مشاركة

หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก
หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก
مؤلف: องค์หญิงโนเนม

บทที่ 1 ช่วงชีวิตแรกเริ่ม

last update تاريخ النشر: 2025-05-17 13:16:25

เมืองกวานซี มณฑลซานซี

"ซินซิน ลูกแต่งตัวเสร็จหรือยัง เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก"

"เสร็จแล้วค่ะแม่"

เสียงหวานใสของหญิงสาววัยสิบแปดปีเอ่ยขึ้นด้วยความไม่รีบไม่ร้อน ใบหน้างดงามไม่ได้แต่งแต้มเครื่องประทินผิว จึงดูงดงามตามวัย ดวงตาของเธอกลมโต ริมฝีปากบางสวย รูปร่างบอบบาง ผิวขาวเนียนละเอียดราวกับน้ำนม ใครๆ ที่ได้เห็นต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอสวยงามเป็นอย่างยิ่ง

ชุยซินอี๋ ยกมือขึ้นจับผมที่ถักเปียทั้งสองข้างของตนเองเพื่อดูความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอน เมื่อออกมาถึงก็พบกับแม่ของเธอที่กำลังเตรียมอาหารใส่กล่องเอาไว้และยื่นมาตรงหน้าของหญิงสาว

"เอาไปกินที่โรงเรียนนะจ๊ะ จะได้ประหยัดค่าอาหาร"

"เข้าใจแล้วค่ะแม่ หนูไปเรียนก่อนนะคะ"

ชุยซินอี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สดใส ผู้เป็นแม่มองลูกสาวของตนเองเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นมา

"ซินซิน อีกไม่นานลูกก็จะจบมัธยมปลายแล้ว ลูกก็รู้ว่าบ้านเราไม่มีเงินส่งลูกเรียนต่อมหาวิทยาลัย ต้องให้ลูกเข้ามาช่วยแม่ทำงานที่ภัตตาคารของคุณนายเฝิง"

ชุยซินอี๋ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย เธอเข้าใจแม่ดีและไม่ได้โกรธอะไร เงินที่แม่ส่งเธอเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมปลายได้ ส่วนหนึ่งก็เพราะความเมตตาจากคุณนายเฝิง ด้วยเพราะเอ็นดูเธอไม่น้อย แม่เลี้ยงเธอมาอย่างยากลำบาก ตั้งแต่พ่อตายไปแม่ก็ทุ่มเททุกอย่างให้เธอ พ่อกับแม่ทำงานที่ภัตตาคารของคุณนายเฝิงมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่น เธอเองก็ได้มีโอกาสไปที่นั่นบ้างเป็นครั้งคราว แต่ระยะหลังเพราะแม่ไม่อยากให้เธอเข้าไปวุ่นวายที่ภัตตาคารเท่าไรนัก เนื่องจากเกรงใจคุณนายเฝิง เธอจึงไม่ค่อยได้ไปที่นั่นบ่อยเท่าแต่ก่อนอีก

"หนูเข้าใจค่ะแม่ หนูไปเรียนก่อนนะคะ จะสายแล้ว"

"จ้ะ ตอนเย็นกลับมาลูกก็หุงข้าวทำอาหารไว้รอนะ แม่อาจจะกลับบ้านค่ำหน่อย"

"ค่ะแม่"

ชุยซินอี๋ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปที่จักรยานคันเก่าของตนเอง เธอวางกล่องอาหารไว้ในตะกร้าจักรยาน และสะพายกระเป๋าเอาไว้ ก่อนจะปั่นจักรยานไปโรงเรียนทันที

"ซินซิน รอด้วย!!!"

