INICIAR SESIÓNเมื่อต้องเร่งหาเงินจำนวนสิบล้านให้ทันก่อนสิ้นเดือน อลิชาคิดวนเวียนอยู่ที่ข่าวเปิดประเทศมีดีส ประเทศตะวันออกกลางที่ฟังชื่อแล้วชวนให้คิดถึงทะเลทรายอาหรับราตรี วังหินอ่อนหรูหราท่ามกลางต้นปาล์ม อาละดินและหีบสมบัติ เธอไม่รู้จักประเทศนี้เลยสักนิด แต่เธอรู้ว่าจะหาเงินจากที่นี่ได้อย่างไร
“หมวยจะไปมีดีสค่ะ” เธอประกาศกลางวงข้าว แน่นอนว่าระเบิดลงทันที แม่ทำหน้าเหมือนเธอดมกลิ่นธูปจนเพ้อ ส่วนเตี่ยตบโต๊ะโครมๆ จนถ้วยชามกระเด็นลอยขึ้นจากโต๊ะ
“เงินสิบล้านยังหาไม่ได้ ยังจะหนีเที่ยวอีก!”
“หมวยไปหาเงิน ไม่ได้ไปเที่ยว” อลิชาแจกแจงแผนการให้ผู้ใหญ่ฟังคร่าวๆ “ชีคฟาริส ผู้นำของประเทศมีดีสเพิ่งเปิดประเทศเมื่อเดือนที่แล้ว ดินแดนบ่อน้ำมันแบบนั้นย่อมมีเศรษฐีที่มีกำลังซื้อสูง ทางนั้นเปิดทางแบบนี้ก็เหมือนเปิดทางโกยเงิน สินค้าของเราตอบโจทย์ลูกค้าระดับสูงของประเทศเขาแน่นอน”
“ชีคคืออะไร”
“ไม่รู้เหมือนกันเตี่ย”
“โอยๆ ไม่ได้ ไม่ให้ไป มันเสี่ยงอันตราย”
“แม่จะได้เห็นหน้าหมวยอีกไหมลูก ไม่กลัวเรื่องพวกโจรทะเลทรายจับตัวผู้หญิงไปเป็นทาสเหรอลูก”
“แม่กับเตี่ยฟังหมวย นี่ศตวรรษที่ 21 แล้วและหมวยไม่ได้ไปคนเดียว หมวยจะติดต่อกรมการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ ขอไปออกงานกับหลวง ถ้าเราอยากขายของก็ต้องเข้าหาลูกค้านะคะ”
“ไม่ได้ๆ ไม่ให้ไป”
เตี่ยสั่งมาแบบนั้น แต่จิตวิญญาณอินเดียน่าโจนน์เข้าสิงอลิชาไปเรียบร้อยแล้ว ร่างบางติดต่อไปที่หน่วยงานที่ดูแลเรื่องออกงานแสดงสินค้าไทยในต่างประเทศ ได้ข้อมูลแค่ว่าประเทศมีดีสกำลังจัดงานแสดงสินค้าระดับชาติ เปิดโอกาสให้บริษัททั่วโลกออกบูธเพื่อเสนอสินค้า รวมทั้งมองหาสินค้าใหม่ๆ ของมีดีสกลับไปขายที่ประเทศของตนเอง อลิชาคว้าโอกาสนี้หมับ แต่น่าเสียดายที่ประเทศไทยยังไม่ได้รับคำเชิญจากประเทศเปิดใหม่อย่างมีดีส มีแต่ประเทศยักษ์ใหญ่อย่างสหรัฐอเมริกา แคนาดา อังกฤษ รัสเซีย ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ไต้หวันและจีนที่ได้รับคำเชิญ ส่วนผู้ประกอบการอิสระหมดสิทธิ์ในปีนี้ ต้องรอต้นปีถึงจะมีการจัดงานใหญ่อีกครั้ง
คนอื่นอาจจะยอมแพ้ แต่ลูกสาวพ่อค้าอย่างเธอกัดไม่ปล่อย
จีนกับไต้หวันไม่ถูกกัน เพราะฉะนั้นอลิชาจึงพุ่งไปที่ไต้หวัน ซึ่งประเทศไทยได้ยุติความสัมพันธ์ทางการทูตกับ ไต้หวันตั้งแต่ ค.ศ. 1975 คงเหลือเพียงสำนักงานผู้แทนรัฐบาล แต่ไม่ถือเป็นปัญหาสำหรับเธอแต่อย่างใด
