บทที่ 1  อดีตของอลิชา 3

“โอย งานเข้า จะหาเงินสิบล้านจากไหนภายในสิ้นเดือน!”

“มัวแต่ร้องโวยวาย มันจะไปช่วยอะไร รีบไปหาลูกค้าเดี๋ยวนี้เลยไป”

“เตี่ยอ่า... วันนี้หมวยก็วิ่งหาเงินทั้งวันแล้ว ขอกินข้าวก่อนนะ”

ในเวลานั้นประเทศในตะวันออกกลางกำลังตื่นเต้นกับข่าวชีคฟาริส อัล มีดีส ตกลงพระทัยเปิดประเทศ ชาติตะวันตกต่างพากันมองหาช่องทางลงทุน รายการข่าวช่วงข่าวต่างประเทศรายงานเพียงผ่านๆ ไม่ได้เจาะลึกรายละเอียดอะไรมากนัก แต่อลิชาตั้งใจฟัง แววตาเริ่มเป็นประกายเหมือนคิดอะไรบางอย่างออก

“คิดอะไรแผลงๆ อีกละสิ” เตี่ยสับสันมือลงกลางศีรษะลูกสาว ทำเอาอลิชาเกือบร้องเอ๋งออกมา

“โอย เปล่านะเตี่ย หมวยออกไปเก็บเงินก่อนนะคะเตี่ย”

อลิชาเงยหน้ามองนาฬิกาก็คิดว่าได้เวลาไปตามนัดแล้ว ร้านจิวเวลรีของครอบครัวเธอเป็นร้านเก่าแก่ ดังนั้นจึงย่อมมีคนใหญ่คนโตแวะเวียนมาซื้อและขายเป็นประจำ หลายครั้งที่พวกท่านเหล่านั้นเดือดร้อนจำต้องใช้เงินจึงฝากขาย แต่ไม่ให้เปิดเผยที่มาว่าเป็นอัญมณีของใคร ซึ่งตามปกติแล้วอลิชาก็จะไม่พูดอยู่แล้ว หรือบางคนฝากขายเพราะไม่ค่อยได้ใส่หรือไม่ก็อยากจะหมุนไปซื้อพลอยชิ้นใหม่ๆ ซึ่งไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหนอลิชาคิดค่านายหน้า 2% ตามราคาขาย และเมื่อวันก่อนเธอเพิ่งจะขายต่างหูไพลินน้ำงามได้ห้าแสน คิดค่านายหน้าออกมาแล้วก็ได้เงินหลายบาทเอามาเติมบัญชี

เธอกับลูกค้านัดกันที่ธนาคารเพื่อนำเช็คเงินสดไปขึ้นเงิน อีกฝ่ายเป็นข้าราชการผู้ใหญ่ พอนับเงินครบก็ยื่นเงินให้สองพัน บอกว่าเป็นค่าเหนื่อย

“หมวยขออนุญาตรับแค่ค่านายหน้า 2% ตามที่ตกลงกันไว้นะคะ คุณพี่ให้เพิ่มสองพัน หมวยก็ไม่รับค่ะ” อลิชายิ้มหวาน พูดเนิบๆ ช้าๆ

“พี่ไม่ได้ให้เพิ่ม พี่ให้แค่สองพัน”

“หมวยกับคุณพี่ตกลงกันที่ 2% นะคะ เผื่อคุณพี่ลืม”

“แล้วต้องการเท่าไร”

“2% ของราคาขายค่ะ”  

“ฉันให้แค่สองพันก็พอแล้ว ถือว่าคนกันเอง เป็นแค่เด็กจะเอาเงินไปทำไมมากมาย ต่างหูไพลินพี่ก็ซื้อมาแล้วขายไปไม่ได้บวกกำไรเลย เสียค่านายหน้าเป็นหมื่นพี่ก็ขาดทุนสิ”

“ยิ่งเป็นคนกันเองยิ่งต้องรักษาสัจจะนะคะ หมวยค้าขายซื่อสัตย์ไม่เคยเอาเปรียบใคร ถ้าหมวยยอมรับเงินสองพันของคุณพี่ หมวยก็จะกลายเป็นเด็กโง่เง่า ยอมให้คนไม่รักษาคำพูดเอาเปรียบ จริงไหมคะ”

อลิชาตอบเสียงหวานแต่เชือดอีกฝ่ายแบบตรงไปตรงมา ไม่จำเป็นต้องเกรงใจคนที่คิดจะเบี้ยว อีกฝ่ายจึงหน้าเจื่อนไปและเหลือบมองรอบตัวเห็นคนเดินไปเดินมาในธนาคาร ก็นึกอายสายตาคนอื่น พอนับเงินส่งให้ครบตามจำนวน อลิชาก็ยิ้มหวานเจี๊ยบพร้อมพนมมือกราบขอบพระคุณ ในอนาคตถ้านางติดต่อฝากขายอะไรอีกก็รับฝากให้แต่ไม่วิ่งขายให้หรอก

อลิชาได้เงินแล้วยังไม่กลับทันที แต่แวะไปที่ร้านหนังสือเพื่อกวาดซื้อหนังสือที่มีข้อมูลของประเทศลึกลับ แต่ก็พบว่าไม่มีหนังสือเล่มไหนที่มีสิ่งที่เธอต้องการเลย

ช่างเป็นประเทศที่น่าท้าทายเสียจริงๆ