ชุยซินอี๋ที่กำลังปั่นจักรยานอยู่นั้นรีบหยุดลง ก่อนจะหันกลับไปมอง

"อาตง"

ชุยซินอี๋ยิ้มให้เด็กหนุ่มที่กำลังปั่นจักรยานตามเธอมา เขามีชื่อว่าหยางตง เป็นเพื่อนข้างบ้านของเธอที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเด็ก อีกทั้งยังเรียนอยู่ชั้นเรียนเดียวกับเธออีกด้วย

"นายตื่นสายอีกแล้วสินะ รีบไปกันเถอะ"

"อืม"

หยางตงมองดูชุยซินอี๋ก่อนจะยิ้มและพยักหน้า คนทั้งสองรีบปั่นจักรยานจนมาถึงโรงเรียนทันที เมื่อมาถึงห้องเรียนก็พบกับเฝิงอินที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียน เมื่อเฝิงอินเห็นชุยซินอี๋และหยางตงก็โบกมือเรียกคนทั้งสองทันที

"ซินซิน อาตง"

ชุยซินอี๋ยิ้มให้เฝิงอินก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะเรียนข้างกัน เฝิงอินเป็นลูกสาวคนเล็กของคุณนายเฝิง เจ้านายของแม่เธอ โรงเรียนมัธยมที่นี่ค่อนข้างกว้างใหญ่ ค่าเรียนเองก็ไม่ใช่น้อยๆ หยางตงนั้นพอมีฐานะบ้าง ส่วนเธอนั้นหากไม่ได้ความเมตตาจากคุณนายเฝิงก็คงไม่มีโอกาสได้เข้ามาเรียน เธอกับเฝิงอินรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ และสนิทกันเรื่อยมา แต่เธอเองก็รู้ดีว่าควรรักษาท่าทีเอาไว้ เพราะว่าเธอเป็นเพียงลูกสาวของลูกจ้างเท่านั้น

แต่เฝิงอินก็ดีกับเธอมาก

การเรียนในวันนี้ผ่านไปด้วยดี หลังจากสอบเสร็จแล้ว พวกเด็กๆ ก็จะเรียนจบมัธยมปลาย บ้านใครมีเงินก็จะได้ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง แต่สำหรับชุยซินอี๋แล้วเธอคงไม่มีโอกาสนั้น

ระหว่างพักเที่ยง คนทั้งสามที่เป็นเพื่อนสนิทกำลังนั่งกินอาหารด้วยกัน เฝิงอินมองดูอาหารในกล่องของชุยซินอี๋ที่มีแต่ผักกับเนื้อนิดหน่อยก็สงสารเพื่อนสาวมาก จึงคีบเนื้อหมูในจานไปวางบนข้าวของชุยซินอี๋

"กินเยอะๆ ผอมจนจะปลิวอยู่แล้วนะเธอน่ะ หากอยากกินอะไรก็บอก ฉันเลี้ยงเอง พวกเราเป็นเพื่อนรักกันนี่ จริงไหมอาตง"

หยางตงที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย เฝิงอินยิ้มตาหยีก่อนจะพูดขึ้นมา

"เฮ้อ หลังจากเรียนจบมัธยมปลายแล้วฉันคงไม่ได้พบพวกเธออีก แม่ฉันน่ะจะให้ฉันไปเรียนที่มหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งที่เดียวกับพี่เฝิงอี้ ตอนนี้พี่ชายฉันอายุยี่สิบแล้ว อีกไม่นานก็คงจะจบมหาลัยที่นั่น ฉันเองก็ต้องตามพี่ไป คงคิดถึงพวกเธอแย่ แล้วพวกเธอล่ะ วางแผนว่าจะเรียนต่อที่ไหน"

ชุยซินอี๋ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะตอบ

"ฉันคงไม่ได้ไปเรียนต่อหรอก ต้องช่วยแม่ทำงาน เธอก็รู้นี่ว่าบ้านฉันไม่มีเงิน"

เฝิงอินที่ได้ยินแบบนั้นก็มีสีหน้าเศร้าลงไปไม่น้อย ส่วนหยางตงนั้นก็เอ่ยขึ้นมา

"ไม่ต้องกังวลไปนะซินซิน ฉันเองก็ไม่เรียนต่อ ที่บ้านต้องให้มาดูแลกิจการรับเหมาก่อสร้างต่อน่ะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง"

คนทั้งสามหัวเราะกันออกมาเล็กน้อย หลังจากเลิกเรียนแล้วก็กลับบ้าน ได้ยินเฝิงอินบอกว่าเดือนหน้าพี่ชายของเธอจะมารับเธอไปที่ปักกิ่งเพื่อตระเตรียมที่เรียน พี่ชายของเฝิงอินชื่อว่าเฝิงอี้ ตั้งแต่เขาไปอยู่ที่ปักกิ่งเธอเองไม่ได้เจอหน้าเขาอีก นี่ก็คงร่วมสิบปีแล้วกระมัง จากเด็กชายอายุเก้าขวบปีในวันนั้น ป่านนี้คงเติบโตมากแล้ว ไม่รู้ว่าเขายังจะจำเธอได้ไหม ได้ยินว่าเขาไปอยู่กับญาติที่ปักกิ่ง ดูแล้วคงจะสุขสบายดีกว่าอยู่ที่กวานซีมากนัก

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ชุยซินอี๋ก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอทำงานบ้านตามที่แม่สั่งทุกอย่าง ก่อนจะมานั่งทบทวนบทเรียน ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามาเป็นแม่ของเธอนั่นเอง

ชุยซินอี๋เดินไปหาแม่ของเธอทันทีและช่วยถือของที่แม่หิ้วกลับมา หญิงวัยกลางคนยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อก่อนจะเอ่ย

"วันนี้ลูกค้าเยอะมาก อีกทั้งคนงานยังลาป่วยไปถึงสองคน แม่ต้องวิ่งวุ่นไปช่วยงานในร้านอื่นของคุณนายเฝิงด้วย ลูกเอาอาหารนี่ไปอุ่นที คุณนายใจดีแบ่งมาให้เราน่ะ เห็นว่าเดือนหน้าคุณชายใหญ่เฝิงจะกลับบ้าน คุณนายเฝิงเลยต้องจัดการงานต่างๆ ให้เรียบร้อยจะได้ต้อนรับลูกชายได้เต็มที่"

ชุยซินอี๋ที่ได้ยินว่าเฝิงอี้จะกลับมากวานซีหลังจากที่ไม่ได้กลับมานานก็ใจเต้นแรงอย่างแปลกประหลาด เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่กลับมาที่บ้านบ้าง หรือเพราะว่าหลงใหลความเจริญที่ปักกิ่งไปแล้ว

“ซินซิน ได้ยินที่แม่พูดไหม ลูกเหม่อลอยอะไรกัน”

“อ๋อ เปล่าค่ะแม่”

ชุยซินอี๋ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะนำอาหารไปอุ่น เย็นวันนี้สองแม่ลูกกินอาหารด้วยกันอย่างเรียบง่าย ก่อนจะแยกย้ายเข้านอนไปพักผ่อน

วันเวลาล่วงเลยไปอีกหนึ่งเดือนในที่สุดชุยซินอี๋ก็เรียนจบโรงเรียนมัธยมปลาย และกำลังจะมาทำงานที่ภัตตาคารของคุณนายเฝิง

และอีกด้านหนึ่งเฝิงอี้ก็กำลังจะกลับมาที่บ้านตระกูลเฝิงพอดี หลังจากที่ไม่ได้กลับมานานหลายปีแล้ว