อลิชาพูดจีนกลางคล่อง พูดอังกฤษก็ยอดเยี่ยม เธอจึงรู้จักเจ้าหน้าที่ไต้หวันหลายคนเพราะเป็นลูกค้าซื้อขายเพชรพลอยกันมา หลายครั้งเธอก็ได้เข้านอกออกในสำนักงานเศรษฐกิจและวัฒนธรรมไทเปประจำประเทศไทยในฐานะแม่ค้าพลอยกึ่งๆ เจ้าหนี้ และวันนี้เธอหอบตัวอย่างสินค้าที่จะนำไปจัดแสดงมาด้วย คนที่เธอมาขอพบเป็นการส่วนตัวคือท่านผู้อำนวยการฝ่ายการค้า มิสเตอร์สวี่
“ดิฉันพอทราบว่าทางไต้หวันเองก็มีชื่อเสียงเรื่องจิลเวลรี แต่ในปีนี้ยังไม่ได้นำสินค้าชนิดนี้ออกนำเสนอ ดิฉันจึงขอเป็นตัวแทนออกงานในนามประเทศไต้หวันค่ะ”
“เกรงว่าผมจะไม่สามารถช่วยคุณได้ เรื่องออกงานแสดงสินค้าอยู่ในความรับผิดชอบของส่วนกลาง ผมไม่มีอำนาจหน้าที่เข้าไปก้าวก่าย”
“ดิฉันได้ยินมาว่าจีนใช้อิทธิพลบีบให้ไต้หวันได้พื้นที่จัดแสดงทำเลอับ ผู้เข้าชมงานไม่ทราบด้วยซ้ำว่ามีบูธแสดงสินค้าจากไต้หวันอยู่ วันนี้จัดงานเป็นวันที่สี่แล้ว เหลืออีกสิบวัน... ก็อาจจะไม่มีลูกค้าเลยก็ได้ จริงไหมคะ”
อลิชายิงเข้าประเด็นโผละ มิสเตอร์สวี่ไม่ได้ตอบอะไร แต่เธอรู้ว่าเขาตั้งใจฟัง
“ถ้าดิฉันสามารถเรียกลูกค้าให้มารับชมบูธไต้หวันได้ ดิฉันร้องขอเพียงพื้นที่แค่หกตารางเมตรเท่านั้นค่ะ หากทางคุณเล็งเห็นว่าดิฉันไม่สามารถทำได้อย่างที่เสนอ หรือทำการใดๆ ให้ไต้หวันเสียผลประโยชน์ ดิฉันยินดีทำตามดุลยพินิจของผู้ดูแลโดยไม่โต้แย้ง แต่หากดิฉันทำได้ดี ย่อมเป็นการปูทางให้กลุ่มสินค้าอัญมณีของไต้หวันค่ะ”
มิสเตอร์สวี่ลูบคางอย่างใช้ความคิด พื้นที่บูธของแต่ละประเทศกว้างใหญ่เกือบสองร้อยตารางเมตร ต่างแข่งขันกันนำเสนอสินค้าสุดฤทธิ์ ยักษ์ใหญ่อย่างจีนและสหรัฐอเมริกาแข่งขันกันดุเดือดเรียกสีสันจนบูธประเทศอื่นพลอยจืดจาง บูธไต้หวันยิ่งเงียบหนักเพราะถูกแยกออกไปไกลจากบริเวณงานหลัก แม้จะจัดรายการแสดงวัฒนธรรมดึงดูดความสนใจแล้วแต่ก็ยังไม่สำเร็จ มิสเตอร์สวี่ครุ่นคิดก่อนจะขอตัวโทรศัพท์สักครู่ อลิชารออยู่เกือบสองชั่วโมงจนกระทั่งเสียงสวรรค์ดังขึ้น
“คุณพร้อมออกเดินทางเมื่อไร”
“ดิฉันพร้อมทุกเมื่อค่ะ”
คืนนั้นเธอก็ออกเดินทางไปยังมีดีสโดยไม่บอกใครทันที
