเสร็จ เธอก็หิ้วถุงยากลับมาหาคนนั่งรอ เขาพลันถามขึ้นมา

“ว่าแต่เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีคนตามมาตีหัวเธอล่ะ”

“...” พุดแก้ว

เห็นเธอนิ่งไป สุดหล่อเลยนิ่วหน้าถามอีก “บอกไม่ได้?”

“คือ...ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ”

เทวาแค่นยิ้ม คิดจะด่าสักหน่อย แต่พอเห็นหน้าตามอมแมมเพราะร้องไห้มาอย่างหนักของเธอแล้วกลับบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ช่างเถอะๆ แล้วนี่จะกลับบ้านยังไง โทรบอกคนที่บ้านหรือยัง ว่าเกิดเรื่องกับเราน่ะ”

“อีกเดี๋ยวจะมีคนมารับค่ะ” พุดแก้วตอบสั้นๆ หลังเกิดเรื่องเธอก็โทรศัพท์บอกพี่ชายทันที ตอนนี้เขาไปทำงานอยู่ต่างจังหวัด พรุ่งนี้ถึงจะกลับ เลยได้แต่ส่งคนมารับเธอกลับบ้านแทน คิดไปคิดมาเธอก็เอียงคอถามเขา “คุณอยากให้ฉันไปส่งก่อนไหมคะ ยังมึนหัวหรือเปล่า?”

“ไม่ต้องไปส่งหรอก” บอกปัดแล้วเทวาก็เอามือถือยื่นให้เธอ “กดเบอร์ติดต่อทิ้งเอาไว้ก็พอ ถึงวันที่หมอนัดแล้วฉันจะโทรหา”

“...?”