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   ตอนจบ

    เมื่อผ่านช่วงไว้ทุกข์มาแล้ว เฝิงอี้และชุยซินอี๋ก็แต่งงานกัน งานแต่งนี้ไม่ได้จัดใหญ่โตมากนัก เน้นเพียงความสะดวกและเรียบง่าย เติ้งเทียนอวี้และกวงจือหลินเพราะติดงานที่ต้องสะสางจึงไม่ได้มาร่วมงาน เพียงโทรมาแสดงความยินดีและส่งของขวัญแต่งงานมาให้เท่านั้น เฝิงอี้เองก็เข้าใจและเอ่ยขอบคุณเพื่อนรักทั้งสองอย่างเต็มใจหยางตงและสวีเพ่ยนั้นก็มาร่วมงานด้วย คนทั้งสองนำของขวัญมามอบให้ และอยู่ร่วมงานจนถึงเย็น ก่อนจะกลับไป เพราะสวีเพ่ยยืนนานไม่ค่อยไหว เนื่องจากเธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ เฝิงอี้และชุยซินอี๋มองดูหยางตงที่แบกสวีเพ่ยขึ้นหลังและเดินจากไปด้วยแววตาที่มีความสุขนับว่าพวกเขาทั้งสองเป็นคู่ที่สวรรค์บันดาลจริงๆ"พ่อครับ แม่ครับ ผมหิวอีกแล้ว"เฝิงอี้และชุยซินอี๋ที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันไปมอง ก่อนจะพบกับเฝิงเป่าที่วิ่งเข้ามาหาเขาทั้งสอง เจ้าเด็กอ้วนตัวสูงขึ้นอีกแล้ว อีกทั้งยังชอบกิน วันๆ ถามหาแต่ของกิน แล้วยังบ่นว่าเหงามากอีกต่างหาก ชุยซินอี๋ย่อตัวลงไป ก่อนจะยื่นมือไปบีบแก้มของเฝิงเป่าอย่างมันเขี้ยว"แม่จะอุ้มลูกไม่ไหวแล้วนะรู้ไหม"เฝิงเป่าเบ้ปาก ก่อนจะเงยหน้าไปมองเฝิงอี้"พ่อครับ ผมอยากได้น้องสาวตัวอ้วนๆ

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   บทที่ 45 บทสรุปของการแก้แค้น

    เฝิงอี้หลับตาลงรอรับลูกปืนจากเซวียนซาน แต่ทว่าเขากลับไม่พบกับความเจ็บปวดใดๆ เลยแม้แต่น้อย เมื่อลืมตามองดูก็พบว่าตอนนี้ที่หน้าท้องของเซวียนซานมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด เขาถูกยิง!!!เฝิงหลงหันไปมองก่อนจะพบว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจนั่นเอง อีกทั้งยังมีภรรยาของเขา แม่ของชุยซินอี๋ และหยางตงกับสวีเพ่ยก็มาด้วย ตำรวจเล็งปลายกระบอกปืนเข้าหาเซวียนซานอีกครั้ง เฝิงหลงที่เห็นอย่างนั้นก็ตกใจก่อนจะเอ่ย"อย่ายิง!!! นี่ลูกชายของผมเอง"ปัง ปัง ปัง"พ่อ!!!"เฝิงอี้ตะโกนเรียกพ่อของตนเองสุดเสียง คุณนายเฝิงเองก็แทบจะล้มทั้งยืนเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าเฝิงหลงใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระเสือกกระสนไปบังลูกกระสุนแทนเซวียนซาน ร่างของคนทั้งสองล้มลงไปบนพื้นพร้อมกัน เฝิงหลงจับมือของเซวียนซานเอาไว้แน่น ก่อนจะเอ่ย "พ่อขอโทษ พ่อผิดไปแล้ว พ่อที่เห็นแก่ตัวคนนี้สำนึกเสียใจแล้ว หวังว่าชีวิตนี้ของพ่อจะชดใช้ความแค้นทั้งหมดในใจของแกได้ อย่าทำร้ายใครอีกเลยนะ อาซาน"เซวียนซานหลับตาลงช้าๆ เขารู้สึกว่าทุกอย่างมันมืดมนไปหมด เขาส่งเสียงเหอะในลำคอก่่อนจะร้องไห้ออกมาแผนการสำเร็จแล้ว แต่ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกดีใจเลยล่ะ!!!คนชั่วคนนี้กำลังจะตาย แต่