“ยิ้มอะไรเหรอเมียจ๋า”“ก็อยากจะยิ้ม ยิ้มไม่ได้เหรอเพคะ”“ตอบกวนแบบนี้เดี๋ยวมีเรื่อง” ชารีฟค่อยๆ ลุกจากเตียงของสองแฝด เดินตรงเข้ามาหาราวกับพญาสิงโต ริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากแดงระเรื่อ สอดลิ้นเข้ามาในอุ้งปากน้อยๆ แล้วบรรจงจูบแลกลิ้นออดอ้อน“ลูกหลับแล้ว ไปดูดาวกันเถอะ”“ตอนนี้เหรอคะ”“ฉันอยากจะสร้างลูกอีกสักคน คราวนี้จะให้ made in desert แบบแท้ๆ”“บ้า”“แล้วไปไหม” เขาถามเย้า อลิชาจึงยิ้มแกมขำออกมา“ไปสิ ไม่เห็นต้องถาม” ท้องฟ้ายามเที่ยงคืนมืดมิดเหมือนผืนกำมะหยี่ที่ระยิบระยับด้วยดวงดารา ด้วยเขตพื้นที่ตรงจุดนี้ยังคงบริสุทธิ์ปราศจากมลภาวะใดๆ ทำให้มองเห็นดวงดาวมากมายและสุกใสราวกับแสงโคม งามดั่งสวรรค์ประทาน เธอและเขาเดินเท้าเปล่าเปลือยสัมผัสเม็ดทราย ในมือมีกิ่งไม้แห้งๆ เดินลากพื้นทรายเป็นทางยาว ปล่อยให้กระแสลมอ่อนโยนและดวงดาวนับหมื่นนับพันบนฟากฟ้าโอบกอดกันไว้ แม้ว่าลมจะพัดจนไหล่เล็กๆ หนาวสั่น แต่ว่าทั้งสองก็หลงรักห้วงเวลาอั
อลิชาชอบฟาร์มแห่งนี้มาก เธอจะจูงมือลูกเดินเล่นไปรอบๆ ลัดเลาะไปตามใต้ร่มเงาไม้ของต้นอินทผาลัม ผ่านดงต้นส้มและต้นมะนาวควินซ์ซึ่งเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก ผลคล้ายลูกแพร์รสชาติเปรี้ยวๆ เมื่อเดินไปใต้ร่มต้นมะกอกฝรั่งตรงไปสู่สระใหญ่ เป็ดและห่านจะร้องเซ็งแซ่ ซ้ายมือเป็นกรงนกยูงขนาดใหญ่มหึมา พวกมันกำลังรำแพนสวยงาม ส่วนขวามือเป็นเรือนกระจกปลูกผักสดๆ อาโปชอบต้นพีชที่พ่อปลูกไว้ริมตำหนัก ส่วนวาโยเฉยๆ เพราะตื่นเต้นกับฝูงแกะและแพะของพ่อมากกว่า“เสด็จพ่อจ๋า เสด็จพ่อจ๋าดูนั่น” วาโยชี้ไปที่นกนักล่าซึ่งบินร่อนแล้วก็โฉบวูบลงมา กางกรงเล็บตะปบกระต่ายป่าไปเป็นอาหาร ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วแต่วาโยก็ปรบมือชอบใจ“ถ้าเข้าไปในเขตทะเลทรายลึกๆ จะเห็นเสือดาว หมาจิ้งจอก หมาป่าด้วยนะ”“วาโยอยากไปพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่กลัวเหรอลูก”“ไม่กลัว วาโยแข็งแรง”“งั้นพ่อจะพาไป” ชารีฟอุ้มลูกชายให้นั่งบนหลังม้า ก่อนจะเหวี่ยงตัวขึ้นตามไปอย่างองอาจ เขาสอนให้ลูกรู้จักรากเหง้าของตนเอง บอกให้รู้ว่าสายเลือดของเขาถือกำเนิดจากทะเล
บทส่งท้าย ครอบครัวแสนสุข อาโปกับวาโยวีดีโอคอลกลับไปหาตากับยายทุกวัน และสัญญากันว่าเดือนหน้าตากับยายจะมาหา อลิชาจึงตั้งใจว่าจะให้เตี่ยกับแม่ปิดร้านมาพักผ่อนที่มีดีสสักเดือนสองเดือนแล้วค่อยขึ้นเครื่องบินส่วนตัวกลับไปส่งที่เมืองไทย ไม่นานนักสองตายายก็ได้รับข่าวดีว่าอลิชากำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ชารีฟดีใจจนไปเหมาซื้อหุ้นบริษัทผ้าอ้อมเด็กและจะรอเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่โดยรอใช้รูปของลูกแปะบนหีบห่อ เห่อหนักกว่าเตี่ยเธอเสียอีกพ่อคุณเอ๊ย“อาโปกำลังจะได้เป็นพี่ใหญ่แล้วนะ ส่วนวาโยกำลังจะได้เป็นพี่ชาย”“น้องของหนูเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเพคะ” อาโปอยากได้น้องสาว แต่วาโยอยากได้น้องชาย“ยังไม่รู้ชัดหรอกจ๊ะ ต้องรออีกสักสี่เดือนถึงจะบอกได้นะ” อลิชาอุบไว้เพราะความจริงแล้วเธอฝันถึงเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม ร้องเรียกเธอว่าแม่จ๋าๆ หนูมาขอเป็นลูกแม่ หน้าตาเหมือนชารีฟเปี๊ยบ! แถมพอมาอยู่ที่มีดีสก็แพ้ท้องอยากกินขนมสายไหมอยุธยาอีก เธอพยายามไม่บอกใครเพราะไม่อยากให
“ทำไมปากนายแดงจัง”“กระหม่อมเพิ่งจูบเมียพ่ะย่ะค่ะ”โอเค ชัดเจน... ชีคฟาริสพยักหน้าและทำท่าจะเอาบ้าง แต่มุกระวีถลึงตาใส่เสียก่อน เขาจึงหัวเราะร้ายๆ ในลำคอแล้วผายมือไปที่เพชรพลอยที่วางโชว์ในตู้นิรภัย “อยากได้อะไรก็เลือกเลย ฉันซื้อให้” “ไม่เอา ไม่ต้องมาทำตัวป๋าแถวนี้ หม่อมฉันอยากจะได้อะไรก็จะซื้อเอง” มุกระวีเชิดหน้าใส่และทำท่าจะเดินออกท่าเดียว อลิชารู้ว่าชีคฟาริสโคตรจะใจป้ำ จ่ายเงินซื้อของรัวเป็นปืนกล เธอจึงไม่ยอมปล่อยให้ลูกค้าชั้นเยี่ยมหลุดลอยหรอกจ้า “หม่อมฉันเพิ่งได้แหวนแอเมทีสต์สีม่วงรูปหัวใจมาใหม่นะเพคะท่านฟาริส ลองดูหน่อยว่าคุณมุกระวีชอบไหม” แอเมทีสต์สีม่วงเจียระไนสดสวย มีทั้งแหวน ต่างหู สร้อย กำไล ราคาก็แตกต่างกันออกไปตามเกรดพลอย ถ้าสีม่วงเข้มจัดๆ จะมีราคาแพง หากสีม่วงอ่อนๆ หรือเกือบใสก็จะราคาลดหลั่นกันไป เธอหยิบแหวนแอเมทีสต์สีม่วงเข้มออกจากตู้ ชีคฟาริสไม่พูดอะไรมาก คว้าแหวนวงนั้นมาลองสวมนิ้วให้มุกระวี เห็นว่าพลอยสีม่วงขับผิวขาวผ่องสวยดี พระองค์
“ชารีฟไม่อยู่หรอกหรือ”“ไปส่งแฝดที่โรงเรียนเพคะ เดี๋ยวสักพักก็คงจะมา แหม หม่อมฉันไม่นึกไม่ฝันเลยนะเพคะว่าพระองค์จะปิ๊งสาวต่างชาติ”“เธอพูดเหมือนชารีฟเป๊ะเลยนะ แต่หมอนั่นด่ากระทบฉันซะแสบๆ คันๆ” ชีคฟาริสหัวเราะและแนะนำหญิงสาวที่พามาด้วยให้อลิชารู้จัก“มุกระวี เธอคนนี้ชื่ออลิชา เป็นน้องสะใภ้ของฉันเอง ตอนนี้ลูกสองแล้ว เธอมีศักดิ์เป็นพระชายาแห่งเฟซซาน... อลิชา นี่มุกระวี เป็นสาวไทยเหมือนกับเธอ”มุกระวียิ้มออกมาพร้อมยกมือไหว้ อลิชายกมือรับไหว้และทักทายมุกระวีด้วยความยินดี ต่างคนต่างรู้สึกเหมือนได้เจอคนรู้จักในต่างแดน อลิชายังอดชมไม่ได้ว่ามุกระวียิ้มแล้วสวยบาดใจจริงๆ เธอสง่างามในขณะเดียวกันก็แสนหวาน แต่อย่าคิดว่ามุกระวีจะเป็นหญิงสาวอ่อนแอเด็ดขาดเชียว อลิชายิ้มน้อยยิ้มใหญ่และกล่าวทักทายออกไป“ต้องทำใจหน่อยนะคะ”“เอ่อ...” ตอนแรกมุกระวีก็ไม่เข้าใจ พอเข้าใจขึ้นมาก็หัวเราะคิก เพราะอลิชาหมายความถึงชายผู้ทรงอำนาจที่จับมือเธอไม่ปล่อย มุกระวีจึงยิ่งนึกชอบอลิชามากขึ้นไปอีก&