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   บทที่ 44 เกินจะยับยั้ง

    เซวียนซานตอนนี้เหมือนกับคนเสียสติไปแล้ว ก่อนหน้านี้เซวียนชวนเตือนเท่าไรเขาก็ไม่ฟัง ในใจของเขามีแต่ความแค้นที่ฝังลึก เขาถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจจนมันบิดเบี้ยวเกินจะเยียวยาแล้วชุยซินอี๋จ้องมองเฝิงอี้และเฝิงเป่าด้วยแววตาที่แดงก่ำ หากวันนี้เธอเป็นอะไรไป เธอเชื่อว่าเฝิงอี้จะสามารถดูแลเฝิงเป่าได้เป็นอย่างดีแต่สำหรับเฝิงอี้แล้วเขาไม่คิดเช่นนั้น เขาคิดเพียงว่าจะต้องช่วยชุยซินอี๋ออกมาให้ได้ หากช่วยไม่ได้เขาก็ไม่ไปไหนทั้งนั้นเซวียนซานลั่นไกปืนเตรียมจะยิงทุกคนที่ขวางหน้า เขาหัวเราะออกมา ก่อนจะเอ่ยกับชุยซินอี๋"เป็นยังไงล่ะซินซิน ไอ้คนที่เธอรักนักรักหนามันช่วยอะไรเธอได้ จะตายกันหมดอยู่แล้ว!!! เลือกฉันสิ แล้วเราจะมีความสุขไปด้วยกัน"ชุยซินอี๋ปรายตามองเซวียนซานด้วยความเย็นชา ก่อนจะยกยิ้มมุมปากและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูแคลน"คนที่ไม่เห็นใครเป็นคนในสายตา ไม่คู่ควรที่จะได้ความรักจากใครหรอก ปล่อยให้ความแค้นบังตาจนมืดบอด ไม่ละอายแก่ใจตัวเอง""ซินซิน!!! โอ๊ย!!!"ชุยซินอี๋อาศัยจังหวะที่เซวียนซานเผลอใช้เศษกระเบื้องที่เธอถือเอาไว้ในมือแทงเข้าไปที่หน้าท้องของเขาอย่างแรง เซวียนซานร้องไม่เป็นภาษา ใบหน้าหล

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   บทที่ 43 ข้อเสนอของเซวียนซาน

    ก่อนหน้านี้ชุยซินอี๋ได้สติตื่นขึ้นมา เมื่อตั้งสติได้และคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเธอก็ถึงกับลนลานรีบมองหาเฝิงเป่าทันที ก่อนจะพบว่าเฝิงเป่ากำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ เธอ ชุยซินอี๋หันมองซ้ายขวาพบว่ามือของตนเองถูกมัดเอาไว้ด้วยเชือก "ไม่ต้องดิ้นไปหรอก ถึงเวลาผมจะปล่อยคุณเอง"เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ชุยซินอี๋จึงเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะพบว่าเป็นเซวียนซานนั่นเองภาพก่อนหน้านี้คือเขายื่นขวดน้ำให้เธอ จากนั้นเธอรู้สึกเหมือนกับถูกอะไรบางอย่างฟาดเข้ามาที่ต้นคอและสลบไปไม่ได้สติ จนเมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังอยู่ในที่เก่าๆ เหมือนกับโรงงานร้างอย่างไรอย่างนั้น ชุยซินอี๋ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเอ่ยถาม“คุณจับฉันมาเหรอ"เซวียนซานยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ทว่ารอยยิ้มของเขามันดูเยือกเย็นจนน่าหวาดกลัว ชุยซินอี๋ขยับตัวเข้าไปใกล้เฝิงเป่า พร้อมกับระแวดระวังเซวียนซานเอาไว้ด้วยเขาจะจับตัวเธอและลูกมาทำไมกัน ทั้งที่พวกเราไม่เคยมีเรื่องผิดใจอะไรต่อกันมาก่อนเลยด้วยซ้ำเซวียนซานมองดูท่าทีของชุยซินอี๋ ก่อนจะถอนหายใจออกมา ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเขาชอบเธอเข้าเสียแล้ว เขาคิดทบทวนมาหลายคืนแล้วก็ได้คำตอบที่แน่ชัด เขาชอบชุย

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   บทที่ 42 ลักพาตัว

    หลังจากที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ก็ถึงเวลาที่เฝิงอี้และชุยซินอี๋จะจัดงานแต่งงานกันอย่างมีความสุขเสียทีเช้านี้อากาศค่อนข้างแจ่มใส เฝิงอี้พาชุยซินอี๋มาตัดชุดแต่งงาน เดิมทีคนทั้งสองคิดจะประวิงเวลาออกไปก่อน เพราะตอนนี้สถานการณ์ในบ้านตระกูลเฝิงก็ยังไม่ดีเท่าใดนัก แม่ของเฝิงอี้ยังคงเย็นชากับพ่อของเขาอยู่ แต่ทว่าคุณนายเฝิงกลับบอกว่า จะให้ความทุกข์ที่พ่อแม่เป็นคนก่อ มาทำให้ลูกไม่มีความสุขได้ยังไงกัน จึงไม่ให้คนทั้งสองประวิงเวลาออกไปอีก บอกเพียงว่าจะต้องรีบจัดงานให้เร็วที่สุดชุยซินอี๋มองดูเฝิงเป่าที่กำลังนั่งกินขนมอยู่กับพี่เลี้ยง ไม่นานมานี้เฝิงอี้จ้างพี่เลี้ยงเด็กคนหนึ่งมาดูแลเฝิงเป่า เฝิงเป่าเองก็ดูจะเข้ากันได้ดีกับพี่เลี้ยงคนใหม่ อีกทั้งยังช่างพูดช่างเจรจา ยิ่งพูดได้ก็พูดไม่หยุด จนบางครั้งเธอเองยังตอบคำถามของเฝิงเป่าไม่ทันกิจการร้านบะหมี่ยังคงไปได้ดี เฝิงอี้ได้แม่ครัวคนใหม่มา แรกเริ่มชุยซินอี๋ยังคงไปสอนและแนะนำสูตรบะหมี่เดิมที่เธอทำเอาไว้ให้แม่ครัวคนใหม่ เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว จึงได้ปล่อยให้คนงานทำงานกันเองต่อไปด้านภัตตาคารก็สร้างเสร็จแล้ว และเปิดทำการขายได้เหมือนเดิมแล้ว โดย