“หม่อมฉันขอโทษที่หนีไปนะเพคะ ไม่โกรธนะคนดี ก็ตอนนั้นหมวยสับสนชีวิตอ่า...” อลิชาพยายามทำเสียงง้องแง้ง แต่คนตัวใหญ่ไม่ง้องไม่แง้งด้วยสักนิด“ฉันมานั่งคิดนอนคิดดูแล้ว ขืนปล่อยให้เธออยู่แต่ในวังเลี้ยงลูก เดี๋ยวก็ฟุ้งซ่านจนต้องวุ่นวายตามจับกลับมาอีก ฉันมีงานต้องดูแลการขุดเจาะน้ำมันที่เฟซซานอยู่แล้ว ฉันก็เลยคิดว่าจะฝากงานบางอย่างให้เธอทำ”“งานอะไรหรือเพคะ หม่อมฉันเคยแต่ค้าขายเพชรพลอย อาจจะทำอย่างอื่นไม่เก่งพอ”“ฉันก็เองก็ไม่เก่ง รับดูแลงานนี้มาหลายปี ขาดทุนทุกปีแถมลูกค้าก็ไม่มี เลยคิดว่างานนี้เหมาะกับเธอมากกว่า”“พูดขนาดนี้ หม่อมฉันอยากรู้แล้วสิว่างานอะไร”“นี่ไง” เขาหยุดที่อยู่ร้านจิลเวลรีใหญ่ซึ่งตกแต่งหรูหราสวยงาม ตั้งอยู่บนทำเลดีเยี่ยม ก่อนจะชี้นิ้วขึ้นไปที่ป้ายร้าน อลิชาจึงแหงนหน้าตาม ป้ายชื่อร้านเขียนว่า ‘ALISHA’ “ชารีฟ...” “เธออยากทำไหม
เมื่อประตูห้องพักผ่อนชมสวนของท่านหญิงเปิดออก ภายในห้องมีเจ้านายฝ่ายสตรีที่ไปมาหาสู่กันและกำลังพูดคุยอย่างออกรส พอเธอมาถึง เสียงพูดคุยก็เงียบลง ทุกสายตาหันมา หัวใจของเธอก็แทบจะแช่แข็ง ถ้าไม่ได้เขากุมมือเธอไว้ เธอคงจะเข่าอ่อนลงไปกลิ้งที่พื้นแล้ว“เวลาเธอตื่นเต้นแล้วจมูกบานจังนะ”
“มั่วแล้ว ใครจะไปเชื่อ”เธอหัวเราะปากกว้าง พุงกระเพื่อม“ผู้ที่ตัดสินได้ว่าจริงหรือไม่จริงก็คือท่านหญิงดีนาร์ เธอกล้าไปพร้อมกับฉันไหมละ ถ้าใครหนี คนนั้นเป็นลูกหมา”“กล้ามาตั้งแต่เกิดแล้วจ้า ฉันจะฟ้องให้หมดเลยว่าคุณทำอะไรฉันบ้าง ถึงตอนนั้นก็อย่าร้
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่แน่ใจแต่ดวงตะวันลอยขึ้นกลางท้องฟ้าแล้ว อลิชาลืมตาตื่นอีกครั้งเพราะเสียงซ่าๆ สลับกับเสียงพูดภาษาเปอร์เซียที่ดังออกมาจากวิทยุ พายุทะเลทรายสงบลงไปแล้ว แสงแดดกลับมาส่องจ้าเช่นเดิม เธอมองไปรอบตัว เห็นกระจกรถแตกร้าวยิบๆ ขุ่นมัวจนมองอะไรไม่เห็นอีกต่อไ
“พันผ้าปิดปากปิดจมูกไว้ แล้วก้มลง” เขาสั่งแล้วล้มตัวลงนอน ก่อนชะงักเล็กน้อยเมื่อสบตาเธอในมุมนี้ เธอกำลังตัวสั่นและร้องไห้ “ไม่ต้องกลัว เธอมีฉันอยู่”“ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย”“ตัวสั่นเป็นลูกหมาแล้วยังจะปากดี”“มันจะพัดอีกนาน