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   บทที่ 41 สู้ไม่ถอย

    หยางตงที่ได้ยินอย่างนั้นก็จ้องมองซ่งชางอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินเข้าไปดึงตัวของสวีเพ่ยกลับมาหาตนเอง แต่คนของซ่งชางก็ยกเท้าถีบเขาจนกระเด็นลงไปกองกับพื้น หยางตงไอออกมาอย่างรุนแรง รู้สึกจุกแน่นที่หน้าท้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"อาตง!!!"สวีเพ่ยเอ่ยขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอถูกจับตัวเอาไว้จนไม่อาจเข้าไปหาเขาได้ สวีเพ่ยหันไปมองซ่งชางด้วยแววตาที่เย็นชา ก่อนจะเอ่ย"อย่าแตะต้องเขา เขาเป็นคนรักของฉัน!!!"ซ่งชางที่ได้ยินอย่างนั้นก็ส่งเสียงเหอะออกมา ก่อนจะเดินเข้ามาหาสวีเพ่ย และยื่นมือขึ้นมาเชยปลายคางของเธอให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาชัดๆ"คนรักอย่างนั้นเหรอ เธอไม่มีสิทธิ์ไปรักกับใครได้หรอก เธอจะต้องไปที่ตระกูลซ่ง ไปเป็นเมียขัดดอกให้ฉัน คอยรับใช้คนตระกูลซ่งเพื่อชดใช้หนี้ บ้านของเธอและกิจการของพ่อเธอ ฉันจะยึดมาเป็นของฉันให้หมด เธอรู้ไหมว่าบ้านและกิจการของพ่อเธอมันยังไม่พอใช้หนี้ให้บ้านฉันเลยด้วยซ้ำ"สวีเพ่ยที่ได้ยินอย่างนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ย"นายอยากได้อะไรก็เอาไปให้หมดเลย ฉันไม่ยึดติดกับของพวกนี้แล้ว ส่วนเงินที่เหลือฉันจะหางานทำมาผ่อนจ่ายให้นายเอง""ผ่อนจ่ายเหรอ น้ำหน้าอย่างเธอเนี่ยนะจะทำงา

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   บทที่ 28 เข้าหา

    เช้าวันต่อมาชุยซินอี๋ไปรับชุยเป่าที่บ้านตระกูลเฝิงตั้งแต่เช้า เด็กน้อยยังคงร่าเริง เมื่อเห็นผู้เป็นแม่ เด็กน้อยก็รีบโผเข้ามากอดทันที คุณนายเฝิงที่เห็นอย่างนั้นก็อดที่จะอาลัยอาวรณ์หลานชายไม่ได้ ไม่ต่างจากเฝิงหลงที่ก็มองดูหลานชายด้วยความรักใคร่เช่นเดียวกันสือชิงเองก็นอนไม่หลับเพราะอดเป็นห่วงชุยเป่าไ

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   บทที่ 26 ความสงสัยของสวีเพ่ย

    เฝิงอี้รีบขับรถมาที่โรงพยาบาลทันที โชคดีที่ทั้งสองคนไม่เป็นอะไรมาก นอกจากได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะเพียงเท่านั้น เฝิงอี้ทิ้งกายลงนั่งข้างกายของชุยซินอี๋ หญิงสาวใบหน้าซีดเผือดอาจเพราะยังไม่หายตกใจ เขาจึงจับมือของเธอเอาไว้ ก่อนจะเอ่ย"ไม่ต้องกลัวนะ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ"ชุยซินอี๋หันมามองเฝิงอี้ ก่อนจะเอ่ย

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   บทที่ 25 ถูกลอบทำร้าย

    เช้านี้เมื่อชุยซินอี๋ตื่นขึ้นมาแต่เช้า หลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอก็เข้าครัวไปต้มโจ๊กให้ชุยเป่า ในขณะที่กำลังจะป้อนโจ๊กให้ชุยเป่านั้น ก็มีรถคันหนึ่งมาจอดที่หน้าบ้าน เมื่อเธอเห็นว่าคนที่เดินลงมาจากรถคือคุณนายเฝิง ทั้งเธอและแม่ก็รีบลุกขึ้นยืนทันที สือชิงค่อนข้างมือไม้สั่นเทาทำตัว

  • หว่ออ้ายหนี่คุณภรรยาสุดที่รัก   บทที่ 22 การตัดสินใจของสวีเพ่ย

    ด้านเฝิงอี้ที่รีบมาที่ร้านบะหมี่เมื่อมาถึงก็เห็นว่าร้านปิดแล้ว คาดว่าวันนี้คงจะขายดีชุยซินอี๋จึงปิดร้านเร็วกว่าปกติ เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงกลับมาที่บ้าน คิดว่าจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและจะไปหาชุยซินอี๋ที่บ้านตระกูลชุยเสียหน่อย แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านของตนเองเขาก็พบกับชุยซินอี๋ที่กำลังนั่งสนทนาอยู่กั

